What is this feeling - 9

making the band?
Dan ga ik achter het drumstel zitten en drum het standaard ritme. Ik doe het op de automatische piloot, terwijl ik een beetje naar buiten staar. Ineens hoor ik een gitaar erbovenuit komen. Ik wend mijn blik naar Tom, die geconcentreerd mee zit te spelen. Een kriebel trekt door mijn buik, als ik zijn gefocuste ogen zie. Enthousiast springt Bill op van zijn stoel en begint te zingen. Deem heeft dit hele tafereel met grote ogen aan zitten kijken, maar gaat dan op zoek naar de goede akkoorden. Binnen 3 minuten is dit ongeorganiseerde gepiel op instrumenten uitgelopen op een heus band-achtig iets. De leraar kijkt op van zijn nakijkwerk en luistert aandachtig. Ik sluit het nummer af met een flinke mep op de bekkens en houd ze gauw stil, aangezien het nogal een herrie is in zo’n (relatief) klein lokaal. Mijn ogen ontmoeten die van Tom en weer voel ik de kriebel in mijn buik. Zijn bruine ogen lachen naar me en snel sla ik mijn ogen neer.

*Toms pov*
Onder het spelen kijk ik even naar Nicky. Een vreemd gevoel borrelt op in mijn onderbuik als ik haar zie drummen. Haar blik staart in het niets. Het gaat totaal op de automatische piloot. Ik wend mijn blik naar Bill die, zoals gewoonlijk, weer helemaal opgaat in de muziek. Onze blikken kruisen elkaar en ik glimlach. Aan het eind van het nummer geeft Nicky een flinke mep op de bekkens en houdt ze meteen van schrik stil. Ik lach naar haar. En weer komt dat gevoel terug. Ze slaat haar ogen neer en ik draai mij om naar de piano, waar Deem achter zit. Het uur is afgelopen en ik zet de gitaar weer terug. Achter elkaar lopen we het lokaal weer uit en ga ik de andere kant op naar mijn les. Mijn gedachten dwalen af naar de drummende Nicky en het gevoel dat erbij was. Ik zal toch niet verliefd op haar zijn? Ik schud die gedachte van me af en laat me op een stoel vallen. De les gaat totaal aan me voorbij en die daarna ook en die dáárna ook. Eigenlijk gaat dat al best een tijdje zo. Na schooltijd wacht ik op Bill. Hij zit een uurtje langer en dus ga ik aan een tafeltje in de aula zitten. Ik pak mijn mp3 en zet hem hard aan.
Ik hoor de bel niet en voor ik het weet staat Bill voor mijn neus. Hij rukt een oortje uit mijn oor en zwaait met zijn hand voor m’n ogen. Verstoord kijk ik op, dan sta ik op en pak mijn spullen. In de hal komen we Nicky tegen. Ze loopt met ons mee en naast elkaar rijden we het plein af. Onderweg groet ze een aantal mensen, die er naar mijn mening uitzien als zwervers. Ineens schiet het me te binnen dat we morgen een optreden hebben in een cafeetje. “Nicky, heb je wat te doen morgen?” “hoezo?” “nou, we hebben een optreden. Misschien heb je zin om te komen kijken…” “ja, tuurlijk! Waar is het?” ik geef haar de naam en dan gaan we uit elkaar.