What is this feeling - 11

surprise!
Als ik het café binnenstap hoor ik mijn naam. Ik kijk om me heen en zie Bill wild staan zwaaien. Ik lach breed en zigzag tussen de tafeltjes door. “heey! Dit is Gustav, onze drummer, en dit is Georg, de bassist, en dat daar….is Tom onze gitarist.” Ik schiet in de lach en schudt Tom beleefd de hand. Weer dat rare gevoel als ik in zijn ogen kijk. Ik sta wat met de jongens te praten als ze naar achter worden geroepen. “toi toi toi!” roep ik ze nog snel achterna en zoek dan een goed plekje op. Na 2 andere bandjes worden ze dan toch eindelijk het podium opgeroepen. Ik ga helemaal los en negeer een paar vaag-kijkende blikken. Als ze klaar zijn spring ik op uit mijn stoel en klap hard in mijn handen. Tom’s ogen ontmoeten de mijne net voordat hij het podium afstapt. Als het volgende zangeresje het podium opstapt, zigzag ik weer tussen de tafels door naar achteren. Ik kom bij de kleedkamer, maar mijn doorgang wordt versperd door een grote klerenkast. Die het woord ‘security’ op zijn borst heeft staan. “pardon, mag ik er door. Mijn vrienden zitten daar.” “geen sprake van, dametje.” Met een opgetrokken wenkbrauw kijk ik hem aan. “pardon…” “ik zei: geen sprake van.” “en waarom dan wel niet?!” ik begin een beetje ongeduldig te worden en tik met mijn voet op de grond. “omdat ze daar in overleg zijn.” Net als ik mijn mond weer wil open trekken komt er een man in pak naar buiten. Met een schuin hoofd kijk ik hoe hij langs me loopt. De klerenkast laat me voor wat ik ben en loopt achter hem aan. niet-begrijpend kijk ik ze na en besluit dan toch maar de kleedkamer in te gaan. “wat deed die klerenkast ineens hier voor de deur?” vraag ik als ik mijn voet over de drempel heb gezet. Als ik om me heen kijk, zie ik 4 paar glimmende oogjes naar me kijken. Vragend kijk ik ze aan. “heb ik iets gemist?” Bill knikt heftig met zijn hoofd. Blijkbaar moet ik hem even op gang helpen, want hij zegt niets. “en wat heb ik dan gemist…?” hij springt op en komt stuiterend naar me toe. “we hebben net een aanbieding gehad om een single op te nemen!!!” mijn ogen worden groot en ik stuiter gezellig met Bill door het kamertje heen en weer. Als ik weer een beetje tot rust ben gekomen, laat ik mij uitgeput op een tafeltje vallen. Met glimmende ogen kijk ik ze allemaal aan. “ik voorspel een grote doorbraak,” zeg ik plechtig. De jongens moeten lachen.

Na een tijdje besluiten we om te gaan. We stappen op onze fietsen, behalve Gustav want die wordt door zijn ouders opgehaald i.v.m. het drumstel, en rijden naar huis. Ik fiets naast Tom. Achter ons hoor ik Bill luid kwebbelen tegen Georg die af en toe een geluidje geeft als reactie. Bij ons is het stil.