What is this feeling - 4

getting to know him
Samen met Demy loop ik richting de uitgang. Ik zie hoe die jongen die heel de dag achter ons zat naar een andere jongen loopt. Snel bekijk ik hem. Dreadlocks, veels te grote kleren en een pet. Nogal verschillende typetjes. Ik haal mijn schouders op en loop de deur door. Handig manoeuvreer ik tussen de uitstekende fietsen door naar de mijne en trek hem uit het rek. Op het voorplein wacht ik op Deem en zie Hein staan. Ik fiets op hem af en houd me vast aan zijn schouder. “daar ben ik weer” “kom je zo nog naar buiten?” ik knik. “maar moet eerst m’n huiswerk maken. En. Shit! Ik moet mijn kranten nog lopen. O, misschien kan je helpen. Krijg je de helft van m’n salaris.” Daar doet Hein het wel voor en ik spreek af dat ik om 4 uur op het kerkplein ben. Ondertussen is Demy ook aangekomen en we fietsen samen naar huis.
Snel maak ik mijn huiswerk en om 4 uur precies sta ik midden op het kerkplein. Ik kijk even om me heen om te zien of hij er is, maar als ik hem niet zie roep ik: “Hein, schatje!” van achter me zie ik hem aan komen lopen. Een glimlach siert mijn gezicht. Ik geef hem een stapel kranten en een lijstje met de adressen die hij van een krant moet voorzien. Dan gaan we allebei een andere kant op.
Na een kwartiertje loop ik een nieuwe straat in. Ik gooi de kranten in de brievenbus en denk er verder niet al te veel bij na. Als ik een keer goed om me heen kijk bekruipt me het gevoel dat ik deze straat goed ken. Ik kan alleen niet bedenken waarvan. Ik haal mijn schouders op en loop door. Op een gegeven moment bots ik bijna tegen iemand op. Hij mompelt iets van ‘sorry’ en wil doorlopen. Maar ik heb hem herkend en tik hem op zijn schouder. “hey” “oh, heej” “woon je hier ergens?” “ja daar, nummer 20” ik knik. “dus. Je bent nieuw op school hè?” nu is het zijn beurt om te knikken. “waar kom je vandaan dan?” “Loitsche” ik ga op het stoeprandje zitten en na enige twijfel gaat hij ook maar zitten. “en nu weet ik eigenlijk nog niet hoe je heet” “Bill.” “je hebt vast wel begrepen dat ik Nicky heet, hè?” hij glimlacht en knikt.”was ze erg nijdig dat ik er vandoor ging?” “oja, zeker.” Ik grinnik even. “lekker voor der.” “al die mensen gelijk tegen het raam gedrukt…was niet normaal.” “ja, weetje. Als ze me zegt dat ik mag gaan, dan ga ik toch. Daar doe ik niet moeilijk over” “heb ik gemerkt…” het blijft een tijdje stil, dan zegt Bill: “moet ik je helpen met de kranten?” “als je het wil…” hij knikt heftig van ja en dus geef je hem een stapel kranten. “nummer 3, 7, 13, 21 en 25” “ok” ik sta ook op en slof naar de hoek van de straat om daar op Bill te wachten. Al snel is hij klaar en samen lopen we de rest van de wijk. Ondertussen roddelen we over leraren, geef ik hem advies over hoe het er op school aan toe gaat en al dat soort dingen. Als we na een half uurtje klaar zijn, loop ik met hem mee naar huis. “enne, als ze irritant blijven doen. Kom je het maar zeggen en dan mep ik ze in mekaar…” Bill drukt op de bel en draai ik me om en loop het pad af. Net voordat hij naar binnen stapt, roept hij nog ‘doei’.