Deel 244

Joe Pov.

‘VERLOOFDE JOE SCHELDT MET ‘WAARDELOOS EN GOEDKOOP’’ Dat staat er op alle magazine’s als ik de volgende ochtend door de straten loop. Vannacht heb ik niet thuis geslapen, en heb de telefoon laten rinkelen als Relinde of Nick belde. Ik weet dat het verkeerd is, maar zij doen het ook niet goed. Ik kan het niet geloven, dat Relinde met Nick vreemdgaat. Wat is dit voor vreemde wereld? Hoe had ik dit kunnen voorzien, toen ik het bericht kreeg dat ik weer eens een meet&Greet had met een fan? Hoe had ik kunnen voorkomen dat het zo zou lopen met Coco, gelukkig en dan dood? Dat Relinde zou komen, mij helpen, vergeten, mijn verloofde worden en dan zo iets ergs doen? Vreemdgaan met mijn eigen broertje is al erg genoeg, maar dat ze dat ook nog eens zo onder mijn neus er in wrijft en daarna het ontkent.. Hoe kan ze me dat aan doen. Ik laat me verslagen tegen een boom aan vallen. Zachte, mooie bloemetjes en grassprietjes kriebelen me aan mijn rug, nadat ik me neerleg en daardoor mijn shirt iets van mijn rug en buik ontbloot. Mensen om mij heen lachen, praten en spelen met een bal of frisbee. Rennende honden, die hun balvormige prooi achter na jagen, vliegen langs me heen als kleine straaljagers. Hoe kan dit nou? Hoe kunnen ze zich niets aantrekken van mijn ondragelijke hoeveelheid verdriet en verbijstering? Er komt een kleine meisje naar me toe gehuppeld. Haar witblonde haartjes zitten in een klein sprieterig staartje midden op haar hoofd, haar jurkje is knalroze met schattige bloemetjes en insecten met blije gezichten, en hier en daar wat vlekjes modder en zand uit de zandbak. Ze komt naast me zitten en kijkt me aan, met haar blauwe oogjes die verdriet uitstralen. ‘Wat is er met jou, meneer?’ vraagt ze met haar kinderlijke stemmetje. Haar ronde gezichtje kijkt me aan, en doorboort mijn ziel. Tenminste, zo voelt het. Ze heeft me in haar macht. Een vierjarig meisje heeft mij in haar macht. ‘Het leven zit me niet mee, meis. Wat is jouw naam?’ ‘Ik ben Naomi,’ zegt ze zacht. ‘En jij?’ ‘Ik ben niet belangrijk, Naomi. Ik ben een nul. Ik ben het leven niet meer waard.’ Ze legt haar kleine hand op mijn knie en veegt met de andere mijn stromende tranen weg. ‘Dat moet je niet zeggen, hoor.’ Ik lach door mijn tranen heen. ‘Jij bent al heel wijs en volwassen, Naomi. Je bent een lieverd. Ga maar gauw weer spelen met je vriendinnen. Ze wachten op je.’ Ik wijs naar de zes meisjes die ook deze richting op kijken. ‘Ze mogen wel wachten. Jij bent niet blij. Ik jou helpen,’ zegt ze standvast. Ik knuffel haar voorzichtig en ze slaat haar miezerige armpjes zo ver mogelijk om me heen, maar dan trek ik haar omhoog. ‘Toch moet je maar gaan. Je hebt een fijn leventje, toch?’ Ze knikt twijfelachtig. ‘Dan moet je zo doorgaan, en je niet laten ophouden door mij.’ Ze knikt opnieuw. Ik geef haar een zacht duwtje in de richting van het grote grasveld, waar de vriendinnetjes nog steeds staan te kijken. ‘Toe maar.’ Ze loopt voorzichtig terug, draait zich nog even om en zwaait vrolijk en rent dan verder, terug naar haar leuke en fijne kinderleven. Het leven dat ik nu echt wel wil hebben en wil herbeleven.

