1.2 - Een Helse Ochtend

Sirius gaf hem een klap op zijn rug.
“Goed gedaan, Gaffel.” zei hij trots. “Goed gedaan. Je hebt niet alleen een perfecte grap uitgehaald, maar je had ook al meteen een goed excuus. Ik zou het zelf niet beter kunnen gedaan hebben.” Remus Lupos, de meest verstandige van de Marauders, keek even weg van zijn huiswerk voor Gedaanteverwisseling en grijnsde.
“Je weet dat ze je gaat terugpakken.” zei hij. “Dat doet ze altijd. Weet je nog dat je die toverdrank over haar heen gooide waardoor haar haar er uitzag als die van een gorilla? Die avond stopte ze iets in jouw pompoensap waardoor je twee hele dagen kikkers moest opboeren.” James snoof.
“Alsjeblieft zeg.” zei hij. “Dat was amateurswerk.”
“Niet wanneer een eerstejaars het doet.” antwoordde Peter.
“Weet je nog drie jaar geleden, toen ze al jouw gewaden glinsterend roze maakte nadat jij haar dekbed in honderden spinnen had getransfigureerd?” zei Sirius. Een dromerige blik gleed over James zijn gezicht.
“Ja.” zei hij. “Ik zal dat gegil nooit vergeten. Het leek wel of ze vermoord werd. Ik dacht dat ze een Sonorusbezwering had gebruikt.”
“Nu we toch bezig zijn over Bezweringen.” zei Remus. “Lily is daar heel goed in. Ik vraag me af wat ze zal gebruiken om je terug te pakken, James. Misschien eentje die je hele lichaam, van top tot teen, bedekt met puisten. Of de altijd populaire Engorgio, waarmee je elk deel van je lichaam tot de grootte van een meloen kan laten groeien.” James begon een schaakbord op te zetten.
“Ik denk dat ze eentje zal moeten gebruiken waarmee ze dat lelijke masker dat op haar gezicht vastzit kan verwijderen.” zei hij.
“Van welk punt bekijk jij Lily?” snoof Sirius toen hij zijn eerste zet deed. “Lily is echt knap! Die groene ogen zijn echt onweerstaanbaar. Als ze geen vriendin van me was, zou ik aan één stuk door met haar flirten.”
“Dat doe je nu ook al,” zei Peter.
“Ik weet het. Maar ik bedoel dat ik haar zou mee uit vragen. Plus, ze heft ook nog een behoorlijk temperament! Ik wed dat ze kust als geen ander.”
“Jakkes!” schreeuwde James en hij trok een vies gezicht. “Dat is walgelijk, Sirius! Jij moet zowat de enige jongen op deze hele school zijn die zo over haar denkt.”
“Ik denk dat je daar ongelijk in hebt, Potter,” zei een stem. Brian Monaghan, de aanvoerder van het zwerkbalteam zat naast hem. “Ongeveer alle jongens uit het vijfde jaar en ouder zijn verliefd op haar.”
“Ik niet!” riep James.
“Ja,” zei Brian. “Iedereen weet dat jullie elkaar haten, het is zowat een legende. Maar eigenlijk ben je gewoon raar.”
“Sirius, Remus en Peter vinden haar niet leuk. Zij staan aan mijn kant als het over Lily gaat.” Remus kuchte oncomfortabel.
“Ehm,” zei hij. “Ik vind haar wel redelijk knap.”
“En ik heb haar al sinds ons derde jaar leuk gevonden,” zei Peter schaapachtig. “Samen met een paar andere meiden.” James zuchtte geërgerd.“Jullie zijn allemaal gek.”
“Kom op, James.” redeneerde Sirius. “Je kan het toch niet echt serieus menen, dat je haar lelijk vindt.”
“Jawel!”riep hij uit. De vier jongens keken hem aan. “Oké, misschien is lelijk een te groot woord. Meer zoiets als mooi lelijk. Ja, dat klinkt al beter. Lelijk zijn staat haar goed.”
“Echt James.” zei Brian. “Ik denk dat je gewoon ontkent. Als jullie geen vijanden waren, zou je haar uitvragen. Geef maar toe!”
“Je hebt gelijk.” zei James, de rest keek geschockeerd. “Ik zou haar mee uitvragen... als ze een ander gezicht, een andere stem, andere haarkleur en een andere naam had. Oh, en dan is er nog zo’n klein detail, namelijk dat ze me voortdurend irriteert. Bovendien heb ik haar niet nodig. Ik heb genoeg andere meiden die ik mee uit kan vragen wanneer ik maar wil. Let maar eens op. Sirius, wat is de naam van dat blonde meisje? Dat meisje daar verderop, voor het haardvuur.” Sirius vertrok peinzend zijn gezicht.
