2.3 - Het verwisselingsdeel en James die een date maakt

“Wie is het?” vroeg Kate van de andere kant.
“Kate,” riep Lily. “Het is Lil—Ik bedoel James. Kun je mij een borstel en kleren van Lily aangeven?” Ze had al een slecht voorgevoel toen ze Kate hoorde snuiven.
“Natuurlijk,” zei ze sceptisch. “Lily vermoordt me als ik jou iets van haar zou geven. Wat wil je er mee, trouwens?” James duwde haar aan de kant.
“Laat mij dit maar doen, Evers,” mompelde hij. “Kate, schat, ik heb mijn borstel en kleding echt nodig. Wil je mijn lieveling zijn en ze aangeven?” Lily rolde met haar ogen toen ze de koosnaampjes hoorde. Typisch Potter, dacht ze geïrriteerd. Altijd zijn charmes gebruiken om te krijgen wat hij wil. Toen ze Lily’s stem hoorde, opende Kate de deur en schuifelde ze naar buiten.
“Waarom haal je het niet zelf?” vroeg ze. James grijnsde naar Lily voor hij antwoord gaf.
“Wel, ehm..,” zei hij. “Dat was ik ook van plan, maar Potter hier, wou naar binnen sluipen om je te bespieden.” Lily opende en sloot haar mond beledigd.
“Niet waar!” riep ze. Kate keek haar alleen sceptisch aan.
“Ja, James,” zei ze. “Dat is oud nieuws. Lily, kom binnen en pak het. Je kleding hangt in de badkamer en je borstel ligt op de kast.” Ze deed de deur wijder open en James keek naar Lily.
“Ik ben zo terug, Potter,” zei hij glimlachend. Lily schudde haar hoofd heftig toen James naar binnenging.
“Kate, nee! Laat hem-haar niet naar binnen.” Kate had de deur voor haar gezicht dichtgeslagen. Lily gromde en leunde tegen de muur. Gezien de nieuwe omstandigheden, overweegde ze om de verboden-jongens-regel te veranderen om zelf naar binnen te kunnen.
Lily zuchtte en keek naar de klok. James bleef te lang binnen om enkele spullen te halen.
“Zieke, zieke mislukkeling.” mompelde ze. Ze wachtte nog een minuutje voor ze op de deur begon te bonken. “PO—EVERS! KOM NU NAAR BUITEN! We moeten nog naar die vergadering! Als je nu niet naar buiten komt, kom ik binnen!”
“Doe dat niet, James!” riep een stem die verdacht veel op die van Parker leek. “Je weet dat je hier niet in mag!” Lily bleef op de deur slaan.
“STUUR EVERS DAN NAAR BUITEN! IK GEEF JE DRIE TELLEN EVERS! 1…2…” Op dat moment kwamen Sirius en Remus de jongensslaapzaal uit.
“Hey, Gaffel,” zei Sirius opgewekt. “Hoe kom je zo snel uit bed? Normaal moeten we je uit bed slepen.” Lily staarde woedend naar de deur, ze merkte niet eens de rare naam op.
“Ik probeer hier naar binnen te komen!” Remus rolde met zijn ogen en leunde tegen de muur.
“Waarom toch,” zei hij sarcastisch. “James, wanneer geef je het op? Je bent er nooit ingekomen en dat zal ook niet gebeuren. Snap je dat dan niet?”
“Dank je!” zei Lily terwijl ze vergat dat ze James was. “Eindelijk iemand die het met me eens is. Ik zeg het altijd, maar hij wil niet luisteren!” Sirius en Remus keken haar raar aan. “Uhm...” stamelde ze. “Ik bedoel, Evers zegt dat altijd en ik denk dat ik maar naar haar moet luisteren.” Remus en Sirius keken elkaar aan, toen weer naar Lily.
Op hetzelfde moment begonnen ze te lachen.
“Die is goed James,” lachtte Sirius. “De dag dat jij luistert naar Lily Evers is de dag dat ik een Zwadderaar kus. Als ik jou was, zou ik haar uitvragen. Ik zeg het je, ze is het enige meisje waar ik een lange zoensessie mee wil hebben.” Lily snoof, maar Remus’ gelach kwam erbovenuit.
