2.6 - Het verwisselingsdeel en James die een date maakt

Lily keek op haar horloge.
“Damn,” mompelde ze. “We hebben geen tijd meer. We moeten nu naar Gedaanteverwisseling.” James snoof en ging naar de eerste verdieping waar Gedaanteverwisseling plaatsvond. “Ben jij blind, Potter? Ik kan niks zien!”
“Daarom draag ik een bril, Evers. Ik dacht dat je wel zou weten dat dat niet voor mijn uiterlijk is, hoewel het er wel een effect aan toevoegt.” Lily rolde met haar ogen, hief haar toverstok op en riep, “ACCIO BRIL!” Een minuut later kwam James bril naar beneden gevlogen. Toen ze hem opzette kon ze alles zien. Ze sommeerde haar tas en die van James en gaf hem die met haar naam.
“Hey! Dit is jouw tas, Evers!”
“Ja, en jij bent Lily Evers dus dan draag je Lily Evers' tas!” siste ze.
“Goed, geef me dan gewoon mijn huiswerk zodat ik het kan afgeven.”
“Nee,” zei Lily resoluut.
“Evers! Geef het!”
“Nee,” herhaalde ze. “Deze keer win je niet, Potter. 'Trouwens, hoe zou het zijn als Lily Evers een werk van James Potter af zou geven? Anderling zou het nooit aannemen. Ze zou denken dat ik er iets mee gedaan had.” James hief zijn wenkbrauwen op.
“Hoe zou dat nou komen,” mompelde hij.
“Kijk, ik beloof je dat ik het zal afgeven met jouw naam, goed?”
“Ik vertrouw je niet.”
“Je zal wel moeten nu ik groter ben dan jij. Ik kan het gewoon boven je hoofd houden!” James keek haar aan, want hij wist dat ze gelijk had. Ze waren even stil toen ze naar het klaslokaal gingen. Toen kwam er gerommel vanuit Lily’s buik. James lachte zachtjes.
“Je weet toch wel dat je geen honger zou hebben als je haar sneller had afgeschud,” zei hij tegen Lily.
“Kijk, Potter, het spijt me dat ik zo gemeen was tegen je vriendinnetje, maar—”
“Vriendin?” herhaalde James ongelovig. “Vriendin? Chelsea Galloway, mijn vriendin?”
“Je hebt gelijk, stomme opmerking. Ik denk dat ik niet zo hard had moeten zijn tegen haar.”
“Waarom niet?”
“Wat bedoel je?” Lily keek hem aan. “Zeg je dat elke keer als je een meisje dumpt?” James beet nadenkend op zijn lip.
“Min of meer, ja,” zei hij langzaam. Lily keek vol afschuw.
“Dat is typisch jou!” riep ze. “Je moet zowat tonnen harten breken per week!” James gaf haar een tevrede blik. “Dat was geen compliment, Potter! Het is verschrikkelijk dat je zo tegen hen doet nadat je allerlei lieve dingen zegt om hen over te halen. Je weet hoe graag ze je hebben, Potter! Je zou liever moeten zijn!”
“Sirius doet het ook!” zei hij verdedigend. “Je zag hoe moeilijk het was haar af te schudden. Probeer dat eens elke dag, Evers.”
“Oh, wat erg,” zei ze droog.
“Nee, ik meen het! Niets anders helpt. Eerlijk, kus een meisje voor een minuut of twintig en ze denk dat ze je vrouw is.”
“Stel je voor,” zei Lily. “Waarom zou iemand in vredesnaam denken dat je haar leuk vindt nadat je haar vertelt hoe speciaal ze is.”
“Precies,” zei hij, hij merkte haar sarcasme niet.
“Eén vraag, Potter. Waarom zeg je dat allemaal als je hen alleen wil zoenen?” James haalde zijn schouders op.
“Verveling.” Lily stopte met praten en keek hem walgend aan.
“Dat is verschrikkelijk,” zei ze. “Je moet het grootste perverse varken zijn dat hier rondloopt. En ook als je al die dingen tegen hen zei vinden ze je nog altijd de knapste en liefste jongen hier op school. Ik moet nog altijd uitvissen hoe en waarom.”
“Het is een gave,” zei James en hij glimlachte naar haar.
“Gave, mijn reet.” herhaalde ze sarcastisch. Alleen om haar te pesten draaide James zich om en keek naar zijn nieuwe achterste.
“En een mooie ook,” mompelde hij. Lily was te geschokt om wat te zeggen dus sloeg ze hem met een boek.
Heel hard.
“Ouch!” riep hij. “Denk eraan, Evers. Dit is jouw lichaam, dus zal jij er de kneuzingen aan over houden”
“Het is het waard,” zei ze kort. Tot haar ongenoegen grijnsde James naar haar.
“Oh alsjeblieft,” zei hij toen hij het lokaal binnenging. “Lieg niet, je vond het leuk.” Lily plofte neer op zijn stoel en keek weg om de rode gloed die naar haar wangen steeg te verbergen.
“In je dromen!”
“Evers, je bloost.”
“Niet waar!” zei ze snel. James hief een wenkbrauw op.
“Evers, je zit in mijn lichaam,” zei hij sceptisch. “Ik denk dat ik wel weet wanneer ik bloos, nu dus.”
“Dat is niet waar,” zei ze koppig. Ze stak haar hoofd tussen haar armen om het commentaar van James te vermijden. Ik voel toch wel iets in mijn buik, dacht ze. Maar dat moet van de honger zijn. Op dat moment tikte iemand op haar schouder.
“Kate,” zei ze blij. “Het spijt me dat ik je nog niet gesproken had maar—”
“Wat bedoel je, ‘praten met mij’?” zei ze verwilderd. “Ik kwam je alleen iets vertellen over Jasmine, je weet wel, het meisje uit mijn slaapzaal. Ja, nou, ze wou dat ik je zei dat ze je leuk vindt. Waarom ze het zelf niet zegt, weet ik ook niet. Ze is daar als je haar wil spreken.” Ze wees naar een verlegen meisje dat hem nerveus aankeek. Toen Lily haar aankeek, keek ze snel naar beneden en hield zich bezig met een lesboek.
“Oh, ik wist dat ze hem leuk vond,” zei ze zonder na te denken. Toen Kate haar raar aankeek, verbeterde ze snel haar fout. “Ik bedoel mij. Ik wist dat ze mij leuk vond. Ze blijft de hele nacht op en praat dan over mij. Ten minste, dat is wat ik gehoord heb.”
“Je bent zo verwaand,” zei Kate. “Geen wonder dat Lily je niet kan uitstaan.” Ze gaf haar een vriendschappelijke por en liep terug naar haar plaats, waar ze een geanimeerd gesprek met Parker begon.