The marauders en de strijd tegen de dood deel 3

Het geheim
Remus POV:

Ik hoorde een stem Alohomora zeggen en de deur maakte vlak daarna een klikkend geluid en ging langzaam open, Perkamentus stapte rustig naar binnen...
Ga weg! riep ik. Ik kan mag niet naar Zweintein, dat heeft me moeder mij wel 1000 keer moeten uitleggen en dna komt u hier dood leuk binnen stappen om te zeggen dat ik naar Zweinstein mag?
Remus kalmeer, zei Perkamentus met zijn rustige stem. Ik begrijp jou punt heus wel, maar er is een oplossing waardoor jij naar school kan komen.
Op één of andere manier had die man in mijn kamer mij rustig gekregen en ik luisterde aandachtig.
Perkamentus sprak verder. Er is een onbewoond gebouw in Zweinsveld, dat is een dorp niet ver van Zweinstein vandaan. Er is daar een geheime gang naar toe. Daar hebben we nu een boom boven gepland en het is niet zomaar een boom. Ik keek hem verbaast aan, een boom is een boom dat weet iedereen. Perkamentus had blijkbaar mijn verbaaste gezicht gezien, want hij legde uit wat voor boom het is. Die boom die niet zomaar een boom is, is een beukwilg, ging hij verder. Als je op 5 meter afstand van de boom komt begint hij om zich heen te slaan, zodat je bijna onmogelijk bij de gang kan komen, maar er is 1 manier dat je er kan komen. Er is een knop die je moet in drukken om de beuk stil te krijgen.
Maar waarom doet u dit voor mij? Ik ben maar een 11 jarige jongen die een, een.. Ik kon de woorden haast niet over mijn lippen krijgen. Ik voelde een traan rollen over mijn wang. Rustig maar zijn Perkamentus, je hoeft je er niet voor te schamen. Wij willen je alleen maar hulp bieden op Zweinstein zodat jij ook gewoon een sterke tovenaar kan worden en ik weet zeker dat je het in je hebt.
Met grote ogen keek ik hem aan. Ik voelde van alles tegelijk, blijdschap, woede en verdriet. Het is eerste dat uit mij kwam was woede. Natuurlijk schaam ik mij voor mezelf, wat zou u gedacht en gedaan hebben als u een WEERWOLF was, nou? U had zich net zo geschaamd als ik doe.
Natuurlijk begrijp ik dat je, je schaamt, maar het is niet nodig. Niet iedereen hoeft van jou kwaal te weten. Je moeder en ik hebben al wat bedacht, waardoor jij gewoon maandelijks kan transformeren.
Wat hebben jullie dan bedacht? vroeg ik. We hebben bedacht dat je moeder ernstig ziek is en dat je regelmatig bij haar op bezoek moet gaan, zei Perkamentus met een knipoog. Ik haat het om te liegen, maar als ik hierdoor naar Zweinstein zou gaan, moet ik ermee instemmen.. Na een lange stilte gaf ik dan eindelijk mijn antwoord. Ik doe het!