What is this feeling - 1

proloog
*Onbekend pov*
Ik sta voor het raam en kijk naar 3 spelende kinderen. Ze zijn er elke dag. Één meisje en twee jongens. Ze zullen zo rond de 5 jaar zijn en volgens mij zijn de twee jongens een tweeling. Zo niet. Dan lijken ze verdacht veel op elkaar. Iedere middag zie ik het meisje de straat in lopen om dan bij de overburen met de brievenbus te klepperen. Haar blonde haar danst in een staart mee met haar bewegingen. Ik wrijf even over mijn buik. Nog een maandje en dan heb ik er ook zo één. De moeder van de jongens komt naar buiten en roept ze naar binnen. Het meisje blijft nog even rondlopen en gaat dan ook richting huis.
Twee dagen later sta ik weer voor het raam. Ik doe het nu al een paar maanden, maar ik vind het dan ook zo leuk om naar ze te kijken. Ah, daar is ze. Zoals gewoonlijk huppelt ze naar de voordeur en kleppert hard met de brievenbus. De deur gaat niet open. Nog een keer kleppert ze, maar er gebeurd niets. Ik kijk eens naar binnen en zie dat het huis leeg is. Het meisje laat haar hoofd hangen en loopt het pad af. Snel open ik het raam en roep haar. Ze kijkt omhoog en ik gebaar dat ik naar beneden kom. Zo snel als het gaat loop ik de trap af, de deur uit. Ik hurk bij haar neer. “zijn ze er niet?” ze schudt zachtjes haar hoofdje. Ik kijk nog eens naar binnen. “ik denk dat ze hier niet meer wonen…” ze kijkt me met grote ogen aan. Ik neem haar mee naar het raam en laat haar naar binnen kijken. Ze begint te snikken en ik druk haar tegen me aan. “kom eens hier meid, rustig maar. Hebben ze je het niet verteld?” wild schudt ze haar hoofd. Zachtjes wieg ik heen en weer en fluister troostende woordjes in haar oor. Als ze weer een beetje rustig is, vraag ik waar ze woont. Ik pak haar hand en breng haar naar huis. Dat is de laatste keer dat ik haar gezien heb. Nooit kwam ze meer in de straat. Ik stond dagen erna nog voor het raam. Te wachten tot ze zou komen en weer fijn met de jongens zou spelen. Maar dat gebeurde niet.