What is this feeling - 23

please come home
Ik richt me weer op Sam en druk het mes tegen zijn keel. “you can’t solve problems by killing people.” Fel kijk ik Bill aan. “I wish I could.” Werp ik terug. Daar schrikt hij van. In een ogenblik van onoplettendheid gaat Sam ervandoor. “zie je nou wat je doet!” roep ik naar Tom. “die kom je morgen heus ook wel tegen!” krijg ik terug. Ik zet een paar stappen hun richting uit. “ik luister.” “we hadden het ontzettend druk. Binnen no-time hadden we een tweede Duitse tour, een nieuw album en een Europa-tour.” “maar voor al die grieten had je wel tijd! Een sms kon er ook niet vanaf zeker? Nee, je beltegoed was zeker op!” Ik draai me om en wil weglopen “nee. Maar ik, ik was verward en snapte er gewoon niets meer van. En ik maakte me zorgen en daarom ben ik nu hier, anders lag ik thuis in bed of was ik tv aan het kijken…” het is zacht, maar duidelijk verstaanbaar. “je hoeft je geen zorgen om mij te maken. Ik red me heus wel zonder jullie.” “wat is er gebeurd tussen jou en Demy?” “de slet heeft me verraden.” “Dave?” ik knik. “wat boeit het je?” Ik ben stil blijven staan. Achter me hoor ik voorzichtige voetstappen mijn kant op komen. Langzaam draai ik me om en kijk in de bruine puppy-ogen van Tom. “je bent niet alleen, Nicky,” zegt hij zacht. “ik houd van alleen zijn.” Ik loop langs hem heen naar de trap, maar hij pakt me bij mijn arm en trekt me tegen zich aan. “laat me nou niet weer zo achter. Kom alsjeblieft mee naar huis.” Dan voel ik zijn warme lippen op de mijne. Een warm gevoel vult mijn maag en even lijk ik te zweven. Als hij mijn lippen weer loslaat, slaat hij zijn ogen neer. Waarschijnlijk wacht hij nu op een mep. Ik zie dat Bill een paar stappen dichterbij is gekomen. Hij kijkt me verwachtingsvol aan. Hoe kan ik deze twee lieve koppies ooit iets weigeren? Dat is toch onmogelijk! “ik pak m’n zooi wel.” Met deze woorden stap ik de trap op en loop in het donker naar mijn tas. Ik prop mijn spullen erin en doe hem dicht. Van naast mijn bed pak ik de belangrijkste doos van mijn leven. Op het matras naast me ligt Danny. Ik dacht dat hij sliep, maar dat blijkt niet zo te zijn, want hij pakt mijn enkel beet. “waar ga je heen?” “ik slaap vannacht bij vrienden.” “kom je nog terug?” “weet ik niet.” “ok.” In het vage licht zie ik een glimlach op zijn lippen verschijnen. Ik buig voorover en geef hem een zoen op zijn wang. Dan loop ik zacht de deur uit, de trap af, naar Tom en Bill. Ik zwaai mijn tas over mijn schouder en klem de doos onder mijn arm. Zwijgend lopen we naar het huis van Bill en Tom. Tom opent de deur voor me en duwt me zachtjes naar binnen. Ik zet mijn tas en de doos onder de kapstok en hang mijn jasje aan een haakje. In de woonkamer zie ik de ouders van de tweeling zitten. Een glimlach verschijnt op hun moeders gezicht als ze me ziet. Meteen staat ze op en geeft me een hand. “leuk je eens te ontmoeten, de jongens hebben het vaak over je gehad. Nouja, 2 – 3 jaar geleden…” voegt ze er voorzichtig aan toe. Bill kijkt zijn moeder veelbetekenend aan en ze gaat weer snel zitten. De jongens schenken wat te drinken voor me in en maken dat ik mijn tante bel. Ik heb haar nog nooit zo blij gehoord en besef nu pas wat ik haar heb aangedaan door van huis weg te lopen. Het is ondertussen al laat geworden en we besluiten naar bed te gaan. “zal ik op de bank slapen?” vraag ik. “niets daarvan!” roept Simone, “een van de jongens slaapt maar op de bank.” Meteen worden de ogen van de tweeling groot. Ik grinnik. “het is echt niet erg hoor,” probeer ik haar nog te overtuigen, maar ze houdt moedig stand. “ander slaap je toch bij mij?” vraagt Tom. Hij kijkt me vragend aan, met een sprankje hoop. Ik twijfel even, maar stem dan toch in. Onderweg naar boven pak ik mijn tas en doos. De doos zet ik zorgvuldig op Tom’s bureau. Uit de tas haal ik een enorm shirt waar ik in slaap. Ik kleed me snel om, ondertussen dat Tom nog beneden is, en kruip onder de dekens. Het is een groot twee-persoonsbed met een heerlijk matras. Al snel zink ik weg in een diepe slaap. De eerste in jaren. Ik heb dan ook niet in de gaten dat Tom de kamer ingekomen is.