1.3 - Een Helse Ochtend

Later die avond lag Lily wakker in bed met haar huiswerk, dat ze nog moest afmaken. Toen ze naar de klok keek, zag ze dat het nog maar tien minuten was voor de klok middernacht zou slaan. Dat huiswerk voor Geschiedenis van de Toverkunst was tijdrovend, dacht ze. Toen ze de rol perkament wegstopte kreunde ze, ze herinnerde zich het huiswerk voor Gedaanteverwisseling.
“Damn,” mompelde ze. “Van al de vakken die je kan doen midden in de nacht wanneer je al half in slaap bent, moet ik natuurlijk het vak doen dat van mij de meeste concentratie vraagt.”
Ze bukte zich en taste terug in haar tas, er kwam een verse rol perkament uit, maar ze kon haar handboek niet vinden. Oh nee, dacht ze in paniek. Dit ding heb ik morgen het eerste lesuur nodig! Waar heb ik dat stomme boek gelaten? Lily ging in haar gedachten alle stappen die ze had gemaakt eerder die dag af en herinnerde zich dat haar boek op een tafel in de bibliotheek lag. “Oh, crap,” zei ze geïrriteerd. Ik heb twee opties, bedacht ze. Ik kan het boek daar laten liggen, een onvoldoende krijgen voor die opdracht en goed uitgeslapen zijn. Of ik kan naar beneden gaan en het boek halen, met het risico gepakt te worden en grote problemen te hebben, maar toch de opdracht af hebben met als prijs dat ik er morgen bijzit als een wrak omdat ik niet genoeg rust heb gehad. Oh, wie houd ik voor de gek? Ze stond op en stak haar voeten in haar slippers, Lily deed een poging om een geeuw te onderdrukken, maar helaas. Terwijl ze alle scheldwoorden die er bestonden geluidloos mompelde, sloop ze de kamer uit, daarna ging ze de trappen af en verliet de leerlingenkamer, in de hoop dat ze niet ontdekt zou worden door Mrs. Norks, de kat van Vilder, op weg naar de bibliotheek.
“So far, so good,” fluisterde ze toen ze aankwam bij de bieb en ze slaakte een zucht van opluchting. “Alohamora!” De grote deuren gingen moeiteloos open en Lily zag haar boek al liggen recht voor haar. Gelukkig voor haar lag het op een tafel die dichtbij was. In minder dan een minuut tijd was ze al terug op weg naar de leerlingenkamer. Ze slaakte een zucht van opluchting toen ze de hoek om ging.
Maar blijkbaar had ze te snel gejuichd.
Agatha, de boerin in het schilderij die de wacht hield bij de leerlingenkamer van Griffoendor, was niet meer op de plaats waar ze hoorde te zijn: op de stoel bij haar spinnenwiel.
“Oh nee,” kreunde Lily. “Niet dit, niet nu.” Al kijkend naar de trappen om zeker te zijn dat er niemand achter haar was, riep ze zachtjes om de jonge vrouw. “Agatha…Agatha! Komaan, Aggie, kom terug! Alsjeblieft?” Ze wachtte een paar momenten met hoop, maar gaf de hoop al snel op toen er niemand kwam. Lily gleed neer langs de muur tot in een zitpositie en liet haar hoofd rusten in haar handen. “Ik ga dood,” zei ze met een gedempte stem. “Ik ben dood en begraven.”
“Krijg ik de eer om u te begraven?”
Lily hief haar hoofd in een snelle beweging op. Ze zag zichzelf kijken in de ogen van de laatste persoon op aarde die ze wou zien en het was niet Foppe. Het was niemand anders dan James Potter.
“Wat wil je?” snauwde ze. James klakte afkeurend met zijn tong.
“Onbeschoftheid brengt je nergens, Evers,” zei hij, lichtjes glimlachend. Lily sloot haar ogen en bad voor geduld.
“Potter,” zei ze traag met haar tanden op elkaar. “Ik heb mezelf buitengesloten uit de leerlingenkamer en middernacht is al voorbij. Ik moet nog altijd mijn huiswerk afmaken en ik ben moe. Dus laat me met rust. En haal die grijns van je gezicht voordat ik het doe!” snauwde ze. James grinnikte en ging tegenover haar zitten tegen de andere muur. “Dit is niet grappig, Potter! Ik ga dit huiswerk nooit afkrijgen.”
“En wat dan nog?” zei hij zorgeloos. “Het is niet alsof de wereld daardoor zal vergaan.”
“In tegenstelling tot jou, Potter, verdien ik het om Klassenoudste te zijn. Hoe zou het eruitzien als ik mijn opdracht niet afmaakte?” James haalde zijn schouders op.
