9. nachtmerrie

“ Mími are you afraid?” hij kijkt me met zijn goudbruine ogen aan. Is hij mij aan het hypnotiseren? “keep breathing, are you afraid?” dat was het dus ik was gestopt met ademhalen. Hij kijkt me doordringend aan, zou hij horen hoe mijn hart tekeer gaat door zijn blik? “No, i love you” en toen werd alles zwart. Ben ik flauw gevallen doordat ik te lang geen adem haalde? Of was alles maar een leugen? Ik belande in een kille bos. De bladeren van de bomen werden langzaam bruin, bloemen die langzaam stierven. Ik zag een meisje op de grond. Schreeuwend naar hulp. “Why does everything go wrong? Why is he gone? Why can’t I have a little bit of sweet love?” de pijn die het meisje voelde, voelde ik plotseling ook. De pijn werd maar erger. Ik kon haast geen adem halen ik greep mijn borstkast om alles bij elkaar te houden bang dat de pijn mijn longen, mijn hart zou verscheuren. Er kwam een vlammetje bij de hart van het meisje, de vlam werd steeds groter. “Love is the worst form of suicide.” Zei het meisje alsof ze het tegen mij had. Ik voel de pijn van het meisje hoe mijn hart langzaam brand en niet meer leeft. Ik kijk naar het meisje. Dat meisje die nu dood op de grond ligt heeft een ring, die ring heeft ze gekregen van haar vader toen ze haar communie kreeg. Dat meisje die nu dood op de grond ligt dat ben ik.
Ik schrik wakker van de wekker. Dat was me ergste nachtmerrie ooit. Geschrokken van wat ik gedroomd had loop ik naar de keuken. “goedemorgen! Wat is er met jou gebeurd? Je bent helemaal bezweten!” ik keek hem chagrijnig aan. “ik heb een nachtmerrie gehad verder niks. En kijk normaal! Je kijkt me aan alsof ik iemand wil vermoorden!” misschien keek ik wel zo maar het irriteerde me alleen maar erger. “sorry, ik ben buiten als je hulp nodig heb zeg het maar.” Sloffend liep ik naar de keuken en maakte een kopje koffie en pakte een paar koekjes.