What is this feeling - 12

why didn't you call me?
*Tom’s pov*
Ik fiets naast Nicky door de verlaten straten. Achter ons hoor ik Bill luid praten over alle toekomstplannen die hij nu al heeft. Dit prachtige aanbod hebben we natuurlijk niet af kunnen slaan. Een single opnemen! Wauw. Stel dat Nicky gelijk heeft. Stel dat we echt een grote doorbraak krijgen. Even krijg ik het benauwd. Dan worden mijn gedachten ruw onderbroken door wéér dat verliefde gevoel. Het heeft me de laatste tijd vaker overvallen en het maakt dat ik minder durf te doen of zeggen als ze in de buurt is. Nu dus ook niet. We komen op het punt aan dat Nicky nog even rechtdoor moet en Bill en ik de bocht om. Georg moet ook een andere kant op en zo fietsen Bill en ik alleen door. Snel blik ik over mijn schouder naar de wegfietsende Nicky.

*Nicky’s pov*
We zijn een paar weken verder. Als de eerste les begint, merk ik dat de plaats achter me leeg is. Waar zal Bill zijn? Misschien issie ziek. Maar als ik Tom in de pauze ook niet kan vinden, snap ik er niets meer van. Ik pak mijn mobieltje uit mijn tas en bel Bill. Hij staat uit -_-‘ dan zoek ik Tom’s nummer op. Ook zijn mobiel staat uit. Waar zijn die gasten?! Als laatste mogelijkheid bel ik hun huisnummer. Na 2x neemt hun moeder op. Ik vraag haar waar de tweeling is en krijg te horen dat ze op gesprek zijn met de platenmaatschappij. Fijn. Hadden ze me ook wel kunnen melden. Met een zucht sluit ik het gesprek af. Meteen daarna gaat de bel en moet ik weer naar mijn les. Ik realiseer me dat deze dag erg saai verloopt zonder de twee broers en ergens voelt dat vreemd aan. Ik ben nog nooit op zo’n manier afhankelijk van iemand geweest. Laat staan van 2 personen.
Als ik ’s middags thuis kom, gooi ik mijn tas neer en stap de deur weer uit. Op mijn gemakje wandel ik door de straten. Het is druk vandaag en als ik de winkelstraat door wil lopen, kom ik amper vooruit. Snel sla ik een zijstraatje in en kom in een afgelegen deel van de stad. Ik passeer wat kraakpanden met oude vrienden erin en groet iedereen luid. Als ik dit deel van de stad door ben gestoken, loop ik over de dijk terug naar huis. Onderweg sla ik de straat in waar Bill en Tom wonen. Als ik langs hun huis loop, zie ik dat hun fietsen er niet staan en dus loop ik door. Ik kom thuis en kan meteen aanschuiven. Na het eten maak ik mijn huiswerk en ruim mijn kamer een beetje op.
De volgende dag zie ik Bill lopen en vlieg hem meteen aan. “waar waren jullie nou gister?” “we hadden een afspraak bij de platenmaatschappij…” “en dat meldt je me dan ook niet even?” vraag ik verontwaardigder dan ik wilde. “sorry,” mompelt hij. Op dat moment sluit Tom zich bij ons aan. Meteen komt het vreemde gevoel weer terug en houd ik mijn mond stijf dicht.
De weken daarna zijn de jongens regelmatig afwezig. Bill heeft blijkbaar geleerd van die ene keer, want hij belt me iedere keer weer om te zeggen dat ze niet naar school komen.