What is this feeling - 16

you have nothing to do with it!
Het gebouw waar ik me in bevindt, ken ik als mijn broekzak. Hier heb ik een paar maanden geleefd, samen met anderen. Er liggen nog matrassen en er staan nog kaarsen met lucifers. Hier zat vroeger een discotheek in, maar die is gesloten wegens overmatig drugsgebruik. Nu wonen er af en toe daklozen, weggelopen tieners en krakers. Ik steek een kaars aan en wandel door het gebouw. Mijn gedachten dwalen af naar de foto bij Bill en Tom. Ik weet zeker dat ik hem eerder heb gezien, maar weet niet wanneer of waar. Al piekerend loop ik de trap weer op en laat me op een matras vallen. Ik laat mijn hoofd in mijn handen rusten en graaf diep in mijn geheugen. Ik word wakker geschud als ik de deur hoor kraken. Snel pak ik de kaars en richt hem op de deur. 2 gestalten komen binnen. Aan de voetstappen hoor ik dat het Bill en Tom zijn. Ik rol met mijn ogen en zet de kaars weer neer. “wat moeten jullie,” brom ik. Ze laten zich tegenover mij op een ander matras zakken en blijven me aankijken. Ik kan er niet tegen en kijk fel terug. “wat is er?” “dat kunnen we beter aan jou vragen,” zegt Bill. “met mij gaat het prima.” Ik pak een fleeceplaid en trek hem over mijn benen heen. “ok dan, zullen we naar huis gaan?” “nee, ik zit hier goed.” Hun ogen worden groot. “dat kun je niet menen…,” begint Tom. “dan zul je nog raar opkijken.” “waarom wil je ons niet vertellen waarom je altijd een mes bij je hebt?” “omdat jullie dat toch niet begrijpen.” “onderschat ons niet.” “doe niet zo bijdehand.” “Jezus, Nicky! Waarom doe je zo moeilijk.” “ik doe niet moeilijk, heb ik nooit gedaan. Jullie zoeken de zooi op.” “die zooi moet er anders wel zijn en blijkbaar is die er!” ik zie dat Tom zijn geduld verliest. “OK, WIL JE WETEN WAAROM IK HET JE NIET VERTEL” “JA” “OMDAT JE ER NIETS MEE TE MAKEN HEBT. NIEMAND HEEFT ER IETS MEE TE MAKEN.” Een traan rolt over je wang. Bill is de kamer uitgerend en heeft de deur keihard achter zich dichtgesmeten. Ik spring op en loop naar het raam. Dood staar ik voor me uit. Tranen rollen uit mijn ooghoeken, over mijn wangen naar mijn kin. Ik hoor hoe Tom opstaat. Hij komt achter me staan, pakt mijn schouders beet en draait me om. Ik kijk hem kil aan. Hij wil zijn armen om me heen slaan, maar ik duw hem weg. “rot op. Laat me alleen.” “nee.” Weer komt hij naar me toe, deze keer lukt het hem me vast te houden. Langzaam neemt hij me mee naar het matras. Zachtjes duwt hij me naar beneden en gaat liggen. Hij trekt me dicht tegen zich aan. Ik lig met mijn hoofd op zijn borst. Opeens kan ik mezelf niet meer bedwingen. Dikke tranen rollen over mijn gezicht en vallen op Toms shirt. Hij wrijft over mijn bovenarm.