De spelbreker

Ik werd meegezogen in die harde realiteit, Pieter is op Julie verliefd. Spelbreker!
Hij was een kameraad van mij dus ik moest wel stoppen met naar Julie te kijken want ik wou helemaal geen ruzie uitlokken. Ik moest even mijn gedachten op een rijtje zetten. Dat rare gevoel dat ik altijd krijg als ik in Julie haar ogen kijk, wat was dat. Was dat gewoon een gevoel van lust omdat zij heel knap is of was dit gevoel iets meer. Ik maakte mij eigen wijs dat het geen verliefdheid kon zijn wat ik voelde, ik kende Julie tenslotte nog maar enkele uren. Overtuigd dat ik dus niet verliefd kon zijn en het feit dat ik niet meer in liefde geloofde gaf ik Pieter zijn zin. “Weet je Pieter, je moet gewoon jezelf blijven en vooral wees attent en geef haar aandacht”, raadde ik hem aan. “En praat zeker nooit teveel over uw eigen, luister naar haar en laat ook merken dat je luistert”. “Ja ik doe mijn best, maar het is nog nooit niet echt willen lukken met haar”, zei Pieter. “Gewoon uw best doen”, moedigde ik hem aan, “en als je nog eens wat raad wilt kom je maar af”.

En weg was Pieter, op weg naar Julie. Ik zag hem naast haar staan en hij trakteerde haar op een drankje. “Ik had daar moeten staan in zijn plaats”, dacht ik bij mezelf. Ik keek terug naar Julie maar Pieter was te druk bezig met haar. Waarom voel ik toch zo’n pijn vanbinnen als ik hem zo bezig zie met haar? Zou het dan toch kunnen, …? Ik voelde vlinders opkomen in mijn buik. Verliefd zijn heet dat.

Ik was verliefd op een meisje die ik nooit zou kunnen krijgen. Pieter was een vriend en ik kan toch moeilijk met Julie flirten als hij op haar verliefd is? Wat als het niet lukt tussen hen? Zou het aanvaardbaar zijn als ik met Julie flirt? Ik wist het allemaal even niet meer. Daarbij, zou ik Julie ooit nog terugzien of was dit de enige keer dat zij naar de Reflex zou komen? Zoveel vragen in mijn hoofd maar ik had al vlug een antwoord gekregen op 1 vraag.

“Ik moet al doorgaan want ik mocht niet zo lang blijven”, hoorde ik Julie zeggen tegen de groep. “Komaan Stephan, ze vertrekt en je gaat haar misschien nooit meer zien”, zei ik tegen mezelf,“Doe iets!”. “Oh spijtig, kom je volgende keer terug?”, vroeg ik aan haar. “Misschien wel ja want ik vond het heel leuk”, antwoordde ze. Ze vond het leuk, wat was ik blij dat te horen, deze avond zal niet de enige avond zijn dat ik haar zou zien. “Zeg Julie, mag ik misschien jou nummer? Dan kan ik jou iets laten weten wanneer we nog is gaan.” Ik kreeg haar nummer. De angst dat ik nooit meer iets van haar zou horen verdween direct. Vlak voor ze vertok gaf ze mij een knuffel. Haar armen rond mij, haar lichaamswarmte dat mij verwarmt, wat is zij toch geweldig. Ik wou dat ze mij eeuwig vasthield. Ze liet mij los. “En nu Pieter nog een knuffel geven zeker om afscheid te nemen”, dacht ik. Maar nee, Pieter kreeg geen knuffel. Misschien wou zij hem iets duidelijk maken, dat ze niet ingaat op zijn avances. Ik zag haar vertrekken en ik voelde mij plots zo alleen.

God wie weet wanneer ik haar ooit zou terugzien.