What is this feeling - 13

we'll call ya....(not)
Het is woensdag en Bill komt als een gek op me afgestormd. Ik deins een stukje achteruit, bang dat hij me omver rent. “jongen, wat is er met jou?” “ik….wij…contract…single…” hijgt hij. Ok, hier word ik ook niet veel wijzer uit. “doe rustig. Adem in, adem uit, adem in, adem uit…” als hij weer op adem is gekomen verteld hij: “we waren gister weer naar die platenmaatschappij hè. Nou, toen hebben we het contract ondertekend! We gaan een single opnemen, met clip! En we gaan touren om de single te promoten!!” mijn ogen worden groot. “wauw! Dat is echt te gek!! Gefeliciteerd!” ik geef hem een knuffel, dan slaat mijn stemming ineens om. “dus dan zijn jullie er een tijd niet…hoe gaat dat dan met school?” Bills ogen stralen nog steeds al hij zegt: “we krijgen een jaar vrijaf.” Ik sla mijn ogen neer en draai me om. Shit man, waarom trok ik me dit zo aan? Ik hoor hoe Tom erbij komt staan en bijt even op mijn lip. Dan loop ik weg. Ik voel hoe iemand me bij mijn elleboog pakt en me omdraait. Als ik naar boven kijk, zie ik twee reebruine ogen recht in de mijne kijken. Ik hoef deze jongen niet van top tot teen te bekijken om te weten dat het Tom is. Ik sla mijn ogen neer en wil me lostrekken, maar hij heeft me steviger beet dan ik dacht. “Tom, laat me los.” “waarom? Ben je niet blij?” “tuurlijk wel, maar…” “maar wat?” Toms greep verslapt en ik trek me los. “niets, laat maar.” Snel loop ik weg en verdwijn in de menigte.
In de pauze mijd ik de trap en vertoef ik bij de kluisjes. Ik heb even geen zin om de jongens te zien. Ik laat me tegen de kluisjes aan op de grond zakken en staar voor me uit. Ik ga ze zometeen gewoon een jaar niet meer zien. En dan? Dan zijn ze misschien wel wereldberoemd. Hoeven ze niet eens meer terug naar school te komen. Is alles weer zoals het was, had moeten zijn. Mensen lopen langs me, maken hun kluisje open en doen hem een paar tellen erna weer dicht. Ze kijken me allemaal vreemd aan. Ik hoor hoe de bel gaat, maar heb geen zin om me naar boven te slepen. Na 5 minuten sta ik dan toch maar op en slof naar boven. Ik heb geen zin om te kloppen, dus loop ik gewoon door naar binnen. De lerares kijkt verstoord op als ik door de klas loop en me met een bonk op mijn stoel laat vallen. Maar ze zegt er niets van en hervat haar uitleg. Ik voel Bills ogen in mijn rug branden, maar richt mijn blik koppig op het bord. Niet veel later landt er een briefje op mijn tafel. – wat is er toch? – Ik zucht. Ik pak mijn pen en krabbel er iets onder. – niets, laat gewoon –

Het is de laatste dag van de week en Bill en Tom worden uit school gehaald voor de tour. Langzaam loop ik achter ze aan naar buiten. “dus…,” begin ik, “tot over een jaar dan maar.” “hé, kijk me eens aan,” Tom pakt me stevig bij mijn schouders vast, “we gaan je bellen. Minstens 1x per week. Beloofd.” Ik knik, wil zijn ogen niet meer loslaten, maar wordt ruw onderbroken door een stem die zegt dat ze echt moeten gaan. Ik stap achteruit en zie hoe de jongens instappen. Gerog en Gustav zitten al in het busje. Langzaam rijd hij weg. Een traan rolt over mijn wang, maar snel veeg ik hem weg. Waarom zou ik gaan huilen. Om zoiets. Belachelijk.
De weken gingen weer zoals voordat de tweeling op school verscheen. Ze verliepen rustig, op af en toe een aanvaring met Dave na. Als ik thuis was, stond dag in dag uit mtv aan. Ik wachtte op die ene clip die langs zou moeten komen, maar er kwam niets. Tot ik op een dag een stem uit de tv hoorde komen, die ik al een half jaar niet had gehoord. Ik drukte mijn neus haast tegen het scherm en even golfde er een gevoel van vreugde door me heen. Maar niet voor lang. De weken erna verschenen er steeds vaker stukjes in de krant over de band. Ik knipte alles uit en verzamelde het in een mapje