2.1 - Het verwisselingsdeel en James die een date maakt

Ik zeg Lily trouwens bij de echte Lily, niet bij het lichaam van Lily, just so you know.

“Lily,” zei Kate slaperig. “Wat is er?” Maar Lily hoorde haar niet. Ze was een meisje aan het bekijken dat hetzelfde haar, hetzelfde gezicht, alles hetzelfde had als zij. Maar er was iets dat niet klopte: als het meisje precies hetzelfde was als zij, moesten ze dan niet even groot zijn? Waarom moest ze dan naar beneden kijken om haar te zien? dacht ze.
“Wie schreeuwde er?” vroeg Parker humeurig vanaf haar bed. “Weet je niet hoe laat het is?” Haar ook negerend, nam Lily eens diep adem, met immense inspanning lukte het haar om kalm te blijven.
“Oké,” zei Lily toen ze haar stem terugvond. “Wie ben je echt?”
“Is dat James?” riep iemand. “Zorg dat hij me niet ziet, ik heb geen make-up op!” Lily keek rond, maar zag James niet. Toen ze terug naar het meisje keek, keek ze haar nog altijd vol afschuw aan.
“Wie ben jij?” vroeg Lily geduldig opnieuw.
“Ik...ik...” stamelde de nep-Lily. “Ik ben een meisje!” Lily keek haar raar aan.
“Nou,” zei ze traag. “Oké. Wat zou je anders moeten zijn?” Het meisje maakte wilde bewegingen naar Lily.
“Mij!” gilde ze. “Ik zou mij moeten zijn!” Nog steeds begreep Lily er niks van.
“Wat?” Het meisje negeerde haar en keek weer in de spiegel, ze nam wat haar vast.
“Maar in plaats van dat ben ik Lily Evers!” riep ze luid.
“Wat bedoel je met:‘ik ben Lily’? En wat is er in godsnaam mis met mij?” vroeg Lily eisend.
“Ik zal je zeggen wat er mis is met jou,” zei ze kortaf. “Jij bent niet jij, dat is er mis!”
“Pardon?”
“Normaal ben ik geen meisje!” vervolgde ze. “Ik ben niet gemaakt voor dit lichaam!” Toen ze zag dat Lily er niets van begreep, fluisterde ze: “Je weet het niet, hé? Je merkte niet...Je merkte niets raar toen je wakker werd?” Ze kruiste plotseling haar armen. “Dan nog, hoe kon je, ik ben ten slotte perfect,” zei ze en ze grijnsde. Die houding herinnerde Lily aan iemand...
“Nee, ik merkte niets.” Het meisje wierp haar handen de lucht van frustratie.
“God, ben je dan echt zo dom, Evers? Dan zeg jij dat het een wonder is dat ik Klassenoudste ben.” Lily begon een vaag vermoeden te krijgen. Er was maar één iemand die haar zo noemde.
“Hoe noemde je me net?” vroeg ze nieuwsgierig.
“Evers. Ik heb je altijd al zo genoemd!” Lily wees met haar vinger naar hem.
“Maar dat betekent dat jij...jij bent...” Het meisje trok een wenkbrauw op.
“Guess who?” zei ze met een “ja duh” toon. Lily leunde voorover een keek haar in de ogen. Ook al waren ze groen net zoals de hare, Ze hadden een soort van glans die haar ogen nooit hadden.
“Potter?” fluisterde ze. De imitator grijnsde naar haar.
“De enige echte.” Lily huiverde en zette een stap achteruit.
“Maar hoe heb je een wisseldrank gemaakt?” zei ze. “Die toverdrank is extreem moeilijk, Potter. En het recept staat in de Verboden Afdeling! Begrijp je wel hoeveel problemen—”
“God, je begrijpt het niet hé, Evers?” onderbrak hij haar. “Ik heb geen Wisseldrank gemaakt.”
“Maar, dat is onmogelijk,” protesteerde Lily. “Want de enige andere manier dat jij mij zou kunnen zijn is...” Ze deinsde achteruit omdat alles paste. Ze bekeek James terug en schudde hevig haar hoofd.
“Onmogelijk.,” zei ze paniekerig. “Dat kan niet, Potter, dus begin er niet over!”
