2.5 - Het verwisselingsdeel en James die een date maakt

“De spreuk is gemaakt door een heks uit de 16e eeuw, Alberta Hamilton. Haar twee kinderen hadden altijd ruzie en het werd te erg. Dus op een dag schreef ze de spreuk en sprak hem uit over haar kinderen tijdens één van hun ruzies en de volgende dag werden ze wakker in elkaars lichaam. Toen ze terugverwisselden waren ze beter bevriend dan ooit.”
“Dat is fantastisch, professor,” zei James droog. “Echt waar. Maar hoe lang duurde het voor ze weer in hun eigen lichaam zaten?”
“Wel, bij hun duurde het twee weken.”
“TWEE WEKEN!” Lily en James schreeuwden in koor.
“Maar het verschilt. Voor jullie schat ik een maand. Of langer.”
“EEN MAAND!”
“Of langer,” voegde Perkamentus er aan toe.
“Professor, ik kan geen meisje zijn voor een maand! Ik heb een Zwerkbalwedstrijd op zaterdag!”
“Ik mag niet in Potters lichaam zitten; ik heb een date op zaterdag! Ik kan niet naar die date gaan als jongen!” James was het met haar eens.
“Groot gelijk!” zei hij instemmend. “Weet je wat dat zou doen met mijn reputatie, Evers?”
“Het verbeteren?” suggereerde ze zoet. James kruiste zijn armen en keek haar met toegeknepen ogen aan.
“Oh ha, ha, ha,” zei hij sarcastisch. “Ik ga bijna dood van het lachen, Evers, ja, echt.” Perkamentus stak nog een citroen in zijn mond en trok zich niks aan van het kibbelende paar. Ze moeten er toch echt mee leren omgaan, dacht hij. Nu moeten ze dat zelf nog inzien.
“Dit is allemaal jouw schuld, Potter!”
“Weet je wat? Je moet echt zoeken naar een andere quote, Evers, want deze wordt oud!”
“Het is geen quote, het is de waarheid! Je doet alles fout, je brengt me altijd in de problemen net wanneer alles goed gaat. Vorig jaar liet je me twaalf keer nablijven in twee maanden! Ik was net klassenoudste geworden! Ik moet nog altijd die punten bijverdienen die ik toen verloor!”
“Ja, en ik dan?” riep hij verontwaardigd. “Toen die keer dat je een eerstejaars vertelde dat ik met haar naar het Kerstbal wou terwijl ik zelf in het vierde jaar zat? Weet je nog die keer dat je naar me toe kwam toen ik een Ravenklauwer uitvroeg en jij zei, ‘Potter, madame Plijster heeft een tegengif gevonden voor de uitslag in je mond, maar ze zei dat je toch voor even geen lipcontact mag hebben’? Het kostte me een week om haar te overtuigen dat ik niet besmettelijk was! Of toen je me houdingen liet aannemen die lichamelijk niet mogelijk zijn? Ik lag in de ziekenboeg voor twee dagen!”
“Dat was omdat je mijn adem had laten stinken naar rotte vis toen ik Luke Warren uitvroeg!”
“Ja, twee weken daarvoor! Jij hebt echt een probleem met vergeven, Evers!”
“Oh, flikker op, Potter!”
“Let op uw taal, juffrouw Evers,” waarschuwde professor Perkamentus.
“Sorry professor, u heeft gelijk. Dat was heel ongepast. Loop naar de hel, Potter!”
“Ik ben er zeker van dat je er zal zijn om me te verwelkomen, Evers! Zeg Zalazar Zwadderich gedag van me!” Professor Perkamentus schraapte zijn keel, hij had besloten dat er genoeg gezegd was.
“Meneer Potter, juffrouw Evers,” zei hij. “De enige manier voor jullie om terug te verwisselen is elkaar leren begrijpen en met elkaar omgaan op een positieve manier.”
“Alsof dat ooit gebeurt,” mompelde James.
“Het spijt me meneer Potter, maar het is de enige manier. Het is helemaal aan jou en mevrouw Evers hoe lang jullie in elkaars lichaam blijven.” Lily gromde.
“Maar hoe gaan we ons omkleden?” vroeg ze. James grinnikte en grijnsde naar haar.
“Hopelijk normaal,” zei hij plagerig.
