The marauders en de strijd tegen de dood deel 2

Ik geloof je niet!
Remus POV:

Met grote ogen keek ik naar Perkamentus, hoe kan dat nou? In de afgelopen weken heb ik de grootste ruzies met me moeder gehad, omdat ik zo graag naar Zweinstein wilde en het niet mocht en nu staat daar in één keer Albus Perkamentus met het nieuws dat ik naar Zweinstein mag? Al die gedachten vlogen door me heen. De eerste conlusie die ik kon trekken hieruit was: Bull shit!
Mijn moeder keek me heel erg verbaast aan toen ik weer bij zinnen was gekomen. Ik had dus niet door gehad dat ik de hele tijd hardop heb staan denken. Een vlaag van wanhoop vloog door me heen en ik voelde de eerste tranen alweer opkomen. Zo snel als ik was, rende ik de kamer uit, stormde de trap op en me kamer in en deed de deur op slot.
REMUS! hoorde ik mijn moeder roepen, REMUS, kom terug! Ik wilde niet luisteren en deed mijn vingers in mijn oren, zodat ik haar niet zou horen.
Toen uiteindelijk de wanhopige roepingen van mijn moeder voorbij waren haalde ik mijn vingers weer uit mijn oren. Toen hoorde ik plotseling een klik geluid, ik keek naar de deurknop die langzaam omlaag ging, de deur ging langzaam open en en Perkamentus kwam rustig naar binnen gelopen...

hahahah