The marauders en de strijd tegen de dood deel 4

De Wegisweg!
Remus POV:

Ik doe het! riep ik opgewonden. Er verscheen een glimlach op het gezicht van Perkamentus. Goed van je Remus zei hij dan is het nu tijd! Tijd voor wat? vroeg ik verbaasd. Volg me, zei Perkamentus tegen mij. We liepen de trap af en daarna de huiskamer in. Mijn moeder had aan de keukentafel gezeten met haar handen in dr gezicht. Ze kwam op me af rennen toen ze me zag en omhelsde mij, ze had me zelfs zo strak vast dat ik bijna geen adem meer kreeg. Mam! je plet me! zei ik op een geirrit, maar toch blije toon. Toen ze eindelijk was uitgeknuffeld liet ze me los en keek me met betraande ogen aan. Rustig mama, er is niks meer om bang voor te zijn of om te huilen, weetje waarom? vroeg ik. Ze schudde haar hoofd. Ik heb besloten om naar Zweinstein te gaan! zei ik zelfverzekerd. Haar droevige ogen begonnen in één keer te stralen en weer omhelsde ze me stevig. Toen ze me los liet zei ze, echt, echt waar? Ik ben zo trots op je Remus! Ik glimlachte naar haar, ik vond het altijd zo fijn om haar blij te zien. Sinds ik was gebeten door een weerwolf heeft mijn vader mij behandeld alsof ik een monster was, maar mijn moeder is altijd zo lief voor mij geweest. Ik hou echt van haar!
Dan is het nu tijd. zei Perkamentus in eens. Het is tijd om naar de Wegisweg te gaan. Ik keek hem bewonderend aan. Ik, mag ik naar de Wegisweg? Ik ben nog nooit op de Wegisweg geweest. Nog nooit? vroeg Perkamentus. Nee, zei ik betreurd. Eens moet de eerste keer zijn, zei Perkamentus vriendelijk. Hoe gaan we daar dan heen vroeg ik. Met de openhaard, zei me moeder. Ik dacht dat dit de beste dag van mijn leven zou zijn. Ik, op de Wegisweg. Ik reizen met een openhaard. Hoe goed kan deze dag nog worden?

Willen jullie een reactie achterlaten??