Deel 180!

Relinde Pov.

Op de kamer, die nu van mij was, was ik bezig met denken.
Over veel verschillende dingen.
Joe, mijn vader, Lennert, mijn familie, mijn vrienden, die Lotty ofzo, Nick, Kevin en zijn vriendin, Jitske, die dood blijkt te zijn.
Alles is zo anders dan ik me herinner, best eng.
Waarom moet dit míj overkomen!
Nou ja, ik gun het ook niemand anders, dat zou oneerlijk zijn.
Wat moet ik hier nou mee.
Waarom kon ik gewoon niet zo, hup, mijn herinneringen terughalen.
Dat zou alles een stuk makkelijker maken.
Ook voor de rest.
Mijn deur gaat zachtjes open.
Joe komt binnen.
Mijn gedachten schieten meteen naar gisteren, de spanning.
'Wat is er gisteren gebeurt, nadat ik, ehm, mijn kamer in ben gegaan voor de tweede keer.'
Ik word een beetje rood.
Hij komt naast me zitten.
'Lotty. Maar dat is nu even niet belangrijk. Kevin en Lies, je weet wie hun zijn, toch? Nou, hun gaan dus trouwen.'
Een soort bliksemflits schiet door mijn hoofd.
In een reflex knijp ik mijn ogen stijf dicht.
'Truth or dare?'
Waarom komt dat zinnetje naar boven?
En, was Joe degene die dat zei, en was het tegen mij, wat ging hij vragen, wat antwoorde ik?
Joe's hand op mijn arm.
'Wat is er?'
'Flashback. Laat maar.'
Dan bedenk ik dat ik Lies dat wel kon vragen, wat dat betekende.
Blijkbaar waren wij goede vriendinnen.
'Oké, maar weet dat je alles tegen me kan zeggen, alles.'
Hij kijkt me doordringend aan, alsof hij wist dat er een vraag rond spookte in mijn hoofd.
'Nee, het is niets. Ga maar verder.'
Hij kijkt me nog even wantrouwend aan, maar dan gaat hij gewoon weer verder.
'Ze wilden vragen, of jij ook wilt komen?'
Ik voel de verbazing opkomen.
Waarom zouden ze mij erbij willen hebben?
Och ja, ze zijn vrienden, totaal vergeten.
'Tuurlijk, waarom niet!'
Joe glimlacht even naar me.
Wauw.
Wat een ongelooflijk sexy glimlach.
Ik zak even weg, denkend en starend.
Ik heb niet eens door dat hij opstaat.
Pas toen hij iets zei, schrok ik wakker.
'Dan vertel ik ze wel dat je ook wil komen!'
'Ja, doe dat maar.'
Zeg ik, nog half dromend.
Wat is hij knap!
En wat een leuke glimlach..