The marauders en de strijd tegen de dood deel 15

Gefopt!
Sirius POV:
Eindelijk hadden we dan een deur gevonden, James maakte hem open en hielden we onze staffen voor ons uit, maar toen werden we uit het niets aangevallen.
‘Remus!, zeg eens een spreuk ik kan niks bedenken’ riep ik. ‘Hoe moet ik nou een spreuk weten?! We hebben nog helemaal geen lessen gehad!’, riep hij terug. Een één of ander iets bleef maar om ons heen en, hey, wacht eens even! Hij vloog toch echt net door me heen! Man wat is nadenken toch moeilijk en pijnlijk af en toe dacht ik bij mezelf. Oké Sirius even opletten. ‘Remus, jij heb toch al spreuken bekeken enzo?’ ‘Bedenk er dan één!’ brulde ik. ‘Sirius werk hem nou niet zo op zijn zenuwen want dat heeft geen nut!’ schreeuwde James. Op eens hield het gevlieg en gevloog en gevlaag rond onze hoofden op. ‘Hahahahaha’ lachte een geniepig lachje. ‘Wat is het toch leuk om eerste jaartjes te plagen hahahahahahahaha’. ‘Wie ben jij, of wat of..’ ‘Nou en wat boeit het ook!’ zei James. ‘Moeilijk heh praten, brillenkop?’ zei het ding. ‘Zou ik mezelf dan maar even voorstellen?’ ‘Dat zou fijn zijn’, zei ik nogal bijdehand. ‘Ik ben Foppe de klopgeest en ik vind het heerlijk om eerste jaartjes te plagen en de stuipen het lijf te jagen en mijn eerste prooien voor dit jaar heb ik al gevonden’, zei hij met een grijns op zijn gezicht. ‘Oja, zou ik jou eens plagen?!’ riep Remus. ‘Flipendo!’ er kwamen wat rookwolkjes en een knetterend geluid uit zijn staf, maar daar bleef het bij. Met wijd opengesperde ogen keek de feestelijk geklede klopgeest hem aan. ‘Was dat alles?’ vroeg hij. ‘Nou, daar schop je het niet ver mee, hahahahha’. ‘Ehm, Sirius, wat heeft hij daar in zijn hand?’ vroeg James aan mij. ‘Geen idee’, antwoordde ik. Plotseling gooide hij iets naar Remus’ hoofd, maar Remus wist nog net te bukken. Hierdoor kwam het tegen James zijn neus aan en ontplofte het in zijn gezicht. ‘Aaaaaaahh!’, schreeuwde James. ‘Gatver, wat stinkt dat!’, riep ik. ‘Zeker nog niet bekend met de gebruikelijke stinkkorrels?’, vroeg Foppe breed grijnzend. ‘Remus, probeer die spreuk nog eens!’ riep James naar hem. ‘Maar het lukte daarnet ook niet’, zei Remus onzeker en bijna onhoorbaar. ‘Doe het nou maar gewoon’, zei ik. Hij zuchtte even maar pakte zijn toverstaf wel. ‘Flipendo!’, riep hij nogmaals. Dit keer kwam er een straal uit zijn staf die een halve meter ver vloog en toen verdween. ‘Goed Remus, ga zo door!’, riep ik. ‘Ja nog een keer!’ riep James. ‘Ja nog een keer’, herhaalde Foppe met een kinderachtige stem. ‘Probeer me maar eens te raken, kijk ik sta recht voor je neus, zelfs dan zal je nog missen!’, lachte Foppe. Foppe kwam steeds dichterbij Remus’ gezicht. Ik zag hoe hij zijn staf wegstopte en recht in het gezicht van de klopgeest keek. ‘Agosje geeft het kleine tovenaartje het nu al op?’, zei Foppe plagerig. Maar toen gebeurde er iets dat zelfs ik niet had voorzien, Remus sloeg Foppe recht in het gezicht met zijn vuist en hij vloog een paar meter naar achteren. ‘Au, me neus!’, riep de klopgeest. Dit was onze kans om te ontsnappen en we zetten het op een rennen. Hijgend kwamen we tot stilstand. ‘Hoe kwam je op dat idee Remus?’, vroeg James lachend. ‘Geen idee, het schoot me zomaar te binnen want Flipendo wil toch nog niet lukken en tja’, antwoordde hij. ‘Haha, we hebben gewoon Foppe gefopt’, lachte ik. ‘Haha, ja, gefopt!’ herhaalden we in koor.
‘Gefopt’, zei een ijzige stem plotseling. Geschrokken keken we op, recht in het gezicht van een langharige man. Hij was erg mager en droeg een lange bruine jas over zijn oude kleren. ‘Kijken of jullie nu ook nog lachen’, zei Vilder…