7.2 Een gesprek

Met een zucht keek ik naar het huis. ‘De enige die nog leeft en iets van ze kan weten is je grootmoeder’, had Erika gezegd. Het kon wel kloppen, maar toch vroeg ik me af of ik het haar wel moest vragen. Ze was oud en terminaal. Ik wist niet of dit haar goed zou doen.
Ik stapte uit de auto en deed hem op slot. Toen liep ik richting het grote huis. Veel mensen zoals mijn oma werden hier verzorgd.
Toen ik bennen kwam werd ik begroet door een paar verplegers waarvan ik de namen niet meer zou herrinneren. In de vakanties kwam ik vaak bij mijn oma. Bij haar voelde ik me veilig en kon ik de zorgen van thuis even vergeten. Ook vond mijn oma Bianca helemaal geweldi dus meestal gingen we samen. Het werd dan een heel gezellige dag.
‘Ze zit in de salon, Angela’, zei de hoofdzuster. Ik knikte naar haar en ik liep naar de salon. En daar zat ze hoor. We hadden allebei dezelfde goudblonde haren, die bij haar wat lichter en grijzer werden, en de blauwe ogen. Perfect noemde mijn opa ons. Hij was een echt duitser en hij hield de zelfde gedachten aan als Hitler. Gelukkig wist hij wel wanneer hij zijn mond moest houden en wanneer niet. Jammer dat die man dood is, met hem kon ik het altijd wel goed vinden.
‘Grandmother, ik ben het’, zei ik en haar ogen draaide zich naar me om.
‘angela’, fluisterde ze en met een glimlach liep ik op haar af. Ik omhelsde haar en ik rook de geur van rozen in haar haar. een geur die nooit was verdwenen.
‘Hoe gaat het met u?’ vroeg ik en ik ging tegenover haar zitten.
‘Zoals altijd, het kan beter’, zei ze. De helderheid en vrolijkheid in haar ogen maakten mij blij.
‘En hoe gaat het met jouw?’
‘Wel goed’, zei ik. ‘Ik mis Bianca wel, maar ik heb een jongen ontdekt die wel interessant is. Zijn naam is Edward Cullen.’
‘Sssst, spreek die naam nooit hardop uit’, fluisterde mijn oma. ‘Hij kan je horen denken.’
‘Oma, kent u hem?’ vroeg ik.
‘Ja meissie, van heel vroeger’, fluisterde oma met een gelukzalige glimlach. ‘Haal mijn fotoboek eens, dan zal ik het je vertellen.’
Zo nieuwsgierig als ik was liep ik naar haar kamer. Ik pakte het fotoboek dat ze altijd bij zich had. nooit mocht ik er in kijk, maar nu werd wat er in stond dus eindelijk onthuld.
‘Was hij niet knap’, fluisterde oma toen ik weer beneden was. Ze sloeg een paar bladzijden om en toen wees ze een foto aan. Met een glimlach beseft ik dat oma en ik harstikke veel op elkaar lijken.
Toen ik naar de jongen naast haar keek stond mijn hart een moment stil. Het kon gewoon niet dat ze zo veel op elkaar leken of hij moest nooit ouder zijn geworden, maar dat kon niet.
‘Je hebt hem ontmoet zei ik’, zei oma. ‘Hoe is het met hem?’
‘Goed, denk ik’, zei ik verward. Allerlei vragen kwamen in mijn hoofd op.
‘Stel je vragen meid, ooit moeten ze uitkomen’, fluisterde oma. Ik keek nog één naar de foto.
‘Hoe kan dit?’ vroeg ik.
‘Ze hebben de eeuwige jeugd’, zei mijn oma. ‘Nooit afgevraagd wat ze echt zijn?’ Ik knikte, natuurlijk wel. De Cullens waren anders dan andere, maar wat moest je echt van hen denken.
‘Vroeger dacht ik daar altijd over na. In die tijd hadden we nog geen computers en al die moderne dingen. Gelukkig had ik het geluk dat ik een vriend had die in Forks woonde. Jacob was zijn naam. Hij woonde ergens in een reservaat en ik had goed contact met hem. Hij vertelde me over een legende waar de familie Culen in meespeelde. Nieuwsgierig dat ik was naar de Cold Ones, die zij volgens de legende zijn, zocht ik het op in de bibliotheek hier. Ik vond wat ik zocht. Ik was natuurlijk verbaas en vroeg aan Edward of het waar was en hij bevestigde het.
Ik heb een gweldige tijd met hem gehad totdat ze verdwenen zonder iets te zeggen.
‘Maar wat zijn ze dan?’ vroeg ik nieuwsgierig.
‘Ze zijn the Cold Ones’, zei oma alsof ik het zou moeten begrijpen. Ik zocht er wel iet over op op internet.
Ik keek op mijn horloge en ik zag dat het tjd was om weg te gaan als ik ook nog eens naar de bibliotheek wilde gaan.
‘Ik moet gaan oma’, fluisterde ik. ‘Ik kom binnenkort weer langs.’
‘Neem hem dan mee’, zei oma en ik gaf haar een kus. Toen liep ik het landhuis uit naar mijn auto. Toen ik er in zat besefte ik het pas: ik vind dezelfde jongen leuk als mijn grootmoeder.