Let me tell you everything.

ik loop door de straten van sloevenië zoekend naar wat te eten. ik ben zonet het kindertehuis uitgevlucht. ik kon het niet meer aan, ik heb het inmiddels echt gehad met de leiding daar.
oh. sorry, je hebt natuurlijk geen idee waar ik het over heb. ik zal het uitleggen. inmiddels 14 jaar geleden ben ik geboren in amsterdam, 3 jaar later waren allebei mijn ouders op zeer misterieuze wijze verdwenen. niemand wist waar ze gebleven waren, ze waren spoorloos verdwenen. ik heb eerst een half jaar bij mijn oma gewoond maar toen die overleed had ik niemand meer. ik kon nergens meer heen, geen andere familieleden waar ik terechtkon. ik was helemaal alleen op de wereld. de kinderbescherming kon ook geen pleeggezin voor me vinden dus moest ik wel naar het kindertehuis. andere hoop om te overleven was er niet. toen ben ik eerst naar een kindertehuis in amsterdam gegaan, dat was ook maar voor 2 jaar want toen sloten ze. om een rede waar ik nix over weet. ik was nog te jong om het te begrijpen. toen het kindertehuis in amsterdam sloot ben ik naar parijs gegaan, waar ik een aantal jaar later ook weer wegmoest omdat ze me niet meer aankonden, ik ben nou eenmaal een probleemkind en niemand kan met mij overweg. ik heb mijn hele leven ook nog geen échte vrienden gehad. toen ik in parijs wegmoest ben ik naar een vaag stadje in sloevenië gegaan waar ik nu ongeveer zo'n 4 en een half jaar zit. en nu, vandaag kan ik het zelf dus niet meer aan. iedereen doet altijd alsof ik de rede ben waarom er zoveel problemen gebeuren in mijn leven maar ik heb het er ook heel moeilijk mee weet je. ach, die mensen begrijpen mij toch niet! niemand begrijpt mij, helemaal niemand. het klinkt misschien triest maar ik heb ermee leren leven, ik ben er inmiddels wel aan gewend.
ik loop verder over straat en graai wat in de prullenbakken die ik tegenkom maar ik vind nix eetbaars. ik zie verderop een man lopen met een paraplu, ik ren ernaartoe en ik smeek hem om iets te eten. hij heeft nix bij zich. jammer, maar ik had het wel verwacht. op dat moment gebeurt er iets raars, alles wordt wit om me heen en dat witte verandert net zolang tot het een bos wordt. het is een heel donker bos met veel naaldbomen. ik voel iets, iets van een ijskoude wind die langs me glijdt. en dan.. flitst er een schaduw langs. het lijkt op een viervoetig dier, met een staart en een ietwat spitse neus. nadat de schaduw langsflitst is alles opeens weer weg, en ik sta weer op straat. ik ben zo overdonderd door wat er gebeurde, het leek wel een visioen. wat zou het betekenen? ik ben te moe om er nog overna te denken en bedenk dat ik toch nergens meer eten zal kunnen vinden dus ga ik maar opzoek naar een slaapplek. na lang zoeken vind ik ergens een doos, niet erg comfortabel maar er ligt een plastic zak bij en als ik die eroverheen leg is het in ieder geval waterdicht.