What is this feeling - 19

they have left me before...and again this time
“foto.” “een bijzondere foto?” ik knik. “wat is er zo bijzonder aan?” “gewoon. Iets.” “je jeugd?” waarom weet hij dat altijd?! Zachtjes knik ik. Mijn vinger glijdt naar de rand van het deksel, maar lift het niet op. “zal ik het openmaken?” “nee!” hij schrikt van mijn felle reactie. “sorry,” mompel ik. Ik haal diep adem, haak mijn vinger onder het deksel en til het op. Hein pakt het deksel en legt het naast zich neer. Geen weg meer terug. Mijn vinger glijdt over de bovenste foto. De eerste foto in mijn leven. Voorzichtig schuif ik het aan de kant, kijk naar de foto’s, de tekeningen en kaarten eronder. Ik schuif een briefje met mijn eerste schrift erop weg en verstar. Daar is hij. De foto. Precies dezelfde als die in Bills kamer. Hein wappert met zijn hand voor mijn ogen en vraagt me haast in paniek wat er is. Ik vis de foto uit de doos en schudt met mijn hoofd. Dit kan niet waar zijn. Tóen hadden ze me in de steek gelaten en nu wéér! De eerste maand heb ik ze nog gebeld, maar ze klikten me weg. Op hun verjaardag heb ik een sms gestuurd, maar heb niets teruggekregen. Ik zucht. Verbittering borrelt op. Ik gooi de foto terug in de doos, gris het deksel bij Hein vandaan en zet de doos bruut naast het bankje. Tranen rollen over mijn wangen. Hein trekt me tegen zich aan en strijkt de zoute druppels van mijn wang.

*Toms pov*
We zijn nu al weer 8 maanden op tour. Nicky had in het begin een paar keer gebeld. Ik heb haar weggedrukt. Met tegenzin, maar tegelijk met woede en teleurstelling. Maar ze had niet opgegeven. Op onze verjaardag heeft ze ons ge-smst. Bill verbood me te antwoorden. En ik wist niet wat ik terug moest sturen, dus heb ik niets gedaan. Het smsje staat nog steeds in mijn inbox. Ik wordt uit mijn gedachten gehaald door een Gustav die hard tegen mijn arm aanloopt. Verstoord kijk ik hem aan. “waar zat jij met je gedachten?” “nergens.” Het gaat hem niets aan dat ik haar mis. Hij kent haar niet eens. Bill weet het ook niet, zal er nooit achterkomen als het aan mij ligt. We trekken een sprintje naar de deur en proberen zo te vermijden dat de fans ons zien. Ze zijn doorgeslagen en ruiken als bloedhonden. Misschien is het ook niet verstandig om te gaan rennen, trekt alleen maar aandacht. Maarja, zo gaat het elke keer weer, het is een reflex: hoor je de fans, ga je rennen, voordat ze je achterna komen. Net voordat de deur dichtvalt hoor ik het gegil aanzwellen. Jup, ze hebben ons gesignaleerd. Snel lopen we door naar het podium om alles door te lopen. Ik trek een gitaar uit de standaard en loop het podium op. De immense hal laat me even verstijven. Iedere keer weer. De zalen worden steeds groter en groter. Het gaat allemaal zo ontzettend snel. Een jaar geleden kregen we onze eerste single en nu hebben we een album af en zijn aan het touren door Europa. En overal staan dezelfde fans. Overal zijn ze hetzelfde, doen ze hetzelfde. Na de doorloop maken we dat we in de kleedkamers zijn. Georg trekt de deur achter zich dicht. In de verte horen we de fans binnenkomen. Zenuwen gieren door mijn lijf. Gustav is zijn vingers aan het intapen en heeft zijn muziek keihard aanstaan, zoals altijd. Bill zit heen en weer te wiebelen op zijn stoel en ook Georg kan zijn benen niet stilhouden. Het gaat altijd zo en ik weet ook dat ik er alleen maar zenuwachtiger van wordt, maar weggaan, daar denk ik niet over.
Saki steekt zijn hoofd om de deur. “nog 5 minuten, komen jullie ongeveer?” we knikken en hij verdwijnt weer. We staan op en lopen de kamer uit. Het rumoer uit de zaal komt op ons af. Achter de schermen staan 2 mensen die onze oortjes indoen. Dan bestormen we het podium.