What is this feeling - 5

"we are..." "twins..yeah"
*Bill’s pov*
“wie was dat?” vraagt Tom me als hij Nicky het pad af ziet lopen. “Nicky, meisje uit mijn klas…” “wat kwam ze hier doen?” ik loop door naar de kamer en Tom loopt nieuwsgierig met me mee. “ik heb haar geholpen met krantenwijk” ik weet dat Tom meer wil weten, maar ik heb hem niets méér te vertellen. In de keuken trek ik de koelkast open en pak een stuk taart. Met Tom nog steeds achter me aan loop ik weer naar de woonkamer en laat me op de bank vallen. Ik zet de tv aan en eet mijn stuk taart op.
’s Avonds na het eten zit ik op mijn kamer mijn huiswerk te maken als Tom ineens binnen komt lopen. Hij gaat op mijn bed zitten. Na een lange stilte besluit ik maar om wat te zeggen. “Tom, wat is er?” “niks…” “jawel, ik voel dat je iets dwars zit…” ik draai me naar hem toe en kijk hem recht in zijn ogen aan. Hij zucht, maar zegt dan: “hebben ze vandaag dan niks over je gezegd?” “jawel, tuurlijk…” “maar…?” “Nicky werd agressief toen ze dat deden.” Hij trekt een wenkbrauw op. “weet ook niet waarom ze zich dat zo aantrekt, maar net, toen ik haar hielp met de kranten, zei ze dat als ze door zouden gaan ik het haar moest vertellen…” “en dan? Wat kan zíj eraan doen?” hij klonk een beetje cynisch. “ze zei dat zij ze dan in mekaar zou meppen” Tom grinnikt. “jaja…zie je haar al tegen die groep…het is de halve school, ik hoop dat ze dat wel weet” “Tom doe nou even aardig ja, ik stel je haar morgen wel voor en dan zie je het vanzelf wel. Ga nou niet gelijk twijfelen bij iedereen!”

*Nicky’s pov*
Met een plof laat ik me op de stoel vallen. Ik leun tegen de muur en kauw verveeld op een kauwgumpje. Bill komt de klas ingelopen en gaat achter me zitten. Ik praat wat met hem en net voordat de deur dicht wordt getrokken door de leraar, komt Deem aangerend. Hijgend glipt ze tussen de deur door en ploft neer op haar stoel. Met een grijns kijk ik haar aan. “verslapen?” “ja -.- ” de les begint en, zoals gewoonlijk, dwalen mijn gedachten weer af. Ruw wordt ik gestoord door de bel die hard door het klaslokaal klinkt. Ik schud mijn gedachten van me af en sta op. Achter Demy aan loop ik de klas uit, naar de aula. Als we daar aankomen, merken we dat alle tafels, stoelen, bankjes, muurtjes, eigenlijk elk stukje vloer in beslag is genomen. Voornamelijk door bruggers. Met lange gezichten lopen we terug de hal in en gaan op een trap zitten. Na een tijdje zie ik Bill en die ene jongens langslopen. Als ik keihard ‘Bill!’ roep, kijkt hij paranoia om zich heen. Ik zwaai wild met mijn armen om zijn aandacht te krijgen en als hij me in de gaten heeft, trekt hij de jongen met zich mee onze kant op. “heey, dit is Tom, mijn…” “tweelingbroer, ja,” vul ik hem aan. Met grote, verschrikte ogen kijken de twee me aan. “wat? Wat heb ik fout gedaan?” “kun je het zien dan? Dat wij tweeling zijn…” “ja, iedere domme kip kan dat.” Maar ik begin te twijfelen als ik hun, nog steeds grote, ogen zie. “…of iedere speciale kip, zoals ik?” “ja, best wel. Jij bent de eerste die het ziet, gelukkig” zegt Bill. “oh, ok…nja...in ieder geval. Dit is Demy.” De jongens zeggen hoi en komen ook op de trap zitten. “ik ga even broodje kopen. Ben zo terug,” zeg ik. Ik manoeuvreer tussen Demy, Tom en Bill door de trap af en loop naar de kantine. Als ik na veel gewurm vooraan sta en eindelijk mijn broodje hem gekregen, ben ik 5 minuten verder.