Secret Love Letters

Tom keek voor de zoveelste keer die morgen op de klok. Het was 5 voor 8. Iedere vrijdag om precies 8uur kwam de postbode, net als alle andere dagen trouwens, maar ’s vrijdags was speciaal. Dan was er altijd een brief bij voor Tom. Het was 5 maand geleden begonnen en hij had er absoluut geen idee van wie de anonieme brievenschrijver kon zijn, maar hij hielp hem in ieder geval om niet meer aan Georg te denken. Hij en Georg. Dat was een onmogelijk iets. Georg was zo hetero als wat en wist waarschijnlijk niet eens dat Tom homo was. Hij had hem al veel subtiele hints gegeven, maar hoe kon hij ooit verwacht hebben dat Georg ze kon ontcijferen? Nu wist hij waarom meisjes soms zeiden dat jongens echt onmogelijke wezens waren. Hij keek weer naar de klok en deze keer verscheen er in rode cijfers dat het 1 min voor 8 was. Hij stond op van zijn bed en wandelde zo nonchalant mogelijk naar onder. De andere wisten natuurlijk niets van zijn geheime brieven en toen ze hem eens hadden gevraagd waarom hij ’s vrijdags dan altijd de post als eerste wou, had hij gewoon geantwoord dat er dan een bepaald boekje bijzat waar hij een hele week ongeduldig op zat te wachten. Ze hadden gegrijnsd en het er verder bij gelaten. Net toen hij onderkwam viel de post op de mat, door de gleuf in de deur, en hij kon niet snel genoeg het hoopje opnemen en doorzoeken. “Rommel, Bill, Bill, Gustav,…” mompelde hij tijdens zijn zoektocht en toen hij uiteindelijk bij de laatste brief was aanbeland, verscheen er een glimlach op zijn gezicht. Zo snel hij kon liep hij terug naar zijn kamer en nadat hij de deur had gesloten, plofte hij neer op het bed en maakte de brief open. Zijn ogen gleden over de altijd zo mooi verwoorde regels en tijdens het lezen was de glimlach niet van zijn gezicht af te krijgen. Zoals iedere week had hij ook deze brief weer op 2min gelezen. Na de brief nog zeker 6 keer te hebben gelezen, voegde hij hem bij de rest in zijn nachtkastje en besloot hij wat tv te gaan kijken in de woonkamer. Hij verveelde zich en nu kon hij toch niet meer slapen. Halverwege de trap hoorde hij stemmen uit de keuken en toen hij zijn naam hoorde vallen, besloot hij dat hij er het fijne van te weten moest komen. Zo stil als hij kon ging hij bij de keukendeur staan, die op een kiertje stond en luisterde naar het gesprek dat plaatsvond tussen Georg en Gustav. “Georg, je zal het hem ooit moeten zeggen.” “Ik weet het Gus, maar wat als hij nou niet hetzelfde voelt?” “Ben je dan van plan hem brieven te blijven sturen tot in je oude dagen? En wat als hij er dan onverwachts achter komt? Denk je niet dat Tom het liever hoort van jou zelf dan het ergens per ongeluk op te vangen?” De rest van het gesprek ging aan Tom voorbij. Georg had hem al die brieven gestuurd? Georg voelde hetzelfde voor hem als hij voor Georg? Er verscheen een glimlach van oor tot oor op zijn gezicht en nadat hij had besloten dat hij Georg niet zomaar kon vertellen wat hij voelde omdat hij er zoveel werk had van gemaakt, verscheen er een gevaarlijke glimlach op zijn gezicht toen hij opeens een ingeving kreeg. Hij ging voor de 2e keer die dag naar boven, ging aan zijn bureau zitten en begon te schrijven. Als Georg dan toch zoveel brieven hield, zou hij hem wel eens laten zien dat ook hij zijn gevoelens kon verwoorden, waarschijnlijk iets minder mooi dan Georg zelf, maar toch. Op het einde van de brief zat hij met een dilemma. Moest hij tekenen met zijn naam of gewoon er niets onder zetten? Tom besloot het eerste te doen. Georg voelde hetzelfde voor hem dus dat was al geen probleem en als Georg niet mannelijk genoeg was om de eerste stap te zetten dan zou Tom het wel doen. Hij wou dat er eindelijk eens schot in de zaak kwam. Hij kon het eigenlijk nog altijd niet geloven. Zo snel als hij kon deed hij de brief op de post en 3 dagen later was hij dan ook super zenuwachtig. Brieven die in het land zelf moesten gebracht worden deden er altijd maar 3 dagen over, dat had hij eerder ondervonden aan zijn snelheidsboetes die altijd mooi 3 dagen na de overtreding op de deurmat vielen. Het was juist acht uur geworden, hij hoorde de kamerdeur van Georg opengaan en Georg zelf naar onder lopen. Gustav was thuis gaan slapen die nacht en Bill sliep nog. Zijn hart klopte in zijn keel en toen hij iets later de kamerdeur van Georg weer hoorde dichtgaan begon hij zich zorgen te maken en zijn hart begon, als dat mogelijk was, nog sneller te slaan. Zat de brief er dan niet bij? Waren alleen boetes op tijd? ‘Geldwolven’ dacht Tom bij zichzelf. Maar de gedachten aan de regering die alleen op geld uit was maakte al snel weer plaats voor nervositeit toen de kamerdeur van Georg zich weer eens opende. Opeens klopte er iemand op zijn deur en Tom wist zonder de deur te openen ook wel wie er stond. Hij ademde diep in en riep toen : “Binnen.” De deur ging open en Georg, die minstens even rood als zenuwachtig was, kwam de kamer binnen. Ze keken elkaar even aan en toen vroeg Georg verward : “Hoe wist je dat..?” “Dat jij het was?” maakte Tom zijn zin af. Georg knikte en Tom grijnsde. “Misschien had Gustav beter moeten opletten toen hij tegen jou zei dat ik het van jou moest horen en niet van iemand anders? Best wel grappig.” lachte Tom. Georg knikte en wist niet wat doen. Tom vond het eigenlijk wel schattig. Georg, die veel gespierder en stoerder was dan hij zelf, stond naar zijn voeten te kijken. Tom stond op en liep naar Georg toe. Toen Tom voor hem stond keek hij op. “Ik kan toch beter liefdesbrieven schrijven dan jij” plaagde Georg. Tom lachte en zei : “Stop maar met lachen. Zullen we eens zien we er beter kan kussen?” en toen drukten ze hun lippen op elkaar. Georg sloeg zijn armen om Toms middel en Tom paste er perfect in. Ze wisten beiden dat ze elkaar nog veel zouden gaan zoenen en nu kon Georg hem gewoon zeggen wat hij voelde zonder dat hij er 3 dagen op moest wachten…