3.3 - Wat James vindt van Waarzeggerij

Het feit dat ze ook nog eens met elkaar op moesten schieten voordat ze terug konden wisselen maakte de hele situatie er niet makkelijker op. Iedereen wist dat ze elkaar niet konden uitstaan. Zo was het al de eerste keer geweest toen ze elkaar ontmoetten op de Zweinstein Express, inmiddels zes jaar geleden.

***FLASHBACK***
Lily deed de laatste coupédeur open, hopend dat er plaats zou zijn. Al de andere coupés zaten vol en ze was moe van het rondsleuren met haar tas. Tot haar opluchting zaten er maar vier mensen in de coupé.
“Pardon,” zei ze beleefd. “Kan ik hier zitten?” De vier jongens keken op van het kaartspel dat ze speelden.
“Ik weet het niet,” zei één van hen verwaand. “Kan je dat? Want als je je knieën niet kan buigen moet je dat eens laten nakijken.” De jongen gooide zijn hoofd achterover en lachte hard om zijn eigen grap. De andere jongens keken hem hoofdschuddend aan. Lily beet op haar lip en voelde dat ze rood werd..
“Uhm...” stamelde ze. “Al de andere coupés zitten vol.”
“Het is goed,” zei de tweede, die bruin haar had. Dat zei hij veel vriendelijker dan de andere. “Hier is plaats.” Hij verplaatste zijn tas en wees naar de vrijgekomen plaats. Lily glimlachte vrolijk en liep naar de plaats. Ze ging nerveus zitten en legde haar handen op haar schoot. Er heerste complete stilte en ze kon de blikken die op haar gericht waren voelen.
“Dus,” zei één van hen. “Heb je een naam?” Lily keek naar de jongen. Zijn donkere haar viel voor zijn ogen die ondeugend twinkelden. “Oh,” zei ze snel. “Ja.” Ze bekeken haar allemaal en Lily keek weer naar beneden.
“Wil je die zeggen?” vroeg degene die de vraag had gesteld. Hij zag eruit alsof hij elk moment in lachen kon uitbarsten en dat maakte Lily nog roder.
“Oh,” zei ze schaapachtig. “Mijn naam is Lily. Lily Evers.”
“Hey, Lily,” zei hij. “Ik heet Sirius.”
“Ik ben Remus.” zei de jongen met het bruine haar. Hij glimlachte naar haar en ze voelde zich wat minder verlegen.
“Ik ben Peter,” zei een kleine dikke jongen die tot nu toe had gezwegen.
Nu ze de meeste van hen kende, voelde ze zich al wat meer op haar gemak. Ze keek naar de laatste jongen die de grap had gemaakt en ze trok een wenkbrauw op. “En jij bent...?” vroeg ze koel. Hij ging met een hand door zijn haar en er kwam een grijns tevoorschijn.
“Ik ben —” Maar nog voor hij zijn naam kon zeggen, onderbrak Lily hem.
“Het kan me niet schelen.” De jongen keek haar ongelovig aan; hij was helemaal verrast dat dit nieuwe meisje, dat eerst te nerveus was om haar naam te zeggen hem te slim af was. Zijn vrienden vonden hetzelfde.
“Wow,” lachte Sirius. “Dat is de eerste keer dat ik hem sprakeloos zie, en ik ken hem al vanaf mijn vijfde!” James keek hem kwaad aan maar zei nog altijd niets.
“Oh, hij heet trouwens James,” zei Remus.
“Meestal is hij degene die mensen het zwijgen oplegd,” zei Peter.
“Ik denk dat je je gelijke net hebt ontmoet, James,” zei Sirius, die grijnsde als een maniak.
***EINDE FLASHBACK***

Dat had hij zeker. James lachte zachtjes terwijl hij de ladder opklom. Er was veel veranderd. Hij was als jager gekozen voor het Zwerkbalteam van Griffoendor, hij was beste in de meeste vakken, en hij kreeg de aandacht van de meeste meisjes op school, maar niets was veranderd tussen hem en Lily. Nog steeds nam Lily elke keer wraak als hij een streek bij haar uithaalde en ze schold hem geregeld uit – het was inmiddels een gewoonte geworden. Geen enkele tactiek werkte bij haar en hij wist niet waarom. In het derde jaar, toen ze kwaad was omdat hij haar haar groen had getoverd, had hij naar haar geknipoogd, maar het enige wat ze deed was dreigen om zijn ogen uit te steken. In het vierde jaar, toen hij haar stoel onder haar uit had getrokken, wreef hij over haar heup zodat ze niet al te kwaad zou zijn, en ze gaf hem een knietje waarbij hij de pijn voelde bij de gedachte alleen al.
Niet dat het hem uitmaakte.
Eigenlijk was het best wel grappig haar gezicht roze te zien worden telkens als ze kwaad werd. Het vloekte bij haar haar. James kwam eindelijk bij het luik en ging naar binnen.
Professor Veronique stopte met lesgeven en keek hem kwaad aan.
“Juffrouw Evers,” zei ze streng. “Wil je ons vertellen waarom je zo laat bent?” James schudde zijn hoofd en liep naar een lege plek.
“Jij bent de lerares Waarzeggerij,” zei hij rustig tewijl hij achterover leunde in zijn stoel en zijn handen achter zijn hoofd legde. “Is dat niet jouw taak?” De klas zweeg abrupt. Normaal zou hij zo’n opmerking voor zichzelf houden, maar nu hij toch in Lily’s lichaam zat kon dat geen kwaad. Het was toch zijn taak om haar leven een hel te maken, en daar was hij nu dus mee bezig. Hij grijnsde bij de gedachte dat Lily gehoord zou hebben wat hij net zei. Achter hem wisselden Kate en Parker ongelovige blikken. Ze wisten allebei dat Lily nog liever haar tong eraf zou snijden dan onrespectvol zijn tegen een leraar.
Maar ze wisten niet dat dit eigenlijk James Potter was.
Professor Veronique hief haar wenkbrauwen op. “Pardon?” vroeg ze met een verwarde stem. “Juffrouw Evers, ik ga d t negeren, maar alleen omdat Mars Pluto’s pad heeft gekruist, wat betekent dat ik me rustig moet houden tot dat voorbij is. Nu je ons verblijd met je aanwezigheid, kunnen we de drie kristallen van Shiva verder bestuderen.”
“Laat me je niet tegenhouden,” zei James vrolijk. Professor Veronique keek hem even streng aan voordat ze verder ging met de les.
“Zoals ik al zei,” zei ze mysterieus. “Als je ze correct plaatst onder water krijg je een beeld van de toekomst. Deze methode bestaat al duizenden jaren. Ik ben zelf al in staat geweest om—om—” Ze stamelde toen ze een luid klikkend geluid hoorde. Ze keek op en zag dat het geluid van James kwam. Hij had een nagelknipper vast en knipte zijn nagels, gewoon tijdens de les. “Juffrouw Evers,” zei Professor Veronique scherp. James keek op en glimlachte.
“Ja Professor?” vroeg hij.
“Vind je het nodig je nagels te knippen tijdens mijn les?”
“Nou,” zei hij bedachtzaam. “Normaal gesproken niet.” Hij verlaagde zijn stem tot een dramatisch gefluister. “Maar Venus staat op één lijn met Jupiter. En dat zegt me dat alles wat ik niet nu doe, alles waar we van houden, aan een eind komt. Tenminste, mijn perfecte manicure wel.” Toen hij dat had gezegd ging hij verder met knippen. Veel leerlingen probeerden hun lach in te houden, terwijl anderen gewoon geschokt keken.