The Marauders en de strijd tegen de dood deel 18

Remus POV:
Toen ik in de slaapzaal aankwam was het inmiddels half 8 en nog steeds lag iedereen te slapen en ik kon Peter zelfs horen snurken. Ik zuchtte en pakte mijn staf en een spreukenboek. Ik bladerde doorheen totdat ik op de juiste pagina kwam. Het was een spreuk waardoor je een straal water uit je staf kon laten komen. ‘Aqua Poloratius’, riep ik en richtte mijn staf op James, daarna op Sirius en als laatste op Peter. Schreeuwend en vloekend kwam Sirius overeind, James schoot ook overeind en Peter kwam langzaam omhoog en zat met wijd open gespreide ogen in z’n bed. Toen Sirius mij zag met toverstok vloog hij zijn bed uit en haalde me onderuit. ‘Als je dat nog één keer doet, dan, dan…’ brulde hij. Lachend lag ik op de grond en James trok Sirius van me af. ‘Rustig Sirus, rustig’, zei hij. Ondertussen was Frank ook wakker geworden en begon zijn gewaad aan te trekken. ‘Ik zie jullie wel in de les’, gaapte hij en liep de slaapzaal uit. ‘Weetje misschien een spreuk om ons weer droog te maken?’, vroeg Peter. ‘Geen idee…’, zei ik. ‘Laten we wat handdoeken pakken Sirius, we pakken Remus later op de dag wel weer terug’, zei James zacht, maar net hard genoeg dat ik het kon horen (dat krijg je als je een weerwolf bent, je hebt betere zintuigen).
We kwamen met z’n vieren de leerlingenkamer in. De 5 meiden waren er nog steeds en ze stelden zich nogmaals voor aan ons, want James, Sirius en Peter wisten nog niet wie ze waren. We liepen met z’n allen naar de Grote Zaal voor het ontbijt, maar toen we daar aankwamen werden we tegen gehouden door Professor Anderling. ‘Ik hoorde van meneer Vilder dat er vannacht drie eerstejaars in de school hebben rondgelopen en in de hal ook nog eens een stinkkorrel hebben afgestoken’, zei Anderling streng. ‘Ze werden beschreven als een jongen met zwart haar en een bril, dat moet u wel zijn meneer Potter. Voor de tweede was geen beschrijving nodig, want dat was duidelijk een Zwarts is mij verteld. De laatste werd beschreven als een kleine magere jongen met lichtbruin haar, dat moet u zijn meneer Lupos’. ‘Zouden jullie drie zo vriendelijk willen zijn om mij te volgen?’. De meiden en Peter keken ons allemaal na toen wij achter Professor Anderling aan liepen. Dat wordt flink branden dacht ik bij mezelf...