“Potter, hoe zou je het vinden moest ik jou naakt zien?” James’ grijns werd groter.
“Dat kan me niet schelen,” zei hij. “Maar als je me naakt had willen zien, Evers, moest je het alleen vragen.” In de plaats van te antwoorden met een scherpe opmerking werd Lily rood en mompelde iets over James die een pervert is, met nog wat willekeurige woorden erbij. Perkamentus probeerde een glimlach te onderdrukken en ging verder.
“Daar is een simpele spreuk voor,” zei hij blij. “Richt gewoon op jezelf en zeg Sapora en je bent omgekleed.” Perkamentus keek vlug naar zijn klok. “Nou, het is bijna 8 uur,” zei hij.
“Jullie lessen starten over vijftien minuten dus als jullie nu vertrekken kunnen jullie nog snel ontbijten.”
“Maar professor—!”
“Ik denk niet dat dat zal—”
“Als jullie nu niet vertrekken denk ik niet dat jullie nog tijd zullen hebben voor het eten,” onderbrak Perkamentus glimlachend. “Ga nu maar.” James en Lily schuifelden met tegenzin het kantoor uit, een beetje in de war dat Perkamentus niet meer moeite had gedaan om hen terug te verwisselen. Perkamentus deed de deur zacht dicht achter hen en keek ze even stil na. Maar ze hoorden geen van beiden, “Goed gedaan, Foppe. Goed gedaan.”
“Goed,” zei Lily eindelijk. “Dat hielp echt veel.” Ze richtte haar toverstok op haar en zei, “Sapora!” Ze had meteen een proper gewaad aan. Ze keek naar James, wachtend tot hij hetzelfde zou doen. Maar James staarde gewoon naar zijn lichaam en zijn gezicht was veranderd van in de war tot afschuw. “Wat?” vroeg Lily ongeduldig. “Wil je gaan ontbijten of niet?” James hief zijn hoofd traag op.
“Ik dacht er net aan,” zei hij met een gedempte stem. “Ik moet een...een...”
“Een wat?” James begon nog zachter te praten alsof hij een vreselijk geheim zou verklappen.
“Een rok aan!” Lily rolde met haar ogen.
“Oh, alsjeblief zeg.” Ze wees met haar toverstok naar hem en sprak de spreuk uit. Onmiddellijk droeg hij een Zweinstein-uniform, inclusief rok. James bekeek zichzelf met grote ogen.
“Evers, je moet je eens voorstellen wat dit doet met mijn mannelijkheid!”
“Wat jij wilt, kom op. Ik heb honger.” Ze draaide zich om en liep met grote stappen naar de Grote Zaal. James drentelde achter haar aan en trok wanhopig de rok naar beneden, in een vergeefse poging zijn benen te bedekken. Of beter gezegd... háár benen.
“Ik weet niet hoe meisjes deze kunnen uitstaan,” gromde hij. “Heb je het niet koud?”
“Het is zoals een short dragen, Potter.”
“Niet wanneer je de wind voelt op plaatsen waar die anders niet komt!”
“Je wordt het maar gewend!” Juist op dat moment kwam er een knappe brunette op haar af en begon aan haar haar te prutsen. Ze droeg veel te veel make-up.
“Hey, James,” zei ze flirterig. Lily keek onzeker naar James. Hij moedigde haar aan door heftig met zijn hoofd te knikken.
“Um, hoi,” Het meisje giechelde nerveus en knipperde verleidelijk met haar wimpers, tot Lily’s afschuw.
“Hey,” zei ze opnieuw. “Kijk, ik vroeg me af of jij me weer naar mijn klas wilde brengen?” Zielig, dacht Lily die veel moeite moest doen om niet spottend te kijken.
“Nou, ik ging net eten,” zei Lily. “Ik wil niet te laat komen.” Maar het meisje vond dat niet erg.
“Ik kan op je wachten.” Lily keek naar James vragend voor hulp, maar hij keek haar gewoon aan.
“Kijk niet naar mij,” zei hij. “Jij bent James Potter weet je nog?” Lily staarde hem een moment aan en wendde zich vervolgens tot de brunette die ongeduldig op haar antwoord stond te wachten.
“Ik denk niet dat we dezelfde lessen hebben.”
“Dat kon je vorige week niet veel schelen,” zei ze zachtjes. “Je nam me mee tijdens de les naar een leeg lokaal. Wil je met me teruggaan voor... bijles?” Ze kwam dichter bij Lily staan en hief haar wenkbrauwen op. Lily draaide zich naar James en zei: “Bijles?” Hij haalde zijn schouders op en probeerde een glimlach te onderdrukken. Lily gaf hem een waarschuwende blik.
“James?” zei het meisje opnieuw. Lily keek haar weer aan en bedacht een smoes om haar af te schudden.
“Uhm...” stamelde ze. “Kijk...uh, Wat is je naam ook al weer?” Het meisje leek gekwetst.
“Chelsea!”
“Juist, Chelsea,” zei Lily snel. “Dat wist ik wel. Luister, ik denk niet dat dit gaat werken.” Chelsea’s ogen begonnen te tranen.
“Maar...” stotterde ze. “Maar je zei dat ik mooie ogen had!”
“Er zijn veel mensen met mooie ogen,” zei Lily kortaf.
“Je zei dat ik speciaal was!” Lily stak haar vingers in haar oren. Chelsea’s stem had een te hoog niveau bereikt.
“Ik ben er zeker van dat het niets nieuws was wat ik zei,” zei ze grimmig, ze keek scherp naar James. Mensen begonnen hun nieuwsgierig aan te kijken.
“Je zei dat ik goed kon zoenen!” riep Chelsea. Lily had er genoeg van. Ze verloor haar geduld en besloot eerlijk te zijn.
“Kijk,” zei ze resoluut. “Chelsea, toch? Hier is wat advies: Doe even normaal, oké? Jam— Ik ben niet zo speciaal. Ik vertel elk meisje met lippen dat ze goed kan zoenen, en tegen elk meisje zeg ik dat ze mooie ogen heeft om haar te verleiden. Bovendien ga ik nooit langer dan een week met een meisje uit, en ik- ” James gaf haar een por om haar de mond te snoeren.
“Ze weet het nu wel, Potter,” zei hij, terwijl hij haar dreigend aankeek.
“Het punt is,” vervolgde Lily, wrijvend aan haar zij. “Je verdient meer dan mij. Jij kan veel beter krijgen. Ik hoorde dat Matt Carter je al leuk vond sinds het vierde jaar. Waarom ga je niet uit met hem?” Chelsea snoof luid en wreef in haar ogen.
“Best,” zei ze dramatisch. “Best hoor. Neem Lily Evers maar mee, mij kan het niet schelen.” Lily en James keken haar allebei in shock aan.
“Je dacht dat— Je denkt dat ik...” sputterde Lily, al wijzend naar James. “Oh nee-nee-nee, je denkt helemaal fout—” James was even ontzet als zij.
“Denk je echt dat ha...Ik bedoel hem mee zou vragen in een klaslokaal? Om te rotzooien? Ben je gek? Ik ga er nog liever binnen met een boeman!”
“Je denkt dat ik zo stom ben dit te geloven?” vroeg Chelsea. Iedereen keek nu naar hen.
“Ja!” riepen Lily en James samen. Chelsea staarde even kwaad naar James in Lily’s lichaam, maar haar uitdrukking verzachtte toen ze Lily aankeek.
“Het spijt me als ik iets gedaan heb om je overstuur te maken, James,” zei ze lief, alsof ze alles wat Lily net gezegd had was vergeten. “Ik hoop dat we toch ooit samen zullen komen. En wat jou betreft...” Ze draaide zich om naar James en haar stem werd plotseling keihard. “Jij zult het toch niet lang volhouden.” Zonder nog iets te zeggen draaide ze zich om en liep terug naar haar vriendinnen die haar opgewonden opwachtten. Alle leerlingen in de gang keken James en Lily zwijgend aan. Ze wisten dat alleen het idee dat James en Lily met elkaar zouden zoenen al absurd was, maar nadat Chelsea zo een heisa had gemaakt, wilden ze graag weten wat er verder ging gebeuren. Lily keek dreigend naar de starende leerlingen.
“WAT?” riep ze. Op hetzelfde moment ging iedereen verder waarmee ze bezigwaren en ze mompelden zachtjes over wat er net gebeurt was.