Rustig loop ik verder door het park. Het park waar ik zo vaak met Relinde heb gewandeld, geknuffeld en heerlijk gezoend. Ik sla mezelf op mijn voorhoofd. ‘Denk niet meer aan haar, Joe! Gebruik je verstand! Ze heeft zich zo schandalig gedragen tegenover je. Hoe kan je dan nog van haar houden?’ Hoe kan ik dat, dat is de vraag, ja. Ik kom langs een kleine stroming, die uitmondt in het watertje hier een eindje vandaan. Ik blijf het strominkje volgen, en kom uiteindelijk uit bij een kleine oever. Daar zet ik me neer en bestudeer een mooie plant met vreemd gevormde blaadjes, tot ik gestoord word door een stem en een hand die op mijn linkerschouder landt. ‘Joe, wat doe je hier?’ Ik ken die stem ergens van, denk ik. Ik draai me om, en mijn mond valt spontaan open. ‘Lies!’ schreeuw ik uit, een paar vogels vliegen geschrokken op. ‘Wat.. Hoe.. Hè?’ Ik kan geen zinnen vormen. ‘Rustig, Joe,’ sist ze. ‘Waar was je nou!’ komt er dan eindelijk uit. ‘Ik was.. gewoon even weg. Ik had wat tijd alleen nodig.’ ‘En je kon ons niet even bellen, of op een andere manier contact met ons zoeken om ons zo te zeggen dat we niet ongerust hoefden te zijn, wat we óverduidelijk wel waren!’ Ze laat haar hoofd hangen. ‘Oké, dat kon dus gewoon niet.. maar wat was de reden van je vertrek?’ Ze kijkt me weer aan en zucht diep. ‘Wil je dat écht weten, het is nogal veel en het viel mij en Kevin zwaar op de maag.’ Ik knik vastbesloten. Tuurlijk wil ik dat van mijn familie weten! ‘Wel, het begon zo’n 2 en een halve maand geleden.’ Ze gaat op in haar verdriet en gedachtes en vertelt het zorgvuldig. ‘Kevin en ik waren er net achtergekomen dat.. ik zwanger ben.’ Mijn mond valt open. ‘Vandaar dat je iets bent aangekomen!’ Ze probeert te glimlachen, maar het gaat niet van harte. ‘Kevin en ik waren natuurlijk erg blij. Maar er was een ruzie over gekomen, je weet wel. De eerste echte ruzie.’ Ik moet even in mijn herinneringen graven, maar dan herinner ik het me weer. ‘Die ruzie toen we naar de film waren geweest?’ Ze knikt en vervolgt het verhaal weer. ‘Dat begon toen ik dacht dat Kevin een voorkeur had over het geslacht van de baby.’ Ik omhels haar, omdat ik merk dat ze het erg moeilijk vindt om dit zo allemaal aan mij te vertellen. Ze beeft iets, maar gaat weer verder met haar gebruikelijke kalme stem. ‘Tijdens die ruzie praatten we dagen niet met elkaar. Op een avond, toen we in bed lagen, begonnen we te praten. Kevin zei dat hij weer contact met me wilde maken, en ik mocht kiezen tussen seks en praten. Ik was nog zo gekwetst dat ik niets voor beide keuzes voelde. Toch koos ik voor het eerste, omdat ik het het minst prettig vond om met hem te praten toen, dat lag gewoon nogal gevoelig die tijd.’ Ik knik. ‘Dat begrijp ik heel goed.’ Ze haalt adem binnen, een diepe zucht volgt. Bevend gaat ze verder. ‘Het ging erg slecht, ik deed het erg wild en totaal niet liefdevol. Ik begreep niet dat dat zo fataal kon zijn. Kevin bekritiseerde me, en daar had ik dus echt niet op gewacht. Hij trapte me van zich af, waardoor ik met mijn hoofd op zijn nachtkastje ben gevallen. In het ziekenhuis bleek dat dat niet erg was, maar ze hadden wel ander nieuws, ze wisten het echter nog niet zeker en we moesten na een aantal dagen terug komen. Toen we daar aankwamen kregen we het nieuws te horen, het nieuws dat onze levens heeft veranderd. Ik..’ Ze praat steeds zachter. Op dat moment barst ze in tranen uit. Ik reageer instinctief door haar direct in mijn armen te laten vallen. ‘Lies, rustig maar. Ik wacht er wel op tot je er klaar voor bent.’ Ze knikt, nog altijd bevend. ‘Kom, we gaan een plek zoeken waar we even bij kunnen komen en jij rustig kan kalmeren zonder aan gestaard te worden.’ Ik help haar omhoog en loods haar mee.