What is this feeling - 14

back at school
Het jaar is voorbij en de jongens zullen weer terugkeren op school. Ik wacht op ze in de hal, zoals ik altijd deed. Na een paar minuten zie ik ze door de hoofdingang naar binnen stappen. Achter hen lopen 2 bodyguards. Alsof dat op school nodig zou zijn. Ik heb deze gedachten nog niet gedacht, of ik word erop gewezen dat dat dus wél nodig is. Een horde meisjes rent op ze af en de brede kerels proberen ze met alle kracht tegen te houden. Ik rol even met mijn ogen en zwaai dan naar een rondkijkende Tom. Hij wurmt zich uit de menigte en wandelt rustig op me af. Zijn haar is langer geworden en zijn kleren groter . Ik knuffel hem even en meteen giert ‘Het Gevoel’ weer door mijn lijf heen. Ondertussen is Bill ook onderweg hierheen. De bel gaat en we begeven ons naar de lessen. In de les blijven Bill en ik maar praten en praten. De leraar wordt er moedeloos van en stuurt ons allebei de klas uit. We lopen met de bodyguard achter ons aan naar het lokaal waar Tom zit. Ik zoek de klas door en zie hem uiteindelijk bij het raam zitten. Als een debiel spring ik voor het raampje langs om zijn aandacht te trekken. De hele klas zit me raar aan te kijken, maar Tom heeft natuurlijk weer niets door -.-“. Met een zucht laat ik me tegen de muur aan zakken. “wat is er mis met jouw broer?!” vraag ik geërgerd aan Bill. Hij haalt zijn schouders op en neemt mijn plaats in bij het raampje. Hij staart lang naar binnen, zo lang dat Tom omkijkt. Ik zie hoe hij opstaat en naar de deur komt lopen. Bill en ik duiken weg achter de deur, zodat de lerares ons niet ziet. Als Tom de deur weer heeft dichtgedaan trekken we hem mee de hoek om. “what the hell doen jullie hier?” “uhm…we waren nog al aan het praten. Kon Lammers niet tegen…” zeg ik. Hij rolt mijn zijn ogen. Ik laat me tegen de muur aan op de grond zakken en trek mijn benen op. Bill volgt mijn voorbeeld en komt naast me zitten. Tom blijft staan. Ik kijk hem vragend aan. “zit.” “ben je hondje niet,” antwoordt hij met een scheve lach. “dacht het wel. Huphup.” Lachend schudt hij zijn hoofd en laat zich voorzichtig op de grond zakken. De bodyguards staan om het hoekje en af en toe steekt één van hen zijn hoofd om de muur. Bill en Tom vertellen me al hun belevenissen en we vergeten de tijd totaal. Dan opeens springt Tom op. “shit! Ik zit nu wel erg lang op de wc!” ik grinnik. “nu heeft het toch geen zin meer om terug te gaan. Het is nog 5 minuten. Laat gewoon.” Hij kijkt me scheef aan, aarzelt even, maar komt dan weer terug op de grond zitten. Niet veel later gaat de bel. De gangen stromen vol bruggers, bovenbouwers en ander irritant gespuis. Tom glipt zijn lokaal in, grist zijn tas van tafel en snelt het lokaal weer uit. Lachend lopen we naar de aula, de bodyguards achter ons, maar daar aangekomen beseffen we dat dit niet zo’n geniaal plan was. We rennen snel de hal weer in, naar buiten. Ik trek ze mee achter een muurtje. We horen meisjes krijsen, haast in paniek omdat de tweeling ineens verdwenen is. Gebukt lopen we verder langs het muurtje en komen uit in een parkje.