“Heb je al eens in de spiegel gekeken, Evers? Of misschien heb je gemerkt dat je niet zo goed ziet?” Hij nam haar schouders vast en zette haar voor de spiegel, Wat Lily’s ergste nachtmerrie bevestigde. “Welcome to hell,” zei hij grijnzend. Lily’s ogen, of beter, James’ ogen stonden wijdopen van afschuw. Niet in staat om iets te zeggen, opende en sluitte ze haar mond terwijl ze met grote onbekende handen gleed langs een lichaam dat niet van haar was.
“Ik...Ik...Ik ben een jongen!”
“Nu begrijp je me, Evers.” Lily ging met een hand door het zwarte haar aan haar hoofdhuid.
“Oh, mijn haar,” kreunde ze. Ik zit in Potters lichaam! “Wat heb je gedaan?” zei ze furieus.
“Nu zijn we niet zo spraakzaam meer, hé?” Lily draaide zich om en keek de persoon voor haar aan.
“WAT HEB JE IN HEMELSNAAM GEDAAN?” gilde ze opnieuw.
“Ik heb niets gedaan,” zei hij kalm. Om de één of andere reden, werd Lily kwaad doordat hij zo kalm was.
“Je moet toch iets gedaan hebben,” gromde ze. “En waarom ben je zo kalm?”
“Ten eerste,” zei hij, met één vinger in de lucht. “Ik ben al wat over de schok, als je in opzicht houd dat ik het al wat langer weet. En twee, ik zal eindelijk een meisje naakt zien.” Daar had Lily niet aan gedacht.
“Dacht het niet, Potter!” zei ze terwijl ze hem porde.“Je gaat er áán al jij mij naakt ziet!” Maar James luisterde niet. Hij was aan het kijken naar zijn nieuwe borsten en porde er nieuwsgierig in.
“Dus zo voelt dat,” zei hij met ontzag. “Wacht tot ik het vertel aan Sirius!” Lily sloeg zijn hand weg.
“Stop daarmee!” siste ze. “Potter, terwijl je in mijn lichaam zit, zal je niets aanraken dat je anders ook niet hebt en je zal het ook niet naakt zien. Begrepen?”
“Hoe denk je dat ik mij ga omkleden?” Dat is een goed punt, dacht Lily.
“Ik weet niet,” zei ze geïrriteerd. “I’ll think of something. Op dit moment moeten we naar professor Perkamentus gaan om hem uit leggen wat er aan de hand is. Misschien weet hij iets.”
“Nu? We hebben les!”
“Kan me niet schelen! Ik ga nergens heen tot ik mijn lichaam terug heb.”
“Je bedoelt dat Miss Perfect wil spijbelen?” spotte James.
“Daag me niet uit.,” gromde ze.
Op dat moment werd Chloe wakker en keek naar het kibbelende paar.
“James, wat doe je hier?” vroeg ze. Omdat ze niet gewend was om aangesproken te worden als James antwoordde ze niet. Dat deed ze ook niet tot James met zijn lippen “antwoordt!” vormde en ze besefte dat Chloe het tegen haar had.
“Uh...” stamelde ze. Ik moet het haar vertellen, dacht ze. Ze nam diep adem en beveelde haarzelf om kalm te praten. “Oké, Chloe. Ik ga je iets vertellen wat je waarschijnlijk niet gaat geloven maar toch moet je, mant er is iets heel raars aan de hand, namelijk—”
“Hou je mond, Potter.” onderbrak James met zo’n geode imitatie van Lily dat ze direct zweeg. “Je weet dat je hier niet mag zijn.” Hij wachtte even voordat hij gemeen grijnsde. Oh, dat kan niet goed zijn, dacht Lily bezorgd. “Maar,” vervolgde James vrolijk tegen Chloe. “Voortaan mag hij hier komen wanneer hij maar wil. Remus, Sirius en Peter ook.” Lily opende haar mond om te protesteren.
“Dat kan je niet doen!” riep ze. James keek naar haar en grijnsde.
“Probeer me maar te stoppen,” zei hij tegen haar. “Ik ben Klassenoudste. Ik kan doen wat ik wil.” Chloe keek naar de twee terwijl ze er steeds minder van begreep.
“Lily,” zei ze. “Weet je eigenlijk wel wat je net deed? En James, waarom probeer je haar te stoppen? Je probeert hier al maanden binnen te komen maar Lily betrapte je steeds.”
“Ja,” zei James nadenkend. “Zonde.” Lily nam James grof bij zijn pols en sleurde hem naar de deur voordat hij nog iets zou kunnen zeggen.