The marauders en de strijd tegen de dood deel 13

Leugen om bestwil
Remus POV:
‘Eerste jaars Griffoendors, volg mij!’ riep een stem. We liepen de Grote Zaal uit en kwamen bij een gigantisch trappenhuis waar overal schilderijen hingen. Ik keek me ogen uit. Zonder er bij na te denken liep ik tegen een meisje op. ‘Sorry’ zei ik. Het meisje keek me vuil aan. Toen ze verder wou lopen ging Sirius voor haar staan. ‘Bella toch, dat kan wel wat beleefder hoor’ zei hij op een bekakte manier. ‘Ken ik jou soms?’ zei het meisje minachtend en liep expres tegen Sirius aan en liep daarna verder. ‘Wie was dat?’ vroeg ik. ‘Bellatrix, een zus van me’. ‘Oh’. We zagen een groep eerstejaars Zwadderaars staan waaronder Sneep. Ik was schijnbaar niet de enige die het had gezien, want James en Sirius liepen er al op af. ‘Let op’, zei James. ‘Hé, Sneep’, riep James. Hij keek om en wou er vandoor gaan, maar Sirius stond al achter hem. Sneep kon nu geen kant meer op. Ik zag hoe Peter naar de andere twee jongens toe hobbelde, maar ik bleef meer op afstand dit keer. Ik zakte even weg met mijn gedachten en moest denken aan hoe mijn drie vrienden erover zouden denken als ze erachter kwamen dat ik een weerwolf was. ‘Nee’, dacht ik bij mezelf. ‘Ze komen er niet achter, want er is een goed plan om mijn geheim, geheim te houden’. ‘Remus?’ klonk het op de achtergrond. ‘Hallo, iemand thuis?’ Sirius stond in mijn oor te tetteren. ‘Huh?’ Ik keek verbaasd op. ‘Goedemorgen meneer, u heeft uw bestemming bereikt, de leerlingenkamer van Griffoendor’, zei James als grap. ‘Is er iets?’ vroeg Peter. ‘Nee, niks’. ‘Ik moest alleen aan mijn moeder denken, ze is ernstig ziek en ik moet daarom om de zoveel tijd naar haar toe’, loog ik. Ik heb liegen altijd al moeilijk gevonden, maar op één of andere manier lukte het me nu wel. ‘Oké, sorry dat wisten we niet’, zei Sirius. ‘Maakt niet uit, maar dan weten jullie het nu’. Natuurlijk wist ik beter dan die leugen, ‘misschien als ik hun volle vertrouwen heb, dat ik het dan wel vertel’. ‘Alle eerstejaars, luisteren!’, riep een vrouwelijke stem. ‘Ik ben jullie afdelingshoofd’. ‘Mijn naam is Minerva Anderling, maar voor jullie is het Professor Anderling’, sprak de lange vrouw. Ze had een lange mantel aan met een hoge hoed. ‘Het is tijd jullie maar eens naar jullie slaapzalen gaan’. ‘Ik zal de indeling oplezen, eerst de meisjes’. Ik lette niet echt op, totdat Lily Evers werd genoemd. ‘Op de meiden slaapzaal liggen Anneloorre Mergel, Esther Plof, Lily Evers, Merel Anders en Ashley Groothard. Ashley viel me gelijk op, ze had lang bruin haar dat ze nu in een vlecht had gebonden. Ze had een mooi gezicht met blauwe ogen. Ze glimlachte naar me, ze had me schijnbaar zien kijken. Ik voelde dat ik rood werd. Ze giechelde en liep daarna de slaapzaal in. Toen alle meiden waren opgenoemd waren de jongens aan de beurt. ‘James Potter, Sirius Zwarts, Peter Pippeling, Frank Lubbermans en Remus Lupos liggen op een slaapzaal’ zei Anderling. We liepen de slaapzaal in en zagen onze spullen al bij de bedden staan. ‘Hoi, ik ben Frank Lubbermans’ zei de jongen opeens die bij ons was ingedeeld. We stelden ons allemaal één voor één voor en pakte daarna onze spullen uit. We verheugden ons al op de eerste schooldag.