There's much trouble&drama, but he loves you forever&always 177

Joe Pov.

Wauw, dat geeft een kick!
Als je er na zo'n lange tijd achterkomt, dat je geliefde nog van je houd.
Nouja, ik heb nu ook Lotty natuurlijk..
Shit!
Ik ben verloofd met Lotty.
Dat dringt nu pas door me heen.
Er dringt nog iets door me heen, er klinkt een deur die dichtgeslagen word.
Ik kijk naar de deur waarvan het geluid kwam.
Dat is mijn kamer!
Én Lotty's kamer..
Oh nee!
Dan heeft ze ons waarschijnlijk gezien, daarom is ze boos.
Stilletjes sluip ik naar onze kamerdeur.
'Krak..' klinkt het door de stille gang.
Zou ze dat gehoord hebben?
Ik luister of ik haar soms hoor.
Nee, ze heeft het niet gehoord.
Ik wil net verder lopen als de deur open word gesmeten door een woedende Lotty.
Ik schrik van haar gezicht, zoveel woede en angst.
Angst om mij te verliezen?
Nee, angst om de macht te verliezen.
En dat is iets heel anders.
Maar het is iets van Lotty.
Ze stormt op me af en grijpt me bij mijn armen.
Zo drukt ze me hard tegen de muur aan.
Ik kijk in haar ogen, nog nooit zag ik ze zo.
Ze is doorgedraaid, lijkt het wel.
'Wat had dat te betekenen, klootzak!'
Schreeuwt ze in mijn oren.
Ik word bang van haar.
Komt dit nog wel goed?
'Lotty..'
'Dat is mijn naam, ja!'
Ze knijpt hard in mijn polsen, met haar lange scherpe nagels.
Ik krijg vochtige ogen.
Hoe kan ze dit doen?
Is dit mijn Lotty wel?
Nee.
Toch?
Hoe goed ken ik haar eigenlijk?
Zijn we te snel gegaan, met de liefde en alles eromheen?
Misschien wel, waarom werd ik nou niet gewaarschuwt!
Als Relinde er was geweest, had ze me gewaarschuwt.
Dat deed ze altijd.
Ze is zo goed voor me, altijd al.
Heel anders dan Lotty.
Lotty, is niet Lotty.
Niet de Lotty die ik kende in ieder geval.
Niet de Lotty uit het ziekenhuis.
Niet de Lotty die mij hielp en troostte in moeilijke tijden.
Hoe, hoe kan iemand zo erg veranderen!
Ik wist dat iemand kon veranderen, dat gebeurt vaker.
Maar zo erg had ik niet verwacht.
De lieve, schattige, zachtaardige Lotty.
Ik mis haar.
Een schoot van pijn schiet door mijn hoofd.
Ik zak naar beneden.
'Aww..'
Lotty zie ik vaag, ze loopt terug de kamer in.
Ik probeer op te staan, leunend op de muur.
Ik.. Moet.. Hier.. Weg..
Denken doet pijn.
Langzaam strompel ik door de gang.
Ik ben bijna aan het eind van de gang als ik opnieuw struikel, eigenlijk is het gewoon in elkaar zakken.
'Joe! Wat is er gebeurt..? Gaat het wel..?'
Daarna hoor ik alleen nog maar gezoem.