“En in tegenstelling tot jou, Evers, kan het me eigenlijk niets schelen. Dan geef je eens je opdracht niet af, héél erg hoor.” Lily onderdrukte op het nippertje een kreet van frustratie en veranderde snel van onderwerp voor ze zou gaan schreeuwen.
“Wat doe je hier eigenlijk?”
“Ik had honger,” zei James simpelweg. Hij haalde een appel uit zijn jaszak, nam er een hap van en begon zonder meer te smakken.
“Waar haal je dat vandaan?” vroeg Lily nieuwsgierig. James rolde met zijn ogen.
“Uit de winkel op de vijfde verdieping,” zei hij sarcastisch. “Het komt uit de keuken, Evers!”
“Weet jij hoe je in de keuken komt?”
“Is dat niet wat ik net zei?”
“Zeg je nu,” zei Lily traag. “Dat je elke keer dat je honger hebt eten jat uit de keukens?” James nam nog een beet uit de appel en kauwde er bedachtzaam op.
“Ja, dat is ongeveer juist.” Dit was te veel. Lily was moe. Ze was humeurig en ze had maar weinig geduld over. Dan ook nog eens ontdekken dat James zijn Klassenoudsteplichten aan zijn laars lapte om ’s nachts door de school te sluipen was de laatste druppel.
“Heb je enig idee hoeveel problemen je hierdoor kunt krijgen?” siste ze. “Ben je gek? Je bent een Klassenoudste, Potter. Klassenoudsten sluipen ’s nachts niet rond. Weet je wat er gebeurt als je gepakt wordt?”
“Maar ik wordt niet gepakt,” repliceerde James. “Niet dat het jouw zaken zijn ofzo, maar ik heb een waterdichte manier om rond te sluipen” Lily snoof.
“Je kan geen manier hebben waardoor het onmogelijk is gepakt te worden als een gek het uitvoerd,” zei ze koeltjes.
“Noem je mij een gek, Evers?”
“Wow, wat een slimme opmerking.” James hief een wenkbrauw op.
“Jij noemt mij een gek terwijl ik in elk vak de beste ben?”
“Mensen die de beste van de klas zijn moeten normaal gezien geen bijles krijgen voor Bezweringen, Potter!”
“Aha, hoor wie het zegt!” zei James, zijn stem werd luider en luider. “Weet je hoeveel keer Anderling me heeft overgehaald je te helpen bij Gedaanteverwisseling?” Lily stond boos op.
“Waarschijnlijk veel minder dan ik jou moest helpen bij Bezweringen!” James stond ook kwaad op.
“Het is geen gemakkelijke les, Evers!”
“Wat, denk je dat Gedaanteverwisseling een eitje is voor mij?” Ze ging dichterbij hem staan en porde hem in zijn buik. “Denk je dat ik het leuk vindt om uit leggen aan Anderling waarom ik geen bijlessen wil nemen? Oh en nu nog het beste gedeelte! Twee nachten in de week, moet ik een uur besteden aan bijlessen met jou. Het zou geen bijles genoemd mogen worden! Het enige wat je doet is kritiek geven op wat ik doe!”
“Jij moedigt mij ook niet echt aan hoor, Evers!”
“De enige reden waarom jij zo slecht bent in Bezweringen is omdat jij en Sirius alleen maar bezig zijn met de mooiste meid te kiezen tijdens de les!”
“Alsof jij de hele tijd oplet tijdens Gedaanteverwisseling!” snauwde James terug. “Alsjeblieft! Het enige dat je doet is briefjes doorgeven aan Chloe en Kate over één of andere jongen!”
“Wat ik doe gaat je niet aan, Potter!”
“Wat ik doe gaat jou ook niet aan!” Lily was juist van plan naar hem te schreeuwen toen ze door gekakel warden onderbroken.
“Studenten uit hun bed?” Vol angst over wat ze zouden zien, keken James en Lily naar boven en zagen Foppe rondzweven.
“Hallo Foppe,” zei Lily voorzichtig. “Wat doe je hier?” Foppe keek naar hen met een duivelse glinstering in zijn ogen.
“Leerlingen mogen niet uit hun bed in de nacht,” zei hij traag. “Ik zou het aan Vilder moeten zeggen.”
“Foppe, laat Vilder erbuiten!” smeekte Lily. “We zouden zoveel problemen hebben.” Foppe negeerde haar en keek naar James.
“Ik hoorde je helemaal beneden roepen,” zei hij onschuldig. “Je kan beter niet schreeuwen midden in de nacht. Dat is storend.” James was niet al te goed gezind door Lily en had geen zin te onderhandelen met Foppe.
“So what?” snauwde hij. “Kijk, Foppe. Evers en ik hadden ruzie. Dat is niet abnormaal. Kan je niet gewoon Agatha roepen en haar zeggen dat ze ons erin laat?” Foppe maakte een koprol en grijnsde naar de twee humeurige tieners.