Deel 243

Joe Pov.

Ik heb de televisie aangezet, hopend dat Kevin daardoor iets zal kalmeren. Dat werkt, gelukkig. Hij zit rustig naar het beeldscherm te kijken, met een glas cola in zijn hand. Die cola had ik hem een half uur geleden al gegeven, en hij is nog steeds niet leeg. Kevin heeft er nog niet eens van gedronken! Zijn ogen staan maar wat wazig naar voren te staren, naar het beeldscherm. Of hij énig idee heeft naar wat hij kijkt, vast en zeker niet. Hij zit namelijk zijn minst favoriete serie te kijken. 'Harry, don't leave me. I will sell the car,' klinkt er. Kevin mompelt zacht iets. 'Lies, don't leave me.' Er verschijnen opnieuw verscheidene, vreemdgevormde vlekjes op zijn broek. Tranen van verdriet.

'En, hebben jullie haar gevonden?' Maar mijn hoop valt al weg als ik de gezichten van Nick en Relinde zie. Ze schudden hun hoofden treurig heen en weer. 'Shit, hoe moeten we dit gaan doen? Hoe vinden we Lies terug? We kunnen niets openbaar doen, omdat we dan meteen de pers achter ons aan krijgen. Weet iemand iets?' Na een paar minuten lang stilte, straalt Relinde's gezicht plots. 'Ik kan haar wel zoeken, ook openbaar! Of heb je onze relatie al bekend gemaakt?' vraagt ze aan mij. 'Nee, maar ze hebben wel vermoedens.' Ze zijn tegenwoordig zelfs nieuwsgierig naar de gestopte artiesten. 'Dan maken we het ook vermoedelijk uit,' zegt ze. ‘Kijk, als wij niet meer samen zijn, en ik ga een Lies zoeken, dan verwachten ze waarschijnlijk niet dat dat dan ook Lies Jónas is, omdat ik dan waarschijnlijk, door de ongemakjes, geen contact met de hele Jonas-familie wil hebben. Dat hebben ze nooit door. Kom, bijna vermoedelijke ex! We gaan het vermoedelijk uitmaken.' Ik begin spontaan te lachen, gewoon, om hoe ze dat zegt. Zo slim, en tegelijkertijd zo onwetend. Hoe dit toch gaat uitpakken? Geen flauw idee. Ze ziet er uit alsof ze net een meesterlijk plan heeft bedacht, waarmee ze een nobelprijs in de wacht gaat slepen, sneller dan welke uitvinder dan ook. Opnieuw lach ik om dat idee. Ik zie haar al voor me, met een jampotbril met extra dikke glazen en bruin montuur, hoge broek en laboratoriumjas die haar veel te groot is, en daaronder een zelfgebreide trui, die nergens op lijkt, met overal verkeerde steken. 'Schat heeft weer vreemde gedachtes,' mompelt Relinde. 'Alleen grappige, uitvindertje.' Ze kijken me aan alsof ik hier de gek ben. 'Ja, tuurlijk, Joe. In ieder geval, laten we je plan uitvoeren.' 'Of laten we eerst gaan plannen en voorbereiden, slimmerik.' Relinde geeft Nick een zachte duw en lacht. Staan ze nu gewoon een potje met elkaar te flirten? Ik wrijf me eens in m'n ogen en kijk opnieuw. Vast niet, toch? 'Jongens, eerst moeten we maar eens een oorzaak van het uitmaken verzinnen.' Ik weet er al een. ‘Wat vinden jullie ervan dat jij, Relinde, zogenaamd heeft besloten terug naar Nederland te gaan, omdat ze jou, Joe, niet meer hoeft te zien?’ Ze knikt. ‘Goed.’

‘Klaar?’ Relinde kijkt me een beetje gespannen aan. We zitten midden in een druk cafeetje midden in Los Angeles, klaar om het zogenaamd uit te maken. ‘Joe, ik ga terug naar Nederland,’ begint Relinde. Ik kijk geschokt, alsof ik het niet verwacht had. ‘Waarom? Ik kan je niet missen.’ ‘Ik kan het niet meer aan hier. Ik kan jou niet meer aan.’ Wauw, dit speelt ze wel erg goed. ‘Mij?’ Ze knikt. ‘Ja, Joe. Jóu. Ik kan er niet meer tegen dat je, zelfs nu jullie geen band meer hebben, nog steeds achterna wordt gezeten door ideeën en dingen die juist bij een popster horen dan bij jou, een waardeloze, goedkope ex-popster. Ik kan er écht niet meer tegen! Ik ga bij je weg. En ik kan je broers ook niet meer spreken of zien.’ Ik haal een keer diep adem, en schraap mijn keel. ‘Relinde, wat was dat straks eigenlijk dan?’ Zij staat nu ook op. ‘Wat bedoel je, Joe?’ ‘Ik heb je wel gezien hoor, een beetje met Nick flirten.’ Ze kijkt me verbaasd aan. ‘Joe, doe het volgens plan,’ sist Nick een beetje opgefokt naar me, maar ik negeer hem. ‘Ja ja, ik zag het allemaal. Dit is niet volgens plan, inderdaad.’ ‘Maar Joe, waarom zou ik met Nick flirten? Ik houd toch zo veel van jou..’ Ik wend mijn gezicht af. ‘Weet ik niet. En, Relinde, houden van, dat is een grote uitdrukking. Ik kan gewoon niet geloven dat het waar is! Ik ben niet blind! Hoe kon je! Met mijn bloedeigen broer nog wel.. Ik hoef jullie beiden niet meer te zien.’ Ik trap mijn stoel aan de kant, zo hard dat hij met een klap op de grond valt en zo alle aandacht op ons richt. Fotocamera’s komen te voorschijn en ik word verblind door lichten. Net als eerder.