“Ha!” zei hij luid. “Het enige meisje? Wat is er gebeurt met je mening van gisteren?” Sirius lachtte mee.
“Ja, je hebt gelijk,” zei hij. “Maar wat ik zeg is dat je haar niet van kerel naar kerel ziet gaan, dus ik ben echt wel jaloers op degene met wie ze uiteindelijk eindigt.”
“Zeker weten.” zei Lily vurig. Opnieuw zwegen de jongens.
“Begrijp ik dit goed,” zei Remus traag. “Zeg je dat je jaloers bent op degene die uiteindelijk met Lily Evers uitgaat? Als ik je niet beter kende James, zou ik denken dat je haar leuk vond.” Nu was het aan Lily om te lachen. Als ze alleen al maar dacht aan haar en James als een koppel moest ze lachen.
“Alsjeblieft!” zei ze. “Dat is vreselijk! Ik kus nog liever Lucius Malfidus.” Eindelijk kwam James uit de meisjesslaapzaal met zijn haar netjes gekamd, maar hij keek nogal nors. “Dat werd tijd!” zei Lily. “Wat deed je daar zo lang?”
“Relax, Potter,” zei James. “Ik heb niets gezien, of ze waren al aangekleed of ze hadden hun pyjama nog aan. Damn,” voegde hij er zachtjes aan toe. “Kijk, ik heb die stomme kam en je kleren. Ik zie er nu perfect uit. Gaan we?” Sirius sloeg zijn arm over haar schouder.
“Ah, maar mijn bloempje,” zei hij dramatisch. “Jij bent altijd perfect.” Hij boog voorover zodat hij haar een kus op haar wang kon geven. Net zoals Lily zou doen, keek hij hem vies aan. Alleen probeerde hij haar nu niet na te doen.
“Jakkes!” gilde hij. Hij sloeg Sirius weg aangezien hij op het punt stond hem te kussen en begon werwoed met zijn mouw zijn wang af te vegen. “Ga weg, Zwarts! Dat is afschuwelijk. Ew, ik ben besmet!” Lily zou haar wang waarschijnlijk niet hebben afgeveegd, maar verder kon je het verschil niet merken. Sirius was dan ook absoluut niet verbaasd. In tegenstelling, hij begon juist te lachen.
“Lily,” zei hij. “Je doet me pijn!”
“Ja, je gaat er niet aan dood.” zei Lily sarcastisch.
“Alsof jij het beter kan, Gaffel.” Sirius snoof. Op hetzelfde moment keken Lily en James elkaar vies aan.
“Gemeen!” zei James. “Ik zou veel beter kunnen dan dat...als ik dat wou”
“Echt niet!” riep hij. Remus ging tussen hen in staan om ruzie te voorkomen.
“Genoeg,” zei hij. “Het is hier veel te vroeg voor. Zouden jullie je niet aankleden? We hebben les binnen een half uur en we moeten nog eten.”
“Eigenlijk moeten we naar Perkamentus.” zei Lily.
“Waarom?” vroeg Remus. James gaf Lily een waarschuwende blik.
“Klassenoudstegedoe.” mompelde ze.
“En we mogen echt niet te laat zijn,” zei James. Hij pakte Lily’s pols en liep de trappen af. “Tot later, Maanling en Sluipvoet!” Toen ze de kamer hadden verlaten, keek Sirius Remus compleet in de war aan.
“Noemde ze ons net hoe ik dacht dat ze ons noemde?” vroeg hij. Remus ging door zijn haar, nog steeds kijkend naar het portretgat.
“Ja,” zei hij uiteindelijk. “Ja. Ligt het aan mij of is er iets aan de hand? Wat was dat over de meiden die nog in hun pyjama’s waren?”
“Ik weet het niet,” zei Sirius afwezig. “Ze moesten moe zijn of zoiets. Kom op, laten we gaan eten. Peter is er al. Hoe hij voor half zeven opstaat is me een raadsel.”