The marauders en de strijd tegen de dood deel 5

Mag ze mij?
Remus POV:

Het is nu tijd om naar de Wegisweg te gaan Remus, zei Perkamentus. Ik kan alleen niet met je mee, want ik moet weer terug naar Zweinstein om met alle andere docenten de school klaar te maken voor het nieuwe schooljaar.
Oke, antwoorde ik. Mam jij gaat toch wel mee? Natuurlijk liever, zei me moeder. Ik was zo blij. Het enige nadeel van vandaag was, dat het vanavond volle maan zou zijn. In ieder geval liever vanavond nog, dan de dag dat ik naar Zweinstein zou gaan.
Perkamentus verdwijnselde en ik stapte in de openhaard. Ik pakte het bakje met as en zei luid en duidelijk: De Wegisweg! Ik gleed door een donkere tunnel heen, maar als je op zij keek zag je de uitgangen van andere openhaarden. Niet veel later werd ik ingehaald door mijn moeder. Ze pakte mijn hand vast, zodat we elkaar niet uit het oog zouden verliezen. Ze trok me mee toen we bij de juiste openhaard aan waren gekomen en toen stonden we plotseling in Klieder en Vlek. Klieder en Vlek was een boekenwinkel waar je al je boeken halen voor school. Ga jij maar even rond kijken schat, zei me moeder, dan regel ik je schoolboeken wel.
Tijdens het rondkijken zag ik een hoop leuke boeken, maar ook minder leuke boeken waarin weerwolfen helemaal zwart werden gemaakt. Die boeken legde ik dan ook heel snel weer terug. Ik had namelijk nooit geweten dat sommige weerwolven ook nog een slecht waren als mens zelf. Toen ik een trap op liep viel in één keer een roodharig meisje van de trap af. Ze pakte mijn hand en trok me mee zodat we samen vielen. Toen we onderaan aan de trap op de grond lagen begon ze in eens heel hard te huilen. Ik keek haar in haar ogen aan en zag dat ze hele mooie groene ogen had. Rustig maar zei ik tegen haar. Ik trooste haar tot ze uitgehuild was, daarna hielp ik haar overeind. Dankbaar keek ze mij aan. Sorry dat ik je meetrok maar ik zocht steun en toen trok ik jou mee. Het maakt niet uit, kijk maar ik heb niks. zei ik. Je hebt wel wat zei het meisje geschrokken. Er was een straaltje bloed onder mijn haar vandaan komen lopen. Hier ik help je wel, zei het meisje. Ze pakte een doekje uit haar zak waarmee ze het bloed weghaalde en daarna plakt ze een pleister op mijn hoofd. Zo dat is beter. Zonder dat ik het doorhad was ik helemaal rood aangelopen. Je hoeft niet zo verlegen te zijn, zei het meisje vriendelijk. Ik ben Lily Evers en jij? I-ik ben R-remus Lupos, stotterde ik. Wordt dit ook jou eerste jaar Zweintstein? Voor mij ook, ik heb er echt heel veel zin in. Lily bleef maar door ratelen en het laatste wat ze zei was: Ik hoop dat ik bij Griffoendor kom en jij? Dat hoop ik ook, zei ik. Leuk! zei ze vrolijk. Ik moet gaan, ik zie je wel op school Remus! Nadat gezegt te hebben gad ze mij een kus op mijn wang en liep ze weg...

hahah