00. you're a self-absorbed ass and that's why i love you

Ik herinner me de eerste keer dat ik hem zag alsof het gisteren was. We waren beide niet veel ouder dan elf jaar; hij paradeerde arrogant rond in de winkel, gericht op het krijgen van de beste toverstok die er maar te koop was. Terwijl hij ongeduldig de winkel verkende, bleef ik geduldig bij mijn vader staan totdat ik aan de beurt was. Ik volgde zijn bewegingen met mijn ogen. Hij keurde me geen blik waardig - hij was te druk bezig met het uiten van zijn irritatie over het zoveelste met stof bedekte doosje dat hij niet open kreeg. Ik herinner me hoe hij tegen Olivander snauwde en hoe hij zijn moeder brutaal aankeek, alsof hij haar uitdaagde om er iets van te zeggen. Dit bevestigde dat hij blijkbaar onder de indruk was dat hij alles kon maken, en dat iedereen die dit niet begreep uit zijn buurt moest blijven. Ergens, bedacht ik me, was dit waarschijnlijk ook waar.

Toen hij zijn stok - meidoorn, 25.4 centimeter, eenhoornhaar - eenmaal had ontvangen, liep hij meteen in de richting van de deur. Voordat hij naar buiten ging, echter, wierp hij nog één laatste blik achter zich.

Een tel lang ontmoette gifgroen het felste blauw, maar toen viel de deur dicht en was hij verdwenen.