The marauders en de strijd tegen de dood deel 9

Severus Sneep
James POV:

De trein was tot stil stand gekomen en we liepen met z'n vieren de trein uit. Een lange magere man riep alle eerste klassers bij elkaar en zei dat we hem moesten volgen. Braaf volgden we de man, tot dat we bij een meer kwamen. Ondertussen liepen we over een berg heen waar de richel niet heel breed van was. Plotseling liep er een magere jongen achter ons met erg vet haar. Ik zag Remus achteruit kijken en een beetje vaag gezicht trekken. Het leek alsof hij angst uitstraalde toen hij naar die jongen keek. Remus kwam naast me lopen en zei: Ik ken die jongen. Toen ik met mijn moeder in de lekke ketel was liep hij langs en keek me nogal vreemd aan. Het lijkt me ook een rare vogel antwoorde ik. Toen de jongen ons voorbij wou gaan liep hij tussen Remus en mij door. Maar toen hij merkte dat hij er niet langs kon gaf hij Remus een beuk op zij, waardoor hij weg gleed. Remus viel bijna van de berg af. Ik reageerde gelijk en was schijnbaar niet de enige, want Sirius had ook gelijk gereageerd. We hielden allebei een arm van Remus vast. Laat me niet vallen! riep Remus angstig. Samen trokken we hem op en zetten we hem weer op de kant neer. Hij was lijk bleek geworden. Alles goed met jullie, vroeg Peter toen hij naar ons toe kwam gelopen. Ja, het gaat wel antwoorden Sirius en ik. We weten alleen niet goed hoe het met Remus is. Remus kwam langzamerhand weer een beetje bij en er kwam weer een beetje kleur in zijn gezicht. Ja, ja het gaat wel, zei hij en hij gaf Sirius en mij een dankbare blik. Bedankt, zei hij uiteindelijk. Toen we de kant op keken waar we naar toe liepen, zagen we dat iedereen al een heel eind verderop liepen. Snel! riep ik we moeten wel bij blijven!. Zo hard als we konden renden we de anderen achter na. Alleen Peter hield het niet goed bij. Sirius, Remus en ik waren alle drie heel erg snel, maar omdat we rekening moesten houden met Peter hielden we ons in. Opschieten Peter! hoorde ik Sirius roepen. Toen we uiteindelijk iedereen weer in hadden gehaald kwam Sirius naast me lopen. We pakken die gast nog wel terug fluisterde hij in m'n oor. Zeker wel, zei ik. Een maal aangekomen bij een groot meer lagen er allemaal bootjes in het water. We gingen met ze vieren in een bootje en we keken onze ogen uit toen we Zweinstein zagen. Toen we merkte dat de jongen die Remus bijna naar beneden had gebeukt in het bootje naast ons zat riep ik: Hé, jij daar!. Ja jij met dat lelijke haar. Wie ben je? Wat gaat jou dat aan, zei de jongen vuil. Zeg het naar maar gewoon of ben je soms bang van me? Tuurlijk niet, zei de jongen met het vette haar. Maar goed, mijn naam is Severus Sneep en ik heb het niet zo op types als jij. Ik ben James Potter en ik mag jou ook niet al te graag, zei ik nogal sneeky. En ik ben Sirius Zwarts en ik trek morgen je onderbroer helemaal over je kop heen zodat je bilnaten er gewoon van scheuren, zei hij met een grote grijns op zijn gezicht. Snel keek de jongen de andere kant op en negeerde ons verder. Remus en ik lagen helemaal dubbel van het lachen door de opmerking van Sirius. Dat gaan we zeker doen, zeiden Remus en ik in koor.