“Uhm…Veronica?”
“Valerie.” verbeterde Remus.
“Da’s hetzelfde,” zei James. “Hey Valerie!” Valerie keek op van haar tijdschrift en was verrast toen ze James naar haar zag zwaaien. Ze gaf een gilletje van blijdschap en liep naar hem toe.
“Hoi James.” zei ze buiten adem. Brian snoof en boog zich over de plattegrond van het zwerkbalveld. Hij beet op zijn lip zodat hij het niet uit zou proesten van het lachen.
“Hoi.” zei James gladjes. “Luister, wat doe je deze vrijdag?” Valerie knipperde met haar ogen en draaide zenuwachtig een plukje haar om haar vinger.
“Vloog er iets in je oog?” vroeg Sirius onschuldig. James gaf hem een duivelse blik en keerde zich terug naar Valerie.
“Zo, heb je iets te doen?” vroeg hij opnieuw. Ze schudde haar hoofd gretig, niet in staat om iets te zeggen. “Ik dacht aan Zweinsveld. Je weet wel, we zouden wat boterbier kunnen drinken en wat ronddwalen in het dorp. Wat vind je er van?”
“Ja, is goed.” zei ze zwakjes.
“Okay, dan! Dat is een date. Zal ik je komen ophalen rond zes uur?”
“Ja, is goed.” zei ze opnieuw. “Maar is het volgende Zweinsveldweekend niet pas over twee weken?” James grijnsde naar haar en raakte haar wang aan. Valerie keek alsof ze ieder moment kon flauwvallen.
“Laat dat maar aan mij over, Val.” zei hij zachtjes.
“Uh-huh.” zei ze flauwtjes. “’Kzie je.” Ze keek hem even aan en rende toen terug naar haar vriendinnen die gretig op haar zaten te wachten.
“Oh my God, wat ga je aantrekken?” hoorde James één van haar vriendinnen gillen. Hij keek zijn vrienden trots aan.
“Die is binnen!” zei hij zelfvoldaan. “Even haar wang aanraken, het werkt altijd. Op die manier kan ik een meisje alles laten doen.”
“Behalve Lily,” zei Remus. “Toen zij woedend op je werd nadat je haar stoel onder haar had weggetrokken, probeerde je het ook. Ze draaide jouw arm om en stopte pas toen jij jammerde dat ze je los moest laten.”
“Ik jammerde niet.” beweerde James. “Het was gewoon een mannelijke kreet, en het deed ook echt pijn! Evers is heel sterk voor iemand die zo verdomd klein is!”
“Waarom moest je Valerie Thompson uitvragen?” vroeg Sirius. “Hier zijn zoveel knappe meisjes, kon je er geen uitvragen die ook nog over iets anders praat dan de mode van elk seizoen?” James haalde zijn schouders op en deed zijn zet op het schaakbord.
“Waarom?” vroeg hij nonchalant. “Het is niet alsof ik lang met haar uit zal gaan. Ik heb haar maar nodig voor één nacht.” Remus schudde zijn hoofd van walging.
“Dat is zo laag.” zei hij. “Waarom kan je geen meisjes kiezen waar je langer dan één avond bij blijft?” Sirius en James keken verbijsterd Remus aan.
“Ben je gek?” zei Sirius. “Wat is daar zo leuk aan? Er zijn zo ongeveer vijfhonderd meiden hier op school. Met uitzondering van de Zwadderaars, proberen James en ik ieder meisje uit het vijfde jaar en hoger te daten, met uitzondering van Lily natuurlijk. We zouden ze nooit allemaal kunnen daten als we met een meisje langer dan een week gingen. We zijn gestart in het vierde jaar, dus nu zijn we bijna klaar.”
“Precies, Sluipvoet.” James was het helemaal eens met Sirius. “Je zal mij nooit langdurig met een meisje zien uitgaan en je zal mij ook nooit op een date met Lily Evers zien.” Brian pakte zijn spullen en stond op.
“Nou, hoe graag ik zou willen discussiëren over Lily Evers, toch moet ik nu de plannen voor de match van zaterdag gaan afwerken. Onthoud goed dat het tegen Ravenklauw is. Sirius, James, ik wil dat jullie allebei genoeg slapen deze week en ik heb het schema zo veranderd zodat de trainingen nu zijn op dinsdag, donderdag en vrijdag. Ik zie jullie dan wel.” Hij knikte nog even naar Remus en Peter en ging toen alleen aan een andere tafel zitten. Toen hij buiten gehoorsafstand was, leunde James voorover met een overbekend gezicht. Het gezicht van James wanneer hij iets van plan was.
“Zo, woensdag is het volle maan, wat zullen we doen?”