1.4 - Een Helse Ochtend

“Ik weet wat ik ga doen aan jullie ruzies,” zei hij. Hij wreef in zijn handen van zelfvoldoening.
“Kijk,” zei Lily langzaam en probeerde hem niet overstuur te maken. “Niets stopt onze ruzies, dus je moet het niet proberen.” Opnieuw negeerde Foppe haar en begon te zingen meeschuddend met zijn hoofd op het ritme.

“Twee geïrriteerde mensen, met heel andere wensen!
De één haat de andere, zij zullen van lichaam veranderen!
Zo’n chaos zal ik veroorzaken!
En ik kan er nog pret mee maken!
Middernacht zal zodra verdwijnen, dan zullen ze zien, dat ze zich aan elkaar moeten aanpassen, en blij zijn misschien.
Er zal geen andere manier zijn om te genieten van een dag dan te respecteren wat de ander doen en laten mag!”

Toen hij klaarwas met zingen lachte hij luid en vloog achterwaarts naar beneden. Zonder twijfel ging hij naar Vilder. Lily en James stonden daar samen, verbijsterd van wat ze net hadden gehoord.
“Dat moet het ergste lied zijn dat ik ooit heb gehoord,” zei James uiteindelijk.
“Maar wat betekende het?” zei Lily meer tegen haarzelf dan tegen James. “‘Zullen van lichaam veranderen…’ Wat betekent dat in godsnaam?”
“Wie kan het schelen? Het was vast een grap van Foppe om ons ongerust te maken. Het belangrijkste is dat Agatha terug is.” En ja hoor, Agatha was terug in haar schilderij, stil aan het spinnen.
“Eindelijk!” riep Lily. “Leeuwenhol!” Agatha ging open zonder ook maar één woord te zeggen en Lily en James gingen de kamer in. Lily beet op haar lip en bekeek haar horloge. Het was nu 00:15. Ze zou tot minstens 01:30 aan dat werk bezig zijn. Zonder één woord, liep ze de trappen op en sloot de deur. Terwijl ze vergat op haar tenen te lopen, liep ze naar de andere kant van de kamer en plofte neer op bed, klaar om eindelijk aan haar opdracht te beginnen. Het zal wel niet zó moeilijk zijn; ze deed een poging om haarzelf te overtuigen terwijl ze haar boek doorbladerde. Plotseling voelde ze zich helemaal wakker en dacht dat ze zo nog uren kon doorgaan.
Vijf minuten later viel ze in slaap.

Lily opende traag haar ogen en rekte zich uit, ze was doodop. Ze rolde naar de andere kant van het bed om de klok te lezen maar ze kon de cijfers niet goed lezen. Ze wreef haar ogen uit en probeerde de klok opnieuw te lezen maar het lukte nog steeds niet. Al denkend dat het enkel slaap in haar ogen was, leunde ze dichter naar de klok toe. “7 uur…” dacht ze nog half in slaap. “Ik wil niet opstaan, ik wil niet naar Gedaanteverwisseling…” Plotseling stond ze op, ze herinnerde zich de opdracht die gisteravond had moeten afwerken. Nee! Ze zocht als een gek het bed af, maar ze kon haar boeken en perkament niet vinden. Ze keek over de kant van de tafel, maar kon haar tas met boeken niet vinden. En het meest iriterende was, dat ze nog steeds niets zag.
“Wat is hier aan de hand?” zei ze tegen zichzelf. Dan greep ze naar haar keel. Wat was dat? Waarom is mijn stem zo laag? “Hallo?” zei ze zacht, terwijl ze haar stem testte. Dat was haar stem niet. Oh mijn God, ik heb laryngitis! Ze gromde en stond recht om haar vrienden te wekken. Ik had mijn pyjama moeten aandoen voor ik begon met die opdracht, dacht ze versuft. Toen ze naar het volgende bed wandelde, zag ze dat ze groter was. “Eindelijk heb ik mijn groeistuipen!” Dacht ze blij. Ze zei zacht Kate haar naam om haar te wekken…
Of in ieder geval, van wie ze dacht dat het Kate was.
“Sirius!” zei ze verrast. “Wat doe jij hier?” Sirius jammerde in zijn slaap, rolde weg en drukte een kussen tegen zijn hoofd. Lily wreef aan haar keel en liep naar het volgende bed om Chloe te vragen wat Sirius in hun slaapzaal deed, maar daar trof ze Remus aan.
“Wat…?” Lily liep naar het volgende bed, en het volgende en ze vond alleen maar jongens in plaats van meisjes. Ze bekeek de kamer wat beter en zag allemaal kleren rondslingeren. Dit is de jongensslaapzaal, dacht ze geschrokken. Wat doe ík hier? Hopend dat niemand haar zou zien uit de jongensslaapzaal, kroop ze uit de slaapzaal en bevroor zowat toen ze een paar vroege vogels rond het vuur zag zitten. Om de één of andere reden vonden ze het niet echt raar dat er een vrouwelijke Klassenoudste uit de jongensslaapzaal kwam. Niet zonder te stoppen met nadenken, ging Lily haar eigen slaapzaal binnen. Wat is er aan de hand, dacht ze. En ik kan nog steeds niet zien! Ze ging de slaapzaal sluipend binnen om haar kamergenoten niet wakker te maken, maar stopte toen ze een meisje dat niet al te groot was voor de spiegel zag staan. Dat is grappig, dacht ze. Ik ben er zeker van dat ik me een meisje met dezelfde haarkleur wel zou herinneren. Misschien is ze nieuw. Ze liep tot bij het meisje en tikte op haar schouder, in de hoop een deel van haar gezicht te kunnen zien.
“Sorry,” zei ze vriendelijk. “Ben je nieuw hier?” Het meisje verstijfde en keek Lily langzaam aan. Lily snakte naar adem en zette enkele stappen naar achteren. Ze had geen bril nodig om te zien dat het geen nieuw meisje was.
Ze keek naar haarzelf.
“Oh...mijn...God...” zei ze.
“Wel, verdorie,” zei het meisje. Ze waren enkele minuten stil terwijl ze elkaar van top tot teen bekeken.
Daarna gilden ze het allebei uit.