Liften

12 uur later stonden we voor een luchthaven in Italië. De zon stond hoog aan de hemel en brandde op onze huid. Ik had sjaaltjes gekocht en zonnebrillen zodat het niet al te veel zou opvallen dat we glinsterden in het felle zonlicht.
‘Hoe raken we in Volterra?’ Bella dacht na. ‘De vorige keer had Alice een gele Porsche gepikt...’ Ik knikte. ‘Ik zal zien wat ik kan doen...’ Ik dacht even na. ‘Maar daarvoor heb ik jou nodig!’ Ik duwde haar tot aan de rand van de weg en trok haar zonnebril af. Vervolgens zocht ik in mijn tas naar wat make up. ‘Wat ben je in hemelsnaam van plan?’ Siste Bella.
Ik grijnsde en smeerde wat lippenstift op haar lippen en oogschaduw. Ik duwde haar arm omhoog. ‘Steek je duim omhoog!’ Beveelde ik. Met een vragend gezicht deed ze wat ik zei. Ik knikte tevreden. ‘Blijf zo staan!’ Ik bleef wachten en keek hoe de auto’s voorbij reden. Het duurde juist 1 minuut toen er een auto stopte. Ik trok Bella mee. ‘Waar sloeg dat nu weer op?!’ Siste ze. Ik snoof. ‘Weet jij hoe we anders in Volterra moeten, raken? Ik heb je gewoon wat... Bewerkt... Dan stopt er sneller iemand snap je.’ Bella rolde met haar ogen en trok de portier open. ‘Walgelijk.’
Met een grijns ging ik naast haar zitten. ‘En waar moeten de dames naartoe?’ De man aan het stuur draaide zich om. Hij had bruin haar en een zonnebril op. ‘Kunt u ons naar Voltera brengen?’ Vroeg ik terwijl ik mijn liefste gezicht opzette en met mijn ogen knipperde. Verward draaide de man zich terug om naar het stuur. Hij leek even van de kaart. ‘Euhm... Natuurlijk... Volterra dus...’ Hij gaf gas en de auto schoot vooruit.