11. Livorno

“welkom to Livorno” roep ik terwijl de meeuwen mee krijsen. Ik heb best gemist hier, maar niet zo erg om de geur heel erg in te ademen en dan zeggen: ‘wat heb ik deze geur gemist wat heb ik ze frisse zee lucht gemist.’ 1. Omdat het meurt naar benzine. 2. In Marciano Marina ruikt echt naar zee 3. Het is geen film. Angelo komt naar me toe en ademt heel diep in en uit. “je kunt niet zeggen dat je deze geur lekker vind want als dat zo is dan ben je echt raar. Je haat mijn sigaret rook geur maar je vindt deze vervuilende afval benzine geur wel lekker.” Ik kijk hem nep boos aan. “alles beter dan die stink sigaretten van je.”zei hij lachend en ik lachte mee. Samen lopen we met onze koffers naar de taxi die al op ons staat te wachten. Ik ga achterin zitten want de taxi chauffeurs hier zijn niet te vertrouwen. “waar moeten we heen?” vraagt heel droog de taxi chauffeur. Hoe vaak zou hij op 1 dag zeggen? “Via Jacopo da Diacceto Firenze.” Hij knikt en begint te rijden, zoals iedereen hier doet, veel te hard. De in de auto is het erg stil, maar ja ik ga niet over hun zeuren want misschien denken ze wel het zelfde van mij… ik kan ook iets gaan zeggen om het gezelliger te maken maar ik heb toch niks boeiends te vertellen dus waarom zou ik. Ik wist het nu zeker, ik ben een van de saaiste meisjes. Ik pak mijn mp3 en als ik hem net aan wil zetten zegt Angelo iets. “lekker gezellig ben jij…” ik draai met mijn ogen. “soort van naar buiten kijken met zo een stilte is leuk. Jij zit voorin jijkan nog samen met de chauffeur praten. En wat is het verschil tussen met mijn mp3 of zonder? Het blijft stil.” Misschien klonk ik iets te chagrijnig en boos want de chauffeur keek een beetje angstig. “okee je hebt gelijk, ga maar slapen want heb liever dat je slaapt dan dat je de hele tijd chagrijnig doet…”ik rol alweer met mijn ogen. Nog een paar keer een krijg ik oog spierpijn! “nou om het at gezelliger te doen ga ik wel de radio aanzetten en een van mijn avonturen vertellen.” Zei de chauffeur ineens. En ja hoor daar ga ik weer met mijn ogen. “ja, vertel het is!” zei ik met een sarcastische klein kind stem. “Mími, jij hoeft niet mee te luisteren hoor. Vertel maar.” Zei Angelo. En hij begon met zijn onzin verhaal. “toen ik nog jong was, was ik met mijn vriendin naar Il Giardino Delle Rose geweest. Een park in Firenze. Overal waren rozen het wordt het meest romantische park van heel Firenze genoemd.” Dat was mijn lievelingspark met mijn vader en mijn moeder wandelde ik altijd daar. Sinds mijn vader er niet meer is, ben ik er niet meer geweest. “daar had ik haar voor het eerst gezoend, maar ook voor de laatste keer we liepen de hele tijd en het was erg gezellig tot er een man kwam, hij vroeg: ‘waarom ben je hier?’ en voor ik het wist was hij er met zijn hele groepje. Die mensen hadden of een mes of een pistol.” I was het zat en onderbrak zijn onzin verhaal. “leuk verhaal. Kan hij de volgende keer wat meer realistisch zijn?” misschien was ik wel chagrijnig maar als dat echt gebeurd was zou hij het niet zomaar vertellen.