Volterra, Here we are!

De hele rit zwegen we. Bella volgens mij omdat ze nog kwaad was van het “bewerken” en ik keek gewoon naar buiten. Na een tijdje stopte de man voor een grote stadspoort. ‘Verder kan ik niet...’ Ik glimlachtte. ‘Hartelijk bedankt meneer!’ Bella snoof en duwde de portier open. ‘Het werd tijd...’ Siste ze en stapte uit. Ik zuchtte en stapte ook uit. De man keek nogal beteuterd toen Bella met grote passen richting poort liep. Ik rommelde vlug in mijn tas en haalde er een briefje van 50 uit; Ik stak het door het raam en hij pakte het aan. Ik bedankte nog even want ik vond het nogal zielig omdat hij ons hier helemaal naartoe had gebracht en dat Bella zo ondankbaar deed.
Toen holde ik achter Bella aan. Zwijgend liepen we door de warme straten. Als we niet naar een groep moordlustige vampiers hadden gemoeten, zou ik het er eigenlijk best gezellig hebben gevonden.
De mensen liepen kalm winkels binnen en hier en daar stonden toeristen foto’s te nemen van mooie gebouwen. ‘Het groot plein is die kant uit.’ Mompelde Bella terwijl ze haar pas versnelde. Ze leek haar boosheid vergeten te zijn. ‘Volgens mij was het hier ergens...’ Ze draaide haar hoofd naar links en naar rechts. ‘Wat zoeken we?’ Vroeg ik. Bella wenkte me. ‘De vorige keer zijn we door een soort rioolputachtig – iets gesprongen.’
Ik snoof. ‘Tuurlijk, een rioolputachtig - iets! Dat verklaard alles!’ Bella negeerde me. Ze wees op iets ronds. ‘Dit dus...’ Ik beet op mijn lip en knielde voor de zwarte schijf in de grond. Met weinig moeite trok ik het los en keek vragend naar Bella. ‘Ga jij eerst?’ Ze slikte en knikte aarzelend. ‘Ik help je wel even...’ Ik pakte haar hand en ze liet haar benen in de gat zakken. ‘Laat maar los.’ Fluisterde ze. Ik volgde haar bevel op en liet haar los.
‘Nu jij.’ Hoorde ik van beneden. Het was een zachte echo. Ik slikte ook en volgde het voorbeeld van Bella. In een mum van tijd stond ik wankelend in een donkere kille ruimte. ‘En nu?’ Bella wenkte me. ‘Volg me, volgens mij moeten we gewoon rechtdoor.’ Ik besloot haar maar te vertrouwen en te volgen. Na eventjes stappen hingen er kaarsen aan de muur en na nog een tijdje kwamen we in een hal uit. In het midden, tegen de zijkant stond een balie met daarachter een vrouw.

reactiess?