Chapter 1.3 Leaving Amsterdam

“Je oom en ik hadden bedacht om morgen naar de Ikea te gaan. Dan kun je spullen uitzoeken voor je kamer. Er staat natuurlijk wel een bed in die kamer die nu van jou wordt, maar we vinden het leuker voor je als je zelf je spullen kan uitzoeken en je kamer kan inrichten. Wat vindt je daarvan?” ratelt mijn tante. “Best.” antwoord ik terwijl ik verveeld uit het raam kijk. “Misschien wil je je kamer ook wel verven. Dan moeten we wel verf gaan kopen, ik denk niet dat we nog genoeg hebben om een hele kamer te schilderen. Weet je al wat voor kleur je wilt? Rood is misschien wel leuk in die kamer. Of blauw. Wat denk jij?” Mijn tante is echt veel te vrolijk. “Ik haat blauw.” zeg ik, maar het is meer om haar te laten ophouden met praten. “Oké, geen blauw dus. Nou ja, je moet het eigenlijk ook zelf weten, je kan straks beslissen. Dan kunnen we morgen ook meteen verf meenemen en...” Ik ben inmiddels afgehaakt. Mijn tante doet veel te vrolijk, alsof er niets aan de hand is. Maar er is wel degelijk iets aan de hand. Mijn ouders zijn pas twee weken geleden overleden, maar mijn tante doet alsof het haar niets kan schelen! Alsof ik voor de lol bij haar en mijn oom in een inieminie klein dorp ga wonen. Ik weet nu al dat ik alles aan Amsterdam ga missen: de drukte, de bereikbaarheid, trams, bussen, mijn vriendinnen, de kroegen, de winkels... Amsterdam verruilen voor een klein dorp in Drenthe is mijn ergste nachtmerrie.