The marauders en de strijd tegen de dood deel 16

Stinkkorrel
Remus POV:
Een ijzige rilling ging over mijn rug terwijl ik omkeek wie “Gefopt” zei. Tot onze schrik was het niemand minder dan Vilder.
‘Eindelijk heb ik jullie gevonden, ik dacht dat ik jullie al eerder zag, maar op wonderbaarlijke wijze wisten jullie te ontsnappen’. ‘Bedankt Foppe, misschien moeten dit soort samenwerkingen vaker optreden’ vroeg Vilder. ‘Wen er maar niet te veel aan Vilidio’, zei Foppe met een grijns. ‘Ik hielp je alleen maar omdat die drie gemeen tegen mij waren’, zei Foppe nephuilend en zweefde weg.
‘Meekomen jullie, dan kunnen we een gepaste straf voor jullie bedenken’, zei Vilder handenwrijvend. Stilletjes liepen we achter hem aan. ‘Laten we hem ons echt straffen’, vroeg Sirius zachtjes zodat Vilder ons niet kon horen praten. ‘Ik denk dat we wel moeten’, zei James zuchtend. Ondertussen liepen we al in de hal. ‘Ik weet wat’, zei ik plotseling. ‘Heeft iemand een stinkkorrel?’. ‘Ja, ik heb een hele oude in mijn zak zitten’, antwoordde Sirius. ‘Mooi’, zei ik breed grijnzend. Op het moment dat Vilder zich omdraaide om te controleren of we hem nog wel volgden stak ik de stinkkorrel af en gooide het naar hem. Vilder was helemaal versuft door de stank en verloor ons uit het oog.
‘Rennen!’, zei James. Zo hard als we konden renden we de trap op naar de leerlingenkamer. ‘Hier komt nog een staartje aan’, zei Sirius. ‘Agjaa, we hebben nu tenminste wel een rustig nachtje, de rest horen we morgen wel.’, zei James. ‘Hoe dan ook, goed gedaan Remus’, voegde hij er nog aan toe en ging naar de slaapzaal gevolgd door Sirius. Ook ik was doodmoe en niet veel later besloot ik ook maar naar bed te gaan.

is ie nog leuk?? ...