What is this feeling - 3

blue sky
Met een klap gaat de deur dicht. Sommige meisjes slaken een klein gilletje en iedereen houd zijn mond. Met een zucht wend ik mijn hoofd naar de lerares die net die schokgolf heeft veroorzaakt. Dit gaat een leuk jaar worden, denk ik bij mezelf. Al het derde jaar haar en nu ook nog als mentor. Dit wordt mijn dood. Ze begint een hele speech te houden en na 2 minuten heb ik geen zin meer om ernaar te luisteren. Ik staar voor me uit naar buiten. De prachtige blauwe lucht met af en toe een klein wolkje. Ineens hoor ik iemand mijn naam roepen. “Nicky Beukens!” ik kijk naar de lerares die me boos aan staat te kijken. “wil je zo graag naar buiten? Nou ga dan.” “ik doe het hoor.” “ja, ga maar.” “ok dan” ik sta op, pak mijn tas en wandel het lokaal uit. Ik laat mijn tas in de hal achter en loop door de hoofdingang naar buiten. Eenmaal buiten snuif ik de frisse lucht op en klim op het muurtje voor de school. Ik kijk op mijn horloge. Nog een kwartiertje en dan moet ik naar de volgende les. Mwah. Kan ik mee leven. Na een tijdje zie ik iemand voor de school langslopen. Ik scherp mijn ogen en zie Hein lopen. Ik roep hem en hij komt naar me toe. “wat doe jij nou hier joh?” “weer eens wat anders dan het winkelcentrum, heej” je grinnikt. “nog wat beleeft daar?” “uhm…je kent Rinus wel hè.” Je knikt. “nou die had bedacht dattie wel even over mijn terrein kon wandelen.” “en toen heb je hem een dreun gegeven…?” zijn ogen glinsteren. “goedzo, zo ken ik je.” “en wat doe jij hier zo buiten?” “eerste les, was beetje afgeleid door deze prachtige blauwe lucht en toen vond dat mens, tevens mijn mentor, dat ik naar buiten mocht. Dus dat heb ik gedaan ” hij lacht. “zit je me nou uit te lachen?” hij schudt hard zijn hoofd waardoor zijn sluike bruine haar heen en weer zwiept. Als de bel gaat, geef ik hem een snelle knuffel en loop de school weer in. Ik raap mijn tas op en loop door naar geschiedenis.
Weer zit ik op dezelfde plek, weer zit Deem naast me en weer zit die jongen achter ons. Die plek is in elk lokaal hetzelfde. En iedereen weet het, dus niemand gaat daar zitten. De dag gaat verder goed voorbij. Ik wordt er niet meer uitgestuurd en op een paar akkefietjes met Dave na, gebeurd er verder niets. Als de laatste bel gaat spring ik overeind. Ik had mijn tas 5 minuten geleden al ingepakt, tot grote ergernis van de leraar, en sta nu te wachten tot Demy eindelijk klaar is. “ga eens door joh!” ze kijkt me koppig aan en gaat extra traag door met inpakken. “ik klim over de tafels heen hoor…” “doe maar” maar net als ik het wil doen, heeft ze toch maar besloten om zelf weg te gaan. Ik loop snel het lokaal uit, richting mijn kluisje.