2.2 - Het verwisselingsdeel en James die een date maakt

“We moeten nu gaan,” zei ze luid. “Excuseer ons Kate, we moeten naar het schoolhoofd over—”
“Klassenoudste gedoe,” onderbrak James haar ruw wat Lily irriteerde. “Supergeheim, als je weet wat ik bedoel, Chloe. Kom op Potter, we willen niet te laat zijn!” Hij trok haar uit de kamer en sloeg de deur achter haar dicht.
“Waarom stopte je me?” vroeg Lily boos. “Ik wou haar vertellen wat er was, ze zou ons helpen!”
“Evers,” zei James met een lage stem. “Denk je echt dat ze ons zou geloven? Wat zou je zeggen? Oh, ik weet wat: “Goedemorgen, Chloe! Mooi weertje, vind je niet? By the way, ik weet dat ik eruitzie als James maar eigenlijk ben ik Lily in James zijn lichaam omdat er een stom ongelukje is gebeurt waardoor ik nu moet leren naar het toilet gaan op de mannelijke manier.’ Ja Evers, dat zou de perfecte manier zijn. Ze zouden je naar St. Holisto’s dragen en wanneer ik terug in mijn eigen lichaam zat zou ik voor mijn hele leven opgescheept zitten met therapie, en er is iets mis met dit lichaam, het is veel te klein!” Hij stond op zijn tenen om haar aan te kunnen kijken.
“Ik zit dan al in therapie, want hoe raak ik hier ooit dit heen! Ik ben gemerkt voor het leven door jou!”
“DAT IS NIET WAAR!” riep James terug. Lily hoorde dat zijn stem hoger was omdat hij ontzet was. “Ik heb niets gedaan!”
“Yeah, right,” spotte ze. “En ik ben de uit de dood opgestaande Merlijn!”
“LEUK U TE ONTMOETEN, MERLIJN! IK BEN EEN GROTE FAN VAN U!”
“Willen jullie je mond houden?” zei een geïrriteerde zevendejaars die bij het haardvuur zat. “Vinden jullie het erg om dit later in de dag verder te zetten?”
“Waarom hou je je kop niet en bemoei je je met je eigen zaken?” snauwde James. Maar omdat iedereen dacht dat die woorden uit Lily haar mond kwam, keek iedereen hem aan. Normaal zou Lily haar excuses hebben aangeboden en stiller zijn gaan praten. Maar dan nog, dit was geen normale dag, James was Lily niet, hoewel hij in haar lichaam zat.
“Pot—Ik bedoel Evers,” zei Lily geïrriteerd. “Kraak hem niet zo af, hij bedoelde er niets mee.”
“Ik heb je niet nodig om me te beschermen, Potter.” zei de jongen ruw tegen haar. Lily keek hem aan en kneep haar ogen samen, wat, ze merkte, haar zicht wat verbeterde.
“Pardon?” vroeg ze bot. “Ik was je niet aan het beschermen, zoals je zo mooi zei. Ter informatie, ik probeerde hem—ik bedoel, haar te laten zwijgen zodat de andere leerlingen er geen last van hebben. Heb je daar een probleem mee?”
“Ja,” zei hij. “Doe het de volgende keer stiller.” Zonder één woord te zeggen liep hij de leerlingenkamer uit.
“Wat is zijn probleem?” vroeg Lily kwaad. James leunde gewoon zorgeloos tegen de muur.
“Alex Winters,” zei hij. “Hij haat me sinds hij mij betrapte met zijn lief. Ik probeerde nog te zeggen dat ze met haar lippen op mijn mond viel, maar hij luisterde niet. Hij maakte het meteen uit.” Lily gaf hem een klap op zijn schouder en omdat haar handen nu groter waren deed het meer pijn.
“Auw!”
“Heb jij ervoor gezorgd dat het uitging?” zei ze kwaad. “Potter, die twee waren al samen sinds het derde jaar! Je gaat achter haar aan terwijl je weet dat ze bezet is! Alyson's hart moest gebroken zijn.” James snoof en wreef over zijn nieuwe schouder.
“Dat bleek dan toch niet zo te zijn die avond in de Astronomietoren,” zei hij. “Ik zeg het je, als elk meisje met een gebroken hart zo goed zoende, zou ik twee keer met elk meisje gaan.”
“Dat is walgelijk!” Opnieuw greep ze zijn pols vast en liep naar het portretgat. “Kom op, we gaan naar Perkamentus, ik krijg mijn lichaam terug, dan ik je weer ongestoord haten!” Toen ze er bijna was, stopte ze om haar lichaam te bekijken. Het waren nog steeds de kleren van gisteren en haar haar was een mesthoop. “Wacht even; ik kan je niet door de school laten lopen als ik er zo uitzie!” Ze draaide zich om en ging de trap op. James bekeek zichzelf en zag, buiten het feit dat hij Lily was, niets verkeerd.
“Zoals?” vroeg hij. “Wat is er mis mee?”
“Ik heb nog steeds de kleren van gisteren aan! En ik moet mijn haar kammen!” Ze ging door haar rode haar met een hand, maar James sloeg hem weg.
“Oh, wie vindt dat nu erg? Meisjes denken aan de stomste dingen. Haar, kom op zeg.”
“Oh, wat doe jij?” zei Lily zuur. “Alleen uit je bed kruipen en voor de rest niets?”
“Ja,” zei hij onbeschaamd. “Wat zou ik anders doen?” Lily rolde met haar ogen en tot James’ afschuw zette ze zijn handen op haar heupen.
“Nou, dat verklaart veel, Potter.”
“Sta daar niet zo! Zo lijk je net een meisje!”
“Ik ben een meisje!”
“Niet nu, dus doe zoals een jongen!”
“Ik-jij…!” James grijnsde en wachtte op antwoord. Lily gooide haar handen in de lucht van frustratie. “Weet je wat? We hebben hier geen tijd voor! Ik ga mijn tijd niet verspillen door met jou te discussiëren. We moeten nu naar Perkamentus en ik laat je niet zo rondlopen.” Ze was van plan haar slaapzaal in te rennen maar James hield haar tegen. “Wat?” snauwde ze.
“Weet je wat er gebeurt als een jongen de meisjesslaapzaal in rent als ze zich omkleden?” zei hij. “Uit ervaring zeg ik je dat ze dat haten.” Hij grijnsde en ging naar de deur. “Ik doe het wel.”
“Echt niet!” riep Lily terwijl ze voor de deur sprong. “Ben je gek? Jij mag daar niet in!”
“Het is dat of ik loop er zo bij. Jij kiest, mij kan het niet schelen.” Lily dacht snel na en klopte zacht op de deur. Ze hoorde luid gegil en was James dankbaar, het zou een compleet fiasco zijn geweest.

Ik had een geweldige foto van de Marauders, maar hij deed het niet. ):
Ik zal kijken of ik hem het volgende hoofdstuk kan plaatsen.