What is this feeling - 8

practicing
Bill en ik lopen de school in en gaan ieder onze weg naar de klas. Als ik het lokaal binnenstap voel ik wéér al die ogen op me gericht. Mensen buigen zich naar elkaar toe en smoezen wat. Ik negeer het en laat me achter in de klas op een stoel vallen.
Het is pauze en ik ga op zoek naar mijn wederhelft. Ik vind hem, samen met Nicky en Deem, op de trap. Ik laat me ook op een trede zakken en staar een beetje voor me uit terwijl ik een boterham opeet. Halverwege de pauze komt die Dave langsgelopen. Als hij zijn pas vertraagd, zit Nicky rechtovereind en roept hem toe: “Flikker op, Dave!” hij lacht even duivels en loopt door. Tegelijk met Bill draai ik me naar haar om. We hebben allebei dezelfde vraag in ons hoofd. Ik ben de eerste die hem eruit gooit: “wat is aan de hand tussen jullie?” ze zucht even. Misschien lag het gevoelig en was het niet verstandig geweest om het te vragen, spookt het door mijn hoofd. “ok, hij is zegmaar de jongen-die-ieder-meisje-wil. En daar gedraagt hij zich ook naar, wat wil zeggen dat hij met ongeveer ieder meisje hier op school even wat heeft gehad. En op een gegeven moment had hij het op mij gemunt. Nou dacht het dus even niet hè. En dat kon hij niet hebben…” ik knikte. Dat soort jongens ken ik. “en daarom haat hij je? Omdat je hem hebt afgewezen.” “jup, was natuurlijk een klap voor zijn reputatie,” grinnikt Deem. “ben je dan nooit bang voor hem?” “nee, waarom zou ik? Hij kan me echt niets maken hoor.” Wauw, denk ik, zij is echt keihard.

De volgende weken hangen we veel met z’n vieren rond in de pauze. Ik baal echt dat ik niet bij ze in de klas zit, maarja. Wat kan je eraan doen. Als ik tussenuur heb in mijn eentje, zoek ik hun lokaal op en ga debiel voor het raampje staan doen. Natuurlijk wel zó, dat de leraar me niet ziet hè. Zo slim ben ik dan ook nog wel.


*Nicky’s pov*
Vandaag hebben we met zijn allen afgesproken bij muziek. We moeten allemaal hetzelfde nummer instuderen en we hebben allemaal een tussenuurtje, dus dat gaat helemaal goed komen. Ik sta samen met Deem te wachten voor het lokaal als de jongens de trap op komen lopen. Ik duw de deur open en vraag aan de man of we kunnen oefenen. Dat kan en dus lopen we naar binnen. Opeens duwt Tom me ruw aan de kant en rent op de gitaar af. Die jongen is echt niet verslaafd hoor … Bill huppelt als een kleuter naar het rek en pakt een klokkenspel. Tja, bij dat instrument blijft drie kwart van de mensen hangen. Deem en ik vechten voor de piano, maar als Deem het van me wint, loop ik naar het drumstel. Ondertussen is Tom al begonnen spelen. Zachtjes hoor ik Bill meezingen, terwijl hij voorover gebogen de noten probeert te ontcijferen. Ik schud lachend mijn hoofd, had dat jong nooit leren noten lezen? Met de briljante ingeving dat, als ik nu ga drummen, niemand meer normaal kan oefenen, loop ik naar Bill. “kom hier,” zeg ik en pak het stokje van hem over. Ik speel de eerste regel, het is doodsimpel. Met glazige oogjes kijkt Bill me aan. Ik zucht. “heb je potlood/pen?” meteen duikt hij onder de tafel naar zijn tas en komt weer boven met een potlood. In razend tempo schrijf ik de letters onder de notenbalk en laat Bill met hoop achter.