What is this feeling - 22

you don't need me anymore, do you?
We zitten op de bank. Thuis. Bij onze mamma en Gordon. Het voelt heerlijk om weer thuis te zijn. Na 3 jaar eigenlijk non-stop te hebben gereisd is het heerlijk om weer in mijn eigen bedje te slapen. Toch ben ik onrustig en Bill heeft het aan me gemerkt. Ik sta op om naar de wc te gaan en meteen springt hij ook op. In de gang houdt hij me aan m’n arm tegen. “wat is er met je?” “niks.” “jawel, denk nou niet dat ik het niet zie.” Ik zucht. “het is Nicky, hè?” ik sla mijn ogen neer en knik zacht. “maar ik moet ook nog even naar de wc,” probeer ik. “wil je haar zien?” mijn hand glijdt naar de klink. “we kunnen haar toch opzoeken? Kom op!” hij trekt me mee, brult de woonkamer in dat we even weg zijn, pakt onze jassen en duwt me naar buiten. We fietsen naar school. Binnen botsen we tegen Demy op. “Heb je Nicky gezien?” “al een jaar niet meer…” ik schrik. “hoe bedoel je?!” “vorig jaar heeft ze examen gedaan voor Havo, ze is een niveau gedaald. En daarna heb ik haar niet meer gezien.” “je was toch haar vriendin!” “niet meer.” Moedeloos laat ik mijn hoofd hangen, maar Bill geeft zo snel niet op en trekt me weer mee. We fietsen naar Nicky’s huis. Een vrouw doet de deur open en als we haar vragen naar Nicky laat ze ons binnen. dat geeft me al de kriebels. Ze wijst ons de bank en gaat zelf in de zetel zitten. “wie zijn jullie?” “Bill en Tom. Bill heeft vroeger bij Nicky in de klas gezeten…” “dus jullie zijn het.” Vragend kijk ik naar Bill. “hoe bedoelt u?” vraagt hij. “nadat jullie haar hadden laten zitten, is ze in een diep dal gestort. Ze is naar Havo gegaan en toen ze haar examen had, heeft ze haar koffer gepakt en is vertrokken.” Mijn blik verstart. “weet u niet waar ze is dan?” zegt Bill. Ondertussen port hij in mijn zij om te kijken of ik nog leef. “ik zie haar soms in het park en in de stad. Ze heeft de straat weer opgezocht en heeft zich weer aangesloten bij Danny.” “weer? Wat bedoelt u weer?” “weten jullie dat niet? Nicky heeft vroeger een aantal jaar op straat geleefd, ik heb haar toen opgezocht en in huis genomen.” Bill bedankt de vrouw en sleurt me het huis uit. “waar wil je heen gaan?” “we gaan haar zoeken.” “Bill. Weetje wel hoe groot dit dorp is!” “kan me niets schelen!” het is inmiddels al 5 uur en het begint een beetje te schemeren. We lopen naar het park en kijken goed om ons heen. Geen Nicky te zien. Na een tijdje komen we in het centrum terecht. We komen langs het gebouw waar Nicky ons heeft weggeblaft. Twijfelend kijken we elkaar aan. dan slaan we het steegje in, meteen blijf ik stokstijf staan. Bill botst tegen me op en volgt mijn blik. Daar staat ze. Blijkbaar heeft ze weer mot met die Sam. Het maanlicht weerkaatst op haar mes. Daar begon het allemaal mee. De ellende. Ik roep haar naam. Met een ruk draait ze haar hoofd om, haar blik kruist de mijne. “wat doen jullie hier?! Rot op!” leuke begroeting. “we kwamen je zoeken!” roep ik terug. Bill is schuin achter me blijven staan.

*Nicky’s pov*
“we kwamen je zoeken.” Ik kijk naar de twee gestaltes die aan het begin van het steegje staan. De ene met een pet over zijn lange haar. Geen zin gehad om het rechtop te zetten blijkbaar. De ander met veel te grote kleren en een grote bos dreadlocks achteruit zijn pet. “jullie hebben me toch niet meer nodig.” verbittering verspreidt zich door mijn lichaam. “ja.” “waarvoor? Kan je Dave niet aan? Moet ik je handje vasthouden omdat je anders de klas niet in durft?! Kom je mee alleen opzoeken omdat je wat van me moet!” “als je even luistert, kunnen we uitleggen waarom je ons 3 jaar niet hebt gezien.” “ik heb jullie wel gezien!” “hoe!” “laat maar. Hoeveel zijn het er al, Tom? 30 inmiddels?”