Telling your best friend something can be the hardest thing ever

Lola Pov.

'Wat kunnen we verzinnen? Het moet leuk, romantisch en pérfect zijn! Wie weten er al van..'
Tila snikt.
Ik sla haar armen om haar heen.
'Alleen mijn ouders en jouw ouders en Thymen.'
Ze knikt.
'Dus Sander weet het nog niet?'
Ik schud mijn hoofd.
'Daar moeten we ook nog een manier voor verzinnen, dus.'
Opnieuw schud ik mijn hoofd.
'Op school krijgen ze het te weten van onze mentor. Dan weet hij het dus ook.'
Ze knikt.
'Laten we gewoon wat ideetjes opschrijven, dan kiezen we daaruit. Goed idee?'
'Ja, hier een papiertje en pen.'
Ik geef haar de spulletjes en begin zelf ook met schrijven.
Ik..
Ik ben leeg van binnen.
Niets zit er in mijn hoofd.
Normaal ben ik dé romanticus, maar ik ben totaal afgeleid.
ik ga dood.
Maak ik de zin af.
'Blaadjes wisselen!'
Ze snikt als ze mijn zin leest.
Ze knuffelt me, dat ga ik zo missen!
Dan lees ik wat zij geschreven heeft.
Jij, gaat dood.
Verbeelde ik.
Gelukkig stond er iets anders.
Je nodigt hem na school bij jou thuis uit, romantische muziek staat aan, cola en koekjes gereed.
Op het bed zitten, dan vraag je wat hij ervan vind dat je doodgaat. Dan komt het er allemaal uit! Dan vertel je het.
Ik vind het een prachtig idee.
'Dat gaan we doen!'

Tila is bij mij blijven logeren, dat vond mijn moeder nooit goed maar nu uiteraard wel.
Nu zitten we op de fiets, naar school.
Ik heb me nog nooit zo raar gevoeld als ik naar school ging.
Ik vond school nooit zo heel erg, het hoorde erbij.
Nu is het anders, ik vind het naar en fijn tegelijk.
Dit is de laatste keer dat ik naar school ga, maar het word geen normale dag.
Ze krijgen het vandaag te horen.
Mijn moeder heeft het alleen aan de directeur vertelt, die vertelde het aan meneer Hoogland, mijn mentor.
Zo zou het bij mijn klasgenoten komen.
Today is thé day.
Van Sander, ik ga het vandaag vertellen.
Mijn laatste kans.
Hij kan ook níet op mij zijn, maar daar denk ik liever niet aan.
We hebben het perfect geregeld, dus het zou dan aan hém of mij moeten liggen.
Maar ik heb geoefend, dus ik val ook af als fout.
Zenuwachtig plaats ik mijn fiets in het fietsenhok, die speciaal voor V4D is, mijn klas.
Tila houd mijn hand even vast.
Ik kijk haar schuldig aan.
'Sorry, dat mijn lijf zo zwak is. Ik wil je echt niet alleen laten, geloof me.'
Ze valt me snikkend in mijn armen.
'Ik weet toch dat het niet jouw schuld is. Het is gewoon een dom ongeluk. Niemand kon het voorkomen.'
'Lola, gaat het meid? Ik hoor het net.'
Meneer Hoogland komt aanschuifelen, met rode ogen.
Hij is nog echt een groentje.
Hij is nog maar 23 jaar en dit is zijn eerste jaar dat hij mentor is, ook is hij homo, daar is hij erg open over.
Hij is mijn favoriete leraar, altijd aardig en behulpzaam.
'Niet echt, meneer.'
Samen met Tila loop ik naar de aula.
Daar gaan we bij onze beste vriend zitten, Nick.
'Hey, guys!'
Roept hij vrolijk, terwijl hij opschuift op de bank.
Ik ga tussen Tila en Nick zitten.
Ik wil het Nick nu vertellen.
'Nick, er is iets..'
Ik barst in huilen uit.
Hij kijkt vragend naar Tila.
Ze schrijft het op, blijkbaar kan zij het ook niet verdragen om het uit te spreken.
Als hij het leest verandert zijn blije uitdrukking naar een diepdroevige.
Hij valt me in de armen, hard snikkend.
Met zijn drieën snikken we even.
Veel mensen fluisteren en kijken naar ons, maar dat kan me niets schelen.
Als ze eens wisten wat hier aan de hand is.

Een paar leerlingen komen vragen wat er is, maar dat gaat ze niets aan.
Ze krijgen het nog wel te horen, met al die mensen hier.
De bel gaat.
'We moeten naar de klas. Weet de rest 'het' al?'
Tila en ik schudden ons hoofd.
'Succes, meid.'
Hij geeft me een zoen op mijn voorhoofd.
'Thanks, Nick. Je bent geweldig.'
Hij geeft me nog een knuffel voor we de klas in gaan.
Meneer Hoogland staat al klaar.