Deel 245

Relinde Pov.



Nick stopt als hij zo'n 4 meter van me af is. Hij kijkt nog eens goed rond, draait zich dan om en loopt weer naar binnen. Met een zucht sta ik op en vis mijn koffer uit de bosjes. Ik stap op de auto af, maar bedenk me dan. Die kan ik nu niet meer gebruiken. Ik kijk er nog even verslagen naar, bijkomend van het idee dat ik nooit meer in die auto zou zitten. Na een andere zucht draai ik me om. Daar word ik zo verrast dat ik achterover stap, over een steentje struikel en op de grond terecht kom. 'Nick?' Ik kijk hoe hij dichterbij komt. 'Ik.. Sorry, maar ik moet! Je kan me niet tegenhouden hoor,' zeg ik waarschuwend. Hij blijft dichterbij komen. Dan pakt hij mijn hand, buigt naar voren en geeft me een klein kusje op mijn wang. 'Ik begrijp het. Ga maar, sterkte, Relinde. Hopelijk zal ik je ooit nog eens treffen,' zegt hij tot mijn verbazing. 'Bedankt, Nick. Je bent een goede vriend.' Ik weet dat we beiden hetzelfde denken. 'En niet meer dan dat,' vervolgt hij. Ik knik blij. Het is dus toch waar wat ik dacht. Eindelijk, een lichtpuntje. 'Ga nu, neem de auto maar. We hebben geld zat en ik weet dat je gehecht bent geraakt.' Mijn lichaam wordt warm van binnen. Ik heb dus toch vervoer, vervoer om deze stad, dit gebied, dit land voor eeuwig te verlaten.



Joe Pov.



Lies en ik zijn ergens langs de snelweg bij een bankje gaan zitten. Daar kan niemand ons goed zien, omdat we op een pauzeplek zitten waar niemand nog komt, hij is namelijk erg vies en beschadigd. Ik gooi mijn jas over een stukje gras heen en plof achterover. Lies komt erbij. Zo liggen we een tijdje, genietend van de stralende zon die in onze ogen schijnt. Dan duwt Lies iets in mijn oor. Instinctief duw ik haar hand weg en kijk dan wat het is. Het is een oortje van mijn iPod. Ik glimlach naar haar en doe hem er dan toch in. Chasing Cars van Snow Patrol, een van mijn lievelingsnummers voor eeuwig. Hij past gewoon precies in het plaatje. 'Zeg Lies,' zeg ik aarzelend. 'Hmm?' 'Wat was de reden nu?' Ze zucht en slikt. 'Ze, de dokters, gaven me geen goed nieuws.' Ik zie dat er vocht opstapelt in haar ogen. Gauw veeg ik ze weg. 'Het is goed, je hoeft het niet per se te zeggen. Het is maar een vraag,' sus ik haar. 'Kanker.' Mijn hart slaat een slag over. 'W-wat?' 'Ik heb kwaadaardige kanker.' Mijn ogen worden groter en groter van verbazing en teleurstelling dat ik dat niet eerder wist, hoewel ik het natuurlijk ook begrijp. Ik pak haar hand, maar weet niets te zeggen. Dit is zo'n vreemd moment, dan weet en kan je niets zeggen. 'Je hoeft niets te zeggen, houdt je mond maar en geniet van het moment.' Lies gaat weer achterover, ik volg haar voorbeeld. Beelden razen voorbij, eindigend bij Relinde. Hoe zou het zijn als zij kanker had? Zou ik naar haar toe gaan om te steunen, of zou ik laf wegblijven en doen alsof mijn neus bloed? Ik denk eerlijk gezegd het laatste, maar dat is alleen op dit moment van verslagenheid. Natuurlijk zou ik normaal naar haar toe gaan. Ik zou haar grootste steun zijn. Maar dat kan natuurlijk ook weer niet, want ik ben schuldig aan het uitmaken. Heb ik daar goed aangedaan? Ik sta wezenloos op en trek het oortje van Lies uit haar oor en doe het in m'n andere, zodat ik niets meer hoor. Ijsberend ga ik van de ene hoek van de straat naar de andere. Dat kan hier gelukkig, omdat er dus toch geen hond komt. Ik zie niets meer, alleen mijn gedachten in mijn hoofd. Ik maak achtjes, dat merk ik wel, maar ik ben totaal van de wereld. Dat is waar, totdat ik ineens verblind wordt door een harde glans. Een voorruit weerspiegelt de zonnestralen recht in mijn ogen. Een voorruit hoort bij een auto, er komt dus een auto aan, weten mijn hersenen waar te nemen. Wacht, een auto die recht op me af rijdt, zonder af te remmen, dat is niet goed! Het volgende moment word ik geschept en in de lucht gegooid. Het beeld valt weg, evenals het gezicht dat ik achter de voorruit zag. Een bekend gezicht. Relinde’s gezicht, die ernstig naar me kijkt.