One.

Ik open mijn ogen. Een nieuwe dag is aangebroken. Ik zucht, sluit mijn ogen weer en draai me weer om. Mijn wimpers slaan weer op om de tijd van de wekker af te lezen. Negen uur. Tijd om op te staan dus. De gordijnen laat ik dicht, wetend dat er ieder moment weer een fotoflits voorbij kan komen.
Helemaal klaar voor de drukke dag – eigenlijk een vrij normale dag in mijn leven – loop ik de inkomhal van het hotel, wachtend op mijn drie bandcollega’s. Aan iedere schouder heb ik een bodyguard staan die me veilig houdt van stalkers, opdringerige fans en niet te vergeten: paparazzi. Ik geeuw even en zet me in een comfortabele zetel nabij de balie. Eén van de bodyguards zet zich neer in de zetel recht voor het raam zodat ik niet gefotografeerd kan worden. Ik snap trouwens niet waarom iemand me nu zou moeten fotograferen. ‘Bill Kaulitz wacht in het hotel.’ Boeiende krantenkop hoor…
Ik word uit mijn gedachten gehaald door geblaf. Ik kijk op en zie Tom aankomen met onze honden aan een leiband. Ik spring op en loop lachend op ze af. “Hey, hoe gaat het met mijn viervoeters?” begroet ik mijn lieve hondjes en geef ze een knuffel. “Hoi.” zegt Tom ietwat droog maar glimlachend. “Hoi.” zeg ik net op dezelfde manier terug. “Goed geslapen?” vraagt mijn broer terwijl we onze basser en drummer samen uit de lift zien stappen. “Ja, tot ik wakker werd.” antwoord ik. Tom grinnikt, “Dat gevoel ken ik!” “Goeiemorgen!” zegt Georg opgewekt. “Jij bent vrolijk zeg!” merk ik op. Georg grijnst enkel eens idioot naar me en geeft Tom een stevige schouderklop.
We vertrekken meteen opweg naar onze signeersessie in een winkel waar ik de naam alweer van ben vergeten – Dior zal het dus niet zijn. Ik gniffel om mijn eigen gedachte, zet mijn zonnebril op en trek mijn beanie nog wat beter over mijn haren heen. Tom loopt voorop met de honden en een paar bodyguards en daarachter lopen ik, Georg en Gustav. Ik kijk naar mijn schoenen terwijl ik loop en probeer de menigte heelhuids door te komen.

Aangekomen bij de signeersessie – die blijkbaar in MediaMarkt plaatsvindt – worden we naar onze plaatsen begleidt. Ik zet me in het midden op een stoel achter een lange tafel tussen Tom en Georg in. Laat ze maar komen, denk ik… Voor mijn part hoeft het niet.
Twee minuten later gaan de deuren open en stormen er honderden gillende meisjes op ons af. Ik slik. Hier gaan we weer. Duizend fotoflitsen in een half uur, straks ben ik nog blind…
De laatste fan draait ons de rug toe en ik zucht opgelucht. Ik los mijn pen, strek en buig mijn vingers even en zak onderuit op mijn stoel. “Pfoe, dat duurde lang!” zeg ik. “Wat is dat toch met jou de laatste tijd?” vraagt Tom geërgerd. “Wat?” zeg ik arrogant, wat misschien niet de bedoeling is. “Je vind Tokio Hotel precies niet meer intressant.” antwoord mijn broer. “Jawel.” zeg ik, “Ik zing graag.” Ik duw me terug recht op mijn stoel en kijk Tom aan. “De rest blijkbaar niet meer, maar voor het geval je het nog niet wist: dat moet je er wel bijnemen als zanger!” snauwt hij. “Jaja…” zeg ik rollend met de ogen. “Argh, jij bent echt ongelofelijk!” zegt Tom gefrustreerd terwijl hij opstaat en wegloopt. “Tom heeft wel gelijk, Bill.” zegt Georg en volgt zijn maat mee naar buiten. Ik steek mijn neus in de lucht en besluit dan maar om ook naar buiten te gaan, samen met Gustav. Hij is tenminste niet tegen mij! Er volgen nog wat flitsen, maar ik zie ze amper omdat ik al teveel verblind ben. Daarom zet ik bij het buitenkomen mijn zonnebril op en opweg naar het vliegveld, is het muisstil in de auto.


Reacties? (: