04. too tired to sleep

'En? Doe ik het goed?' Ik zweefde zo'n 30 centimeter boven de grond en keek hem aan. Bezems waren niet mijn favoriete vervoersmiddelen; ik gaf de voorkeur aan koetsen of treinen. In ieder geval iets waar ik mijn voeten op de grond neer kon zetten. Maar Draco stond erop om me te leren vliegen - anders zou ik nooit een échte heks zijn. Ik geloofde hem niet, natuurlijk, maar ik stemde ermee in. Niet omdat ik vond dat hij gelijk had, maar omdat ik anders mijn krachten niet volledig benutte. Of zoiets.

'Je moet wat meer naar achter leunen. Als je zo blijft zitten flikker je naar voren.'
'Bedankt dat je me daar even op wijst. Mag ik je eraan herinneren dat ik een uur geleden nog niet eens op dit ding kon blijven zitten? Dus het feit dat ik er nog op zit, is al een compliment waard!'
'Ik ben hier niet om je complimenten te geven.'

Hij rolde met zijn ogen en vouwde verveeld zijn armen over elkaar.

'Als je het me niet wilt leren, mag je ook weggaan.'
'Doe nou maar gewoon wat ik zeg!'
'Ik dwing je niet om te blijven, hoor!'
'Moet je nou echt zo koppig zijn?'
'Ja!'

Draco keek even naar me en zuchtte toen. 'Oké! Best! Dan ga ik. Ik heb toch wel wat beters te doen dan één of andere griet van haar bezem zien vallen.' Hij draaide zich om en stampte weg.

'Hé! Waar denk jij dat je heen gaat!'

Hij antwoordde niet en verdween in het kasteel. Ik keek om me heen. Het Quidditch-veld was verlaten - de meeste mensen waren nog niet eens wakker. Ik keek weer naar mijn handen die de steel van de bezem stevig omklemden.

Het was niet zo dat ik bang was om te vallen, de afstand tot de grond was niet erg spectaculair en ik zou er waarschijnlijk niets aan overhouden. Nee, wat me dwarszat, was dat áls ik viel, ik niet wilde dat dat gezien werd. Je kon er nooit al te zeker van zijn dat er niemand naar je zat te loeren. Dus bleef ik zitten, alsof dat de hele tijd al mijn plan was geweest.

Het ging allemaal goed, totdat ik die vervloekte tip van Draco uit probeerde. Ik zette me schrap en leunde naar achteren, waarbij de voorkant van de bezem omhoog kwam. Dat had ik niet moeten doen.

Binnen enkele seconden was ik meters gestegen. Ik beet op mijn lip om niet te gaan schreeuwen en bedacht intussen wat ik moest doen.

'Ik zei toch dat je naar achter moest leunen!'

Draco was uit het niets weer verschenen en ik bedacht me dat dit weer één van zijn trucjes moest zijn. Dit werd gevaarlijk. Hij kende me al veel te goed.

Hij grijnsde triomfantelijk naar me en zelfs vanaf de hoogte waar ik me bevond, zag ik dat er een trotse blik in zijn ogen lag.

'Goed dan! Je had gelijk. Wil je me nu weer naar beneden helpen?'
'Ik hoor het magische toverwoord niet..'
'Nu, verdomme, voordat ik me boven op je laat vallen!'

Hij begon me instructies te geven over hoe ik moest landen en ik denk niet dat ik hem ooit zo snel heb horen praten.

-

Het was ironisch hoe mijn geschiedenis zich leek te herhalen; ik zweefde, hoog in de wolken, en toen ik Draco nodig had om me weer met beide benen op de grond te krijgen, liet hij me keihard vallen.

Misschien was het mijn eigen schuld. Maar hij was degene die was weggestormd. Hij had me achtergelaten op de koude vloer van de gang en híj was degene die claimde dat hij geen problemen had!

Ik voelde me leeg nu gevoelens die ik al tijden had onderdrukt, mijn lichaam hadden verlaten. Toen het tijd was voor het avondeten, had ik geen honger, maar ik volgde de rest naar de Grote Zaal in de hoop Draco daar te kunnen zien.

Hij kwam niet opdagen.

-

Toen ik later die nacht in bed lag, waren mijn gedachten nog steeds niet uit geraasd. Ik had het gevoel dat ze tegen mijn schedel beukten, alsof ze een weg naar buiten zochten zodat de vragen die door mijn hoofd spookten, gesteld konden worden.

Ergens vroeg ik me af waarom ik ooit op het idee kwam om hem te zoenen. Een gedeelte van mij vond dat het een impulsieve actie was, iets wat in the heat of the moment gebeurde. Maar ik was niet impulsief. Hoe kon ik het dán verklaren?

Draco veranderde me in een persoon waarvan zelfs ik niet wist wie ze was. Ik was altijd zo zeker van alles, maar nu was ik in de war.

Lag het aan mij? Lag het aan hem? Misschien wel aan ons beide, dacht ik verbitterd. In ieder geval moest ik hem zien te spreken. Als hij me niet wilde, prima. Maar hij had iemand nodig, en ik had die taak altijd vervuld. Ik kon hem niet zomaar in zijn eentje laten ronddwalen, zeker niet nu hij zo chaotisch was. Het voelde alsof ik een kind dat voor het eerst leerde fietsen, dat er bijna onhoorbaar om smeekte dat ik hem vasthield zodat hij niet zou vallen, zag wegstormen op zijn fietsje. Ik kon de onvermijdbare val die zou plaats vinden niet voorkomen, niet nu ik niet meer aan zijn zijde liep.

Ik draaide me voor de honderdste keer die nacht om in bed. Ik hoorde iemand de pagina van een boek omslaan - het was waarschijnlijk die boekenworm van een Granger weer.

'Morgen,' fluisterde ik tegen mezelf. Dan zou alles